ตอนที่ 46 ค้อนกลองศึกทองคำ

ตอนที่ 46 ค้อนกลองศึกทองคำ

ตอนนี้มีวิชาสายแข็งแกร่งอย่างค้อนสะบัดพายุทองแดงอัคคี และวิชาตัวเบาขาบินที่คล่องแคล่ว หากฝึกทักษะการล่าสัตว์ให้เชี่ยวชาญ โดยเฉพาะวิชาธนูให้แม่นยำ ก็จะรุกรับได้ครบเครื่อง มีการโจมตีระยะไกล แถมยังมีเคล็ดหลินช่วยต้านทานการโจมตีทางจิตใจอีก

เรียกได้ว่าเป็นยอดนักรบครบเครื่อง

สวีอวิ๋นฟานเหยียบย่ำบนแผ่นหินเขียวที่มีเกล็ดน้ำแข็งบางๆ จู่ๆ ก็หยุดฝีเท้า

หันกลับไปมอง รอยเท้าในลานบ้านที่เกิดจากการฝึกวิชาขาบินอย่างหนักหน่วง ราวกับมีคนใช้พู่กันเหล็กสลักลงไป แม้แต่รอยที่ตื้นที่สุด ขอบรอยก็ยังเรียบเนียนเหมือนขอบจานหมึก

นี่คือหลักฐานของการฝึกเส้นเอ็นสำเร็จขั้นสูง

ต่อไป เขาต้องรีบหาวรยุทธ์ฝึกกระดูกในเขตชิงโจวให้ได้

ขอแค่ทะลวงผ่านเป็นยอดฝีมือขั้นสาม ฝึกเอ็น กระดูก ผิวสำเร็จทั้งสามส่วน

อย่าว่าแต่สำนักจิงเทาจะมาเอาเรื่อง ต่อให้ยอมรับซึ่งๆ หน้าว่าฆ่านังเด็กใจร้ายนั่นไปแล้ว ก็ไม่มีใครทำอะไรได้

ตลอดแปดวัน เขาไม่ออกไปไหน อาหารการกินให้โรงเตี๊ยมฉางเฟิงมาวางไว้หน้าประตู

กลางวันฝึกวิชาค้อนสะบัดพายุ เสียงแหวกอากาศดังสนั่นไม่ขาดสาย ตั้งแต่เช้าจรดค่ำจนหมดแรง

กลางคืนนั่งขัดสมาธิทำมือสัญลักษณ์หลิน ท่องมนตร์ชำระใจดั่งสายน้ำ

คำแจ้งเตือนค่าความชำนาญวิชาค้อนสะบัดพายุทองแดงอัคคีบนแผงสถานะ แม้จะไม่ถึงกับรัวยิกๆ แต่ก็น่าประทับใจ

จนกระทั่งดึกคืนวันที่แปด รูปสลักไม้พระโพธิสัตว์ลิเจวี๋ยบนโต๊ะบูชาก็แตกดัง “เพล้ง” เป็นสองเสี่ยง

“...”

สวีอวิ๋นฟานลืมตาโพลง เกือบจะถีบพื้นไม้ทะลุ

ข้อความแจ้งเตือนระบบลอยเด่นในจอประสาทตา

‘กลิ่นอายอัปมงคลสลายไปแล้ว’

อีกนิดเดียวแท้ๆ รูปสลักบ้านี่ดันพังซะก่อน

ทำเอาเขาอารมณ์ค้าง หงุดหงิดชะมัด

แต่เคล็ดหลินนี่มีของดีจริงๆ

แม้จะยังฝึกไม่สำเร็จสมบูรณ์ แต่สมองปลอดโปร่ง แจ่มใส ประสาทสัมผัสทั้งห้าคมชัดเหมือนกระจกเงาที่ขัดใหม่ แม้แต่ท่าไม้ตายสามสิบหกกระบวนท่าของค้อนสะบัดพายุอัคคี ก็ใช้ได้คล่องมือกว่าเดิมมาก

ตอนนี้เขามองกระบวนท่าค้อนสะบัดพายุเหมือนอ่านบัญชีที่กางออก ท่าไหนใช้น้ำหนักเจ็ดส่วน ท่าไหนซ่อนลูกไม้ รู้แจ้งเห็นจริง

