ตอนที่ 21 ฝึกผิวบรรลุขั้นสูง

ตอนที่ 21 ฝึกผิวบรรลุขั้นสูง

วันที่สอง สองคนกับอีกหนึ่งคนพิการเดินทางต่อไปอีกหกสิบลี้ หลังจากหาที่พักหลบลมได้ใต้เทือกเขาขนาดใหญ่ สวีอวิ๋นฟานกับฟางมู่ซานก็แยกย้ายกันออกไปล่าสัตว์

หนึ่งชั่วยามต่อมา สวีอวิ๋นฟานแบกหมาป่าแก่ตัวใหญ่กลับมา ในมือฟางมู่ซานหิ้วกระต่ายป่าหนึ่งตัว

เห็นหลี่ฮ่าวเหมี่ยวและฟางมู่ซานจ้องมองหมาป่าแก่ที่ตนแบกมา สวีอวิ๋นฟานยักไหล่

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ออกไปเลี้ยวโค้งเดียวก็เจอหมาป่าแก่ที่ถูกฝูงขับไล่ตัวนี้ วิ่งก็ไม่เร็ว เลยโดนข้ายิงตาย”

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฟางมู่ซานแค่นเสียง ‘เฮอะ’ เบาๆ “พรุ่งนี้ เจ้าไม่มีทางโชคดีแบบนี้แน่”

ฟางมู่ซานที่มั่นใจในฝีมือการล่าสัตว์ของตน ย่อมไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ง่ายๆ

วันที่สาม ทั้งคู่กลับมามือเปล่า ฟางมู่ซานรู้สึกดีขึ้นหน่อย จิตใจค่อยสมดุลขึ้นบ้าง

วันที่สี่ มือเปล่า

วันที่ห้า มือเปล่า

จนกระทั่งวันที่หก เดินทางมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง ท่ามกลางหิมะขาวโพลน สวีอวิ๋นฟานลากจามรีป่าตัวมหึมามาวางตรงหน้าหลี่ฮ่าวเหมี่ยวและฟางมู่ซาน

มองดูสวีอวิ๋นฟานที่หน้าตาเบิกบาน ฟางมู่ซานที่สองมือว่างเปล่านิ่งเงียบพูดไม่ออก

เห็นฟางมู่ซานสีหน้าซึมเศร้า สวีอวิ๋นฟานจึงถามด้วยความเป็นห่วง “พี่ฟางเป็นอะไรไป?”

ฟางมู่ซานส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าหดหู่ “ไม่มีอะไร แค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่ฝังใจขึ้นมาได้”

หลี่ฮ่าวเหมี่ยวอมยิ้ม มองดูเหตุการณ์โดยไม่พูดอะไร

สวีอวิ๋นฟานไม่ซักไซ้ต่อ อวดแค่นี้ก็พอ อย่าไปกระตุ้นอีกฝ่ายมากเกินไป ฟางมู่ซานคนนี้ดูเหมือนคนง่ายๆ แต่จริงๆ หัวดื้อเหมือนวัว

ขืนไปยั่วโมโหเข้า เกิดอีกฝ่ายบ้าเลือดจะล่าสัตว์ให้ได้ ถ้าไม่ได้จะไม่ยอมกลับ ถึงตอนนั้นฟางมู่ซานอาจจะลากเขาเป็นมนุษย์ถ้ำอยู่ในทุ่งน้ำแข็งแปดร้อยลี้นี่ จนกว่าจะล่าได้เหยื่อตัวใหญ่กว่าเขาก็ได้

“จามรีป่าหนักหลายร้อยจินตัวนี้ หนังมันเอามาทำเสื้อกันหนาวได้สามตัวสบายๆ”

คืนนั้น หลังจากกินเนื้อจามรีแล้ว สวีอวิ๋นฟานเหวี่ยงพลั่วเหล็ก ใจไม่ได้จดจ่ออยู่กับหลุมลึกที่ถูกขุดลึกลงไปเรื่อยๆ ตรงหน้า แต่จ้องมองข้อความแจ้งเตือนวิชากายทองแดงที่เด้งขึ้นมาในสายตาตาไม่กะพริบ

วิชากายทองแดงกำลังจะเลื่อนขั้น เข้าสู่ระดับความสำเร็จขั้นสูง

‘ท่านเกิดแรงบันดาลใจ ค้นพบการเปลี่ยนแปลงความแข็งของดินหินในช่วงเวลาต่างๆ เลือกขุดตอนที่ดินหินอ่อนตัวที่สุด ความเร็วในการขุดเพิ่มขึ้น’

‘ท่านเกิดความคิด ใช้วิชาค้อนของวิชากายทองแดงเหวี่ยงพลั่วเหล็ก ฟังเสียงสะท้อนความถี่ของพลั่วในมือ จับจังหวะการเหวี่ยงพลั่ว แรงสั่นสะเทือนตอบกลับเสถียรยิ่งขึ้น ค่าความชำนาญวิชากายทองแดงของท่านเพิ่มขึ้น’

‘...’

