บทที่ 16 ทำไมเจ้ามังกรน้อยถึงมีสองหน้า
บทที่ 16 ทำไมเจ้ามังกรน้อยถึงมีสองหน้า
นอกจากตอน “เอาคืน” แล้ว รอสไวส์แทบไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มคุยกับลีออน แน่นอนว่าลีออนเองก็เกียจคร้านเกินกว่าจะเป็นฝ่ายไปหาเธอ
ในสายตาคนนอก พวกเขาอาจดูเป็นคู่สามีภรรยาที่ให้เกียรติกัน ใช้ชีวิตแต่งงานอย่างยุ่งแต่ราบรื่น ทว่ามีเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้ ว่าใต้ความสงบนั้นซ่อนอะไรไว้
ลีออนกับรอสไวส์สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีใครเอ่ยปาก รอสไวส์ไม่คิดจะเสียเวลาอีก จึงหันหลังเตรียมจากไป
“เฮ้!”
เสียงของลีออนดังลงมาจากด้านบน
รอสไวส์หยุดเท้า หันกลับมาเงยหน้ามอง
“ฉันอยากออกไปเดินเล่น” ลีออนพูด “อยู่แต่ในห้องมันอึดอัด”
ทันทีที่พูดจบ รอสไวส์ก็ปรากฏตัวขึ้นนอกระเบียง ปีกมังกรด้านหลังแผ่กาง โบยบินลอยตัวกลางอากาศ หางเงินยาวเหยียดห้อยลงรักษาสมดุล
ลีออนสะดุ้ง คิดว่าตัวเองคงพูดอะไรผิดไปอีกจนทำให้แม่มังกรไม่พอใจ
“นายออกจากห้องนี้ได้เฉพาะตอนเล่นกับมูนเท่านั้น” รอสไวส์กล่าวเสียงเย็น
“แต่… แบบนั้นมูนจะไม่รู้สึกแปลกเหรอ?”
“แปลกอะไร?”
“พ่อของเธอออกจากห้องเฉพาะตอนเล่นกับเธอ เวลาที่เหลือก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง เด็กต้องสงสัยแน่”
“พ่อไม่สบาย ออกไปไหนตามใจไม่ได้ แค่นั้นก็พอแล้ว”
“…เธอคิดทุกอย่างเผื่อไว้ ละเอียดจริง ๆ”
“ทำหน้าที่พ่อให้ดีพอ อย่าคิดหรือทำอย่างอื่น เข้าใจไหม?” รอสไวส์กล่าวอย่างเย็นชา
ลีออนยักไหล่ ไม่ตอบ เขาไม่คิดจะถามอะไรเธออีก และก็ไม่มีอะไรอยากถามอยู่แล้ว
แค่จะออกไปเดินเล่นยังกลายเป็นเรื่องใหญ่โต แล้วจะมีอะไรให้พูดอีก?
เขาโบกมือ หันหลังเดินกลับไปทางห้องนอน
รอสไวส์มองแผ่นหลังผอมเพรียวที่ดูโดดเดี่ยวของเขา รูม่านตาสั่นไหวเล็กน้อย ในดวงตาเย็นชามีประกายบางอย่างวาบผ่านอย่างรวดเร็ว
“ลีออน” เธอเรียก
เขาชะงัก กึ่งหันกลับมา “อะไร?”
“บ่ายนี้มูนจะมาหานาย นายต้องสอนเธอเขียนชื่อตัวเอง”
ลีออนขมวดคิ้ว “แล้วไงต่อ?”
“ตอนเย็นฉันจะตรวจงานของเธอ ถ้าเธอเขียนได้ พรุ่งนี้นายจะได้เดินเล่นกับฉันในสวนหนึ่งชั่วโมง”
ลีออนกะพริบตา จับใจความสำคัญได้ทันที “เดิน… กับเธอ?”
รอสไวส์ชะงักเล็กน้อย แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน “อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่จะคอยจับตาดูนาย คนเจ้าเล่ห์อย่างนาย ถ้าเป็นคนอื่นอาจปล่อยให้นายหนีไปได้”
ลีออนหัวเราะเบา ๆ “แค่สอนเด็กเขียนชื่อ มันจะยากสักแค่ไหนกัน?”