น่าเสียดายที่หลี่ฮ่าวเหมี่ยวพูดถูก โลกนี้ดูเหมือนเวลาจะไม่ถูกต้อง พลังวิญญาณสูญสิ้น พลังลึกลับในโลกไม่ปรากฏ ถ้าไม่มีแผงสถานะ เขาคงแตะขอบเคล็ดหลินไม่ได้ด้วยซ้ำ

หิมะเริ่มตกตอนครึ่งหลังของคืน

สวีอวิ๋นฟานห่มผ้านวมหลับสนิท

พอตื่นมาเปิดประตูตอนเช้า เกล็ดหิมะร่วงกราวใส่คอเสื้อ ทั้งลานบ้านขาวโพลน หิมะทับถมกิ่งไม้แก่กลางลานจนโน้มลงต่ำ

เขายื่นมือออกไป รับเกล็ดหิมะขนาดใหญ่

เกล็ดหิมะตกลงมา ละลายกลายเป็นหยดน้ำในพริบตา

ตอนนี้เขาฝึกสำเร็จขั้นสอง ทั้งเอ็นและผิวหนังถึงขีดสุดร่างกายมนุษย์ แค่กระตุ้นเลือดลมเล็กน้อย ร่างกายก็ร้อนผ่าวดุจเตาหลอม

หิมะในลานท่วมถึงน่อง

“ท่านสวี! ค้อนที่สั่งไว้ได้แล้วขอรับ!”

เสียงแหบห้าวของลูกศิษย์ร้านตีเหล็กอวี่ดังมาจากนอกกำแพง

สวีอวิ๋นฟานได้ยินดังนั้น รีบออกไปทันที

ในร้านตีเหล็ก ประกายไฟแตกกระเด็น เตาหลอมข้างๆ พ่นเปลวไฟสีเขียวภายใต้การชักสูบลมอย่างหนักหน่วงของลูกศิษย์

ช่างตีเหล็กอวี่กำลังก้มหน้าก้มตาก้นโด่ง ลากของหนักออกมาจากเตา เห็นสวีอวิ๋นฟานเข้ามาก็รีบตะโกน “จอมยุทธ์ มาช่วยหน่อย! ไอ้นี่หนักอย่างกับฝาโลง!”

สวีอวิ๋นฟานยื่นมือเดียวรับค้อนหนัก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งตัวโดยอัตโนมัติดุจคันธนูแข็ง

หัวค้อนใหญ่เท่ากะละมัง หน้าสัมผัสเหล็กกล้าสีดำสนิท มีหนามหมาป่าสามสิบหกซี่ทอประกายเย็น หัวสัตว์ร้ายซวนหนี คาบห่วงทองแดงเก้าห่วง ด้ามค้อนยาวหกคืบสามนิ้ว พันด้วยเส้นเอ็นงูหลามทองคำ ปลายด้ามมีเหล็กเจาะเกราะยาวสามนิ้ว

“ผสมทรายเหล็กนิลที่ข้าเก็บไว้ก้นหีบ ถึงตีค้อนกลองศึกทองคำนี้ออกมาได้”

ช่างตีเหล็กอวี่ปาดคราบเขม่าบนหน้า

“ถ้าย้อนไปยี่สิบปีก่อน ข้าตีมันให้เป็นอาวุธวิเศษระดับตัดเหล็กเหมือนหยวกกล้วยได้สบาย”

ชายชราจุกอกกะทันหัน เหมือนนึกถึงอดีตอันยิ่งใหญ่ จ้องมองสวีอวิ๋นฟานที่กำลังลองมือกับค้อนกลองศึกทองคำอย่างเหม่อลอย

สวีอวิ๋นฟานไม่ตอบรับ สะบัดค้อนเบาๆ

ห่วงเก้าห่วง “เคร้ง” สนั่น ฝุ่นบนคานร่วงกราว

ค้อนขยับเบาๆ แต่เกิดลมแรง น้ำแข็งย้อยชายคาแตกกระจาย

สวีอวิ๋นฟานคันไม้คันมือ ถ้าไม่ใช่เพราะร้านตีเหล็กแคบไป เขาอยากจะลองใช้วิชาค้อนสะบัดพายุอัคคีสักชุด

แววตาช่างตีเหล็กอวี่เต็มไปด้วยความอาลัย เปลวไฟเต้นระริกในเบ้าตาลึกโหล

“ตอนข้าเป็นเด็กฝึกงานที่หุบเขาศาสตราเทพ... เคยเห็นศิษย์เอกปรมาจารย์โอวเย่จื่อ ใช้เหล็กอุกกาบาตตีดาบ ดาบสำเร็จ น้ำตกสูงร้อยจั้งไหลย้อนกลับ น่าเสียดาย พรสวรรค์ข้ามีจำกัด ชั่วชีวิตนี้ ตีอาวุธระดับคมกล้าไม่ได้สักชิ้น อาวุธของท่าน ต่อให้ข้าผสมทรายเหล็กนิล ก็เป็นได้แค่อาวุธธรรมดาระดับสูงสุดเท่านั้น”

ช่างตีเหล็กอวี่วัยหกสิบกลืนคำพูดครึ่งหลังลงคอ

“อาวุธดี!”