‘ค่าความชำนาญวิชากายทองแดงของท่านเต็มแล้ว เข้าสู่ระดับความสำเร็จขั้นสูง’

‘วิชากายทองแดง 0/5000 (ระดับความสำเร็จขั้นสูง)

เอฟเฟกต์พิเศษ: เลือดลมมหาศาล, พลังทะลวงทั่วร่าง, ผิวแกร่งดั่งเหล็ก, กล้ามเนื้อและกระดูกแข็งแรง, อาวุธมีคมยากระคายผิว, แบกหินยักษ์ได้, พละกำลังเหนือมนุษย์, เชี่ยวชาญวิชาค้อน’

ทันทีที่ข้อความแจ้งเตือนวิชากายทองแดงระดับความสำเร็จขั้นสูงปรากฏขึ้น กระแสความอบอุ่นนับไม่ถ้วนในกายก็พุ่งพล่านราวกับม้าป่าหลุดจากคอก กระจายไปทั่วแขนขาและกระดูก ร่างกายของเขาราวกับถูกสูบลม กล้ามเนื้อปูดโปนขยายตัว

แม้แต่ผิวหนังและเนื้อตัวก็เริ่มตึงแน่น

กระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ ราวกับกำลังจัดเรียงตัวใหม่

กล้ามเนื้อขยายตัวอย่างรวดเร็วเหมือนถูกอัดลม แต่ละมัดนูนเด่น เต็มไปด้วยพลังระเบิด

สีผิวเข้มขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนหล่อจากทองแดงโบราณ สะท้อนแสงแวววาวดุจโลหะ

เลือดลมพลุ่งพล่านดั่งคลื่นยักษ์ ไหลเวียนไม่หยุดในเลือดเนื้อ ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกอันทรงพลัง แรงบีบตัวที่หนักหน่วงราวกับปั๊มน้ำ ทำให้เขารู้สึกว่ามีพลังงานเหลือเฟือไม่มีวันหมด

การเลื่อนระดับทำให้เขาเกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินจากภายในสู่ภายนอก ราวกับได้เกิดใหม่

ในสมองมีความทรงจำสายหนึ่งเริ่มไหลรินเข้ามาในใจ

ในความทรงจำ ช่วงเวลาแห่งการฝึกฝนนี้ประทับแน่นราวกับรอยสัก

ในภวังค์ สวีอวิ๋นฟานรู้สึกเหมือนว่า ทุกเช้าตรู่ก่อนหน้านี้ เขาจะไปยืนอยู่ที่ลานฝึก สองมือกำค้อนเหล็กกล้าด้ามยาวหนักอึ้งไว้แน่น

ทุกครั้งที่ค้อนฟาดลง กลุ่มกล้ามเนื้อแกนกลางทั่วร่างจะประสานแรงกัน ระเบิดพลังอันมหาศาลออกมา

กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งแน่นดุจเหล็กกล้า กล้ามเนื้อเอวบิดหมุนอย่างรวดเร็ว ส่งแรงไปที่กล้ามเนื้อต้นแขนและปลายแขน เหวี่ยงค้อนยักษ์สุดแรง ทุกครั้งที่ออกแรงราวกับจะฉีกกระชากอากาศรอบตัว

ในช่วงพักการฝึก เขาจะแช่ร่างกายที่ถูกเค้นศักยภาพจนถึงขีดสุดลงในถังอาบน้ำที่เต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าหายาก

ตัวยาผสมผสานกันส่งกลิ่นฉุนแปลกจมูก ทันทีที่สัมผัสร่างกาย ก็เหมือนมีเปลวไฟนับไม่ถ้วนลุกไหม้บนผิวหนังและกล้ามเนื้อ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง

ทุกวัน เขาต้องกัดฟันแน่น เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก เหงื่อไหลซึมออกจากรูขุมขนไม่ขาดสาย แต่ก็กัดฟันทนไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่แอะเดียว