“ฉันไม่ได้บอกว่าแค่ชื่อเธอ” รอสไวส์กล่าว “เธอต้องเขียนชื่อคนในครอบครัวเราทั้งหมด”
“รวมของฉันด้วย?”
“แน่นอน นายเป็นพ่อของเธอ”
“…ตกลง ถือว่าสัญญาแล้ว ห้ามเบี้ยวล่ะ”
รอสไวส์แค่นเสียง “ฉันไม่จำเป็นต้องสัญญาอะไรกับนาย ลีออน”
“ยัยแม่มังกร เธอนี่เอาใจยากจริง ๆ”
รอสไวส์ไม่สนใจ โผบินจากไป
ลีออนถอนสายตาแล้วเดินกลับเข้าห้อง แต่พอก้าวไปได้สองก้าว เขาก็ฉุกคิดถึงปัญหาร้ายแรงอย่างหนึ่ง รีบวิ่งกลับไปที่ระเบียงแล้วตะโกนลงไป
“เฮ้ แม่มังกร เธอยังไม่ได้บอกนามสกุลเธอกับฉันเลย!”
“ลีออน คอสโมด”
“รอสไวส์ เมลค์วี…”
“ฮึ่ย… ชื่ออะไร ออกเสียงยากชะมัด”
ขณะบ่น ลีออนก็เขียนชื่อของตัวเองกับรอสไวส์ลงบนกระดาษเรียบร้อย
จากนั้นเขาก็เขียนเพิ่มบรรทัดล่างสุดว่า “มูน เมลค์วี”
ความจริงแล้ว ตอนแรกเขาอยากแกล้งมูนเล็กน้อย ให้เธอคิดว่าใช้นามสกุลเดียวกับเขา
แต่พอคิดว่าถ้าตกเย็นรอสไวส์จับได้ว่าเขาเล่นลูกไม้อะไร เกรงว่าตัวเองคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ ดังนั้นเรื่องแบบนี้อย่าไปยั่วแม่มังกรจะดีกว่า บ่ายวันนั้นเขาจึงสอนเจ้ามังกรน้อยเขียนทั้งสามชื่อนี้อย่างจริงจัง
โดยทั่วไป เด็กมนุษย์จะเริ่มเรียนรู้การอ่านเขียนพื้นฐานราวอายุสามขวบ แต่เด็กหญิงที่เกิดจากสายเลือดมนุษย์ผสมมังกร ย่อมฉลาดกว่าเด็กทั่วไป
ดังนั้นให้มูนที่อายุเพิ่งจะขวบเศษ ๆ เรียนทักษะพื้นฐานแบบนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร
คิดถึงตรงนี้ ลีออนก็อดทึ่งไม่ได้ที่ตัวเองฟื้นขึ้นมา “ถูกจังหวะ” พอดิบพอดี
ถ้าเขาฟื้นเร็วกว่านี้อีกหน่อย มูนคงยังเดินไม่ได้ เขาคงไม่เหนื่อยขนาดนี้ ถ้าฟื้นช้ากว่านี้อีกหน่อย รอสไวส์คงหาคนอื่นมาสอนความรู้พื้นฐานให้ลูกแล้ว เขาก็ไม่ต้องเลี้ยงดูลูกทุกวันแบบนี้
อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ตอนแม่มังกรช่วยชีวิตเขา เธอคำนวณเวลาที่เขาจะฟื้นไว้แล้วหรือเปล่า
ลีออนส่ายหัว ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป
เขามองชื่อทั้งสามที่เขียนไว้ พลางครุ่นคิดว่าจะสอนมูนเขียนอย่างไรดี
“เมลค์วี… เมลค์วี…”
แม้ออกเสียงจะยากไปหน่อย แต่พอท่องไปเรื่อย ๆ ลีออนก็เหมือนจะเชื่อมโยงอะไรบางอย่างได้
“เมลค์วี—อ๋อ~ ที่แท้ก็คือการถอดเสียงจากคำว่า ทางช้างเผือก สินะ”
ไม่นึกเลยว่ามังกรจะมีอารมณ์สุนทรีย์อยู่บ้างเวลาตั้งชื่อ
ขณะกำลังถอนหายใจ ลีออนก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากหน้าประตู เขาวางกระดาษลง ลุกขึ้นไปเปิดประตู
“อ้าว มูน วันนี้กินข้าวเร็วจัง”
เจ้ามังกรน้อยที่ยืนอยู่นอกประตูเงยหน้ามองชายตรงหน้า
ใบหน้าเล็กบอบบางน่ารักนั้นแทบไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ
“มูน…” เธอพึมพำชื่อตัวเองเบา ๆ
“เข้ามาสิ บ่ายนี้พ่อจะสอนอะไรใหม่ ๆ ให้”
พูดจบ ลีออนก็โน้มตัวลงอุ้มเธอขึ้นมา
เจ้ามังกรน้อยไม่ได้ขัดขืน เพียงแต่เหลือบตามองมือที่โอบรอบเอวตัวเอง ก่อนพูดเสียงเย็น
“ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องฉัน?”