สวีอวิ๋นฟานอุทานอย่างชื่นชม หันมาขอบคุณ

“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ในเมืองเป่ยเย่ คงมีแต่ช่างอวี่ที่ตีอาวุธหนักแบบนี้ได้”

ช่างตีเหล็กอวี่ส่ายหน้า สีหน้าหดหู่

“เจ้าไม่เข้าใจหรอก วงการตีเหล็กสร้างอาวุธ ข้ายังไม่เข้าถึงธรณีประตูเลยด้วยซ้ำ”

“เท่าไหร่?”

พอเข้าเรื่องเงิน ช่างตีเหล็กอวี่ก็กระตือรือร้นทันที

“หนึ่งพันหกร้อยตำลึง”

“ตกลง!”

สวีอวิ๋นฟานตอบรับโดยไม่ลังเล ค้อนกลองศึกทองคำนี้ช่วยเสริมพลังให้เขาได้มหาศาลกว่าที่คิดไว้มาก

หนึ่งพันหกร้อยตำลึง แลกกับอาวุธหนักคู่มือ คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

จ่ายเงินรับของ ขณะจะกลับ ช่างตีเหล็กอวี่กดเสียงต่ำถาม

“น้องชาย วิชาที่เจ้าฝึก คือค้อนสะบัดพายุอัคคีใช่ไหม?”

สวีอวิ๋นฟานสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาถือค้อนกลองศึกทองคำหันขวับ ร่างกายสูงใหญ่ดุจหอคอยเหล็กราวกับหยั่งรากลงพื้น

แม้แต่ลูกศิษย์ที่กำลังสูบลมอย่างขะมักเขม้นเห็นฉากนี้ยังตัวสั่น ไม่กล้าขยับ

ช่างตีเหล็กอวี่เห็นดังนั้น ตวาดลั่น

“เร่งไฟต่อสิ ถ้าอุณหภูมิตก ข้าจะจับเจ้าโยนเข้าไป!”

ลูกศิษย์กลัวหัวหด ไม่กล้าชักช้า รีบเกร็งกล้ามเนื้อ ฮึดฮัดสูบลมต่อ

เห็นแบบนี้ สวีอวิ๋นฟานหรี่ตา รู้ทันทีว่าช่างตีเหล็กอวี่กำลังแสดงเจตนาดี ว่าไม่มีเจตนาร้าย

“ท่านผู้เฒ่ารู้ได้ยังไง?” สวีอวิ๋นฟานถามเสียงเรียบ

ช่างตีเหล็กอวี่ระดับฝึกผิวขั้นต้นผู้นี้ ดูเหมือนจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดา

ก็จริง ถ้าเป็นช่างตีเหล็กธรรมดา จะมีวรยุทธ์ติดตัว ทำการค้าขายอาวุธกับพวกชาวยุทธ์ได้ยังไง

ตอนฝึกวิชาค้อนสะบัดพายุทองแดงอัคคี หลี่ฮ่าวเหมี่ยวก็ไม่ได้บอกที่มาที่ไป บอกแค่ว่าเจอในคลังยุทธภัณฑ์ต้าโจว

ดูท่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

ช่างตีเหล็กอวี่หัวเราะแหะๆ

“ค้อนกลองศึกทองคำนี้ ถ้าท่านไปหาร้านตีเหล็กอื่นในเมืองเป่ยเย่ ตีออกมาให้เป็นรูปเป็นร่างได้ก็ถือว่าบุญโขแล้ว ถือว่าโชคดีที่มาเจอข้า ไม่งั้นอาวุธชิ้นนี้คงต้องรอกันเหงือกแห้ง”

แม้เมื่อกี้จะถ่อมตัวว่ายังไม่เข้าขั้น แต่เทียบกับร้านอื่นในเมือง ฝีมือเขาย่อมเป็นที่หนึ่ง