อาศัยช่วงที่ฤทธิ์ยายังไม่หมด คนอื่นๆ จะใช้กระบองเหล็กนับสิบอันระดมทุบตีไปทั่วร่างเขาดุจสายฝน

กระบองเหล็กกระแทกเนื้อหนังเกิดเสียงทึบๆ ทุกครั้งที่ตี ร่างกายเขาก็สั่นสะท้าน เลือดลมปั่นป่วน

วันแล้ววันเล่า ไม่เคยย่อท้อแม้แต่น้อย

ในที่สุด ในวันที่พายุฝนกระหน่ำ สายฟ้าแลบแปลบปลาบบนท้องฟ้า สายฟ้าฟาดผ่าความมืดมิดของท้องนภาดุจมังกรยักษ์

สวีอวิ๋นฟานเหวี่ยงค้อนยักษ์เหมือนปกติ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าค้อนในมือไม่หนักอึ้งอีกต่อไปเขาลองเร่งความเร็วในการเหวี่ยง ค้อนยักษ์กลับเบาหวิวราวกับเข็มปักผ้าในมือ

ทุกครั้งที่เหวี่ยง แหวกอากาศได้ง่ายดาย ส่งเสียงหวีดหวิวแหลมสูง ผิวหนังภายใต้แสงสายฟ้าที่เต้นระบำเหนือหัว ก็เริ่มปรากฏประกายสีทองแดงรำไร

“ฝึกผิวสำเร็จขั้นสูง!”

สวีอวิ๋นฟานตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก หลายวันมานี้เขาแทบจะทิ้งกิจกรรมยามว่างทั้งหมด นอกจากล่าสัตว์และเดินทางที่จำเป็นแล้ว เขาแทบจะทุ่มเวลาทั้งหมดไปกับการฝึกวิชากายทองแดง

จนทักษะการขุดเหมืองก็เกือบจะถึงระดับความสำเร็จขั้นสูงไปด้วย

ความพยายามไม่เคยทรยศใคร

สวรรค์ย่อมตอบแทนผู้มีความเพียร!

สวีอวิ๋นฟานรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว

หลายวันมานี้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะเป็นนักขุดเหมืองมืออาชีพเข้าไปทุกที ทักษะการขุดเหมืองก็จะถึงขั้นสูงอยู่รอมร่อ

เขาก้มมองร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อปูดโปนของตัวเอง แม้แต่ขากางเกงเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็เต่อขึ้นมาหลายนิ้ว การฝึกผิวสำเร็จขั้นสูง ทำให้ตัวเขาสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

วิชากายทองแดงไม่ใช่แค่วรยุทธ์ที่ใช้ค้อน แต่ยังเป็นวิชาสายแข็งแกร่ง ด้วยร่างกายของเขาในตอนนี้ มีดดาบธรรมดายากจะทำอันตราย จึงทำให้ผิวหนังมีประกายทองแดงปรากฏขึ้น

เคร้งๆ!

เลือดลมพลุ่งพล่าน ตื่นตัวถึงขีดสุด มองดูผิวหนังที่มีประกายทองแดง สวีอวิ๋นฟานใช้นิ้วเคาะเบาๆ กลับเกิดเสียงใสกังวานดุจโลหะทองแดง

ตอนปีนขึ้นมาจากหลุมในโพรงดิน ฟางมู่ซานเห็นสวีอวิ๋นฟานเข้าก็กระโดดตัวลอย

“ทำไมเจ้าถึงบึกบึนขึ้นขนาดนี้?!”

หลี่ฮ่าวเหมี่ยวลืมตาขึ้น แววตาเป็นประกาย

“ฝึกผิวสำเร็จขั้นสูง”

แม้สีหน้าจะพยายามสงบนิ่ง แต่ในใจกลับปั่นป่วนดุจคลื่นยักษ์ถล่ม สวีอวิ๋นฟานเพิ่งเริ่มฝึกยุทธ์จริงๆ จังๆ มาได้นานแค่ไหนกันเชียว

นับนิ้วดู ตั้งแต่ลงเหมืองจนถึงตอนนี้ เกินหนึ่งเดือนหรือยัง?

ต่อให้มีพื้นฐานมาก่อน ก็ไม่น่าจะเลื่อนระดับได้เร็วและน่ากลัวขนาดนี้

ฟางมู่ซานได้สติ

“สายเลือดแท้จริง?!”