ลีออน: ?
เดี๋ยวนะ
น้ำเสียงกับสีหน้าแบบนั้น ทำไมมันช่างเหมือนรอสไวส์นัก?
เมื่อเช้าเพิ่งสอนเรื่อง “สองด้านของสรรพสิ่ง” ไปเอง กินข้าวเสร็จปุ๊บก็เอามาใช้กับพ่อทันทีเลยเหรอ?
ลีออนไม่อยากขัดใจลูก จึงวางมูนลงกับพื้น
มูนก้มหน้าปัดรอยยับบนกระโปรงตัวเอง จากนั้นเงยหน้ามองเขา
“ต่อไปนี้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ห้ามแตะต้องหรือกอดฉัน เข้าใจไหม?”
ได้ยินแบบนั้น ลีออนถึงกับสูดลมหายใจดังเฮือก
ถ้าประโยคก่อนหน้า “ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องฉัน” ยังแค่คล้ายรอสไวส์
ประโยค “เข้าใจไหม?” นี้แทบจะถอดแบบมาทั้งดุ้น
อำนาจในน้ำเสียงนั้นเด็ดขาด ไม่มีที่ให้ต่อรอง
มันไม่ใช่การบอกเล่า แต่คือคำสั่ง—ห้ามแตะต้องเธอ
“มูน… ลูกเป็นอะไรไป?”
“หึ่ม โง่เง่า”
“หา?”
เจ้ามังกรน้อยส่งสายตาดูแคลนให้เขา เมินหน้าใส่ จากนั้นกระแทกประตูปิดแล้วเดินจากไป
เสียงฝีเท้าดื้อรั้นนั้นค่อย ๆ ไกลออกไป ทิ้งลีออนไว้คนเดียวตรงทางเข้าพร้อมกับความสับสน
พอตั้งสติได้ ลีออนก็เดินไป ตั้งใจจะเปิดประตูดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันทีที่ก้าวเข้าใกล้ บานประตูกลับถูกผลักเข้ามาจากด้านนอก
“พ่อ หนูกลับมาแล้ว!”
“อ๊ะ! ไม่นะ--!”
เห็นได้ชัดว่าสาวน้อยเผ่ามังกรเกิดมาพร้อมกับพละกำลังเหนือมนุษย์ แค่ผลักเปิดประตูครั้งเดียวก็ซัดพ่อตัวเองกระเด็นไปไกลสามเมตร
“พ่อ เป็นอะไรไหม!” มูนวิ่งเข้ามาด้วยความเป็นห่วง รีบช่วยพยุงลีออนขึ้น
แรงกระแทกทำให้เขามึนหัวไปชั่วครู่ โชคดีที่ตอนเด็กอาจารย์เคยสอนวิชากายาคงกระพันให้ แม้เขาจะทำลายหินก้อนใหญ่ด้วยหน้าอกไม่ได้ แต่จะทนแรงประตูจากลูกสาวมังกรตัวเล็กไม่ได้เชียวหรือ? เวียนหัวเพียงชั่วครู่เท่านั้น
ไม่นานเขาก็หายเป็นปกติ
“ขอโทษนะพ่อ มูน… มูนทำพ่อเจ็บ…” เจ้าตัวเล็กกำแขนเสื้อเขาแน่น สีหน้ารู้สึกผิด
ลีออนถึงกับอึ้ง
เมื่อครู่เธอยังบอกว่าห้ามแตะต้องตัวเธอ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ สถานการณ์กลับเปลี่ยนไปแล้ว?
หรือว่า…
ข้อบกพร่องทางสายเลือดของลูกครึ่งมนุษย์–มังกร คือบุคลิกที่แยกกันสองด้าน?
.
.
.