บทที่ 15 คุณจะมาสมน้ำหน้าฉันงั้นเหรอ

บทที่ 15 คุณจะมาสมน้ำหน้าฉันงั้นเหรอ

ถ้าหลี่อี้หยางไม่มาบอกเขาเรื่องคุณภาพเหล็กเส้น หากเขาดันทุรังใช้เหล็กเจ้านี้สร้างอาคารที่พักอาศัย แล้วเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้นมาจริงๆ เขาในฐานะประธานบริษัทต้องเป็นผู้รับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ถึงเวลานั้น บริษัทของเขาไม่เพียงต้องเผชิญกับค่าปรับมหาศาล แต่ชื่อเสียงคงป่นปี้จนไม่มีใครกล้ามาซื้อบ้านของเขาอีก เท่ากับว่าเส้นทางธุรกิจของเขาได้จบสิ้นลงแล้ว

ยิ่งคิด เฉิงไท่อันก็ยิ่งขนหัวลุก ย้อนนึกไปถึงตอนที่ตัวเองดีใจนักหนาที่ประหยัดต้นทุนไปได้ก้อนโต ตอนนี้กลับรู้สึกหวาดกลัวจนเหงื่อตก

จริงอย่างเขาว่า... ของถูกและดีไม่มีในโลก ความโลภมักนำมาซึ่งหายนะเสมอ

ก๊อกๆๆ

เลขาฯ เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา “ท่านประธานครับ โครงการใหม่จะเริ่มดำเนินการเมื่อไหร่ครับ? ทางฝ่ายวิศวกรรมแจ้งมาหลายรอบแล้วว่าทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว รอแค่ฤกษ์ตอกเสาเข็มครับ”

“ชะลอไปก่อน สัญญาที่เซ็นกับโรงงานเหล็กเหอฮว่า ผมจะไม่ใช้เหล็กของเจ้านั้นแล้ว คุณไปบอกฝ่ายกฎหมายให้ร่างหนังสือยกเลิกสัญญามาให้ผมดูเดี๋ยวนี้”

คำสั่งสายฟ้าแลบทำเอาเลขาฯ ถึงกับงง “ทำไมต้องยกเลิกล่ะครับ? ถ้าเรายกเลิกตอนนี้เท่ากับเราผิดสัญญาฝ่ายเดียว ต้องจ่ายค่าปรับตั้งสามเท่านะครับ”

“ผมทำอะไรย่อมมีเหตุผล อีกอย่าง ส่งคนของเราไปที่โรงงานเหล็กเหอฮว่า ไปถามหาความรับผิดชอบเรื่องคุณภาพเหล็กเส้น ดูซิว่าทางนั้นจะแก้ตัวยังไง”

หลังจากเลขาฯ ออกไป เฉิงไท่อันก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เขารีบกดโทรศัพท์หาหลี่อี้หยางทันที

รอสายไม่นาน ปลายสายก็กดรับ “ฮัลโหล คุณหลี่พอจะมีเวลาว่างไหมครับ? ผมอยากจะขอเลี้ยงข้าวเย็นคุณสักมื้อ”

หลี่อี้หยางที่เพิ่งจอดรถหน้าตึกไท่อันกรุ๊ปเดาได้ทันทีว่าทำไมอีกฝ่ายถึงโทรมา เขาเดินเข้าตึกไปพลางคุยไปพลาง “ตรวจสอบเจอว่าเหล็กมีปัญหาจริงๆ ใช่ไหมครับ?”

น้ำเสียงที่มั่นใจของหลี่อี้หยางทำเอาเฉิงไท่อันนับถือหมดใจ “คุณหลี่นี่หยั่งรู้ราวกับเทพเจ้าจริงๆ ผมต้องขอโทษสำหรับท่าทีแย่ๆ ก่อนหน้านี้ด้วย หวังว่าคุณจะไม่เก็บมาใส่ใจนะครับ”

“ผมเข้าใจคุณเฉิงครับ... อ้อ จริงสิ ภรรยาผมทำงานที่บริษัทเจี้ยนเซิ่งวัสดุก่อสร้าง เมื่อบ่ายเธอเข้าไปที่บริษัทคุณเพื่อจะคุยธุระบางอย่าง ไม่ทราบว่าเธอได้เข้าพบคุณหรือยังครับ?”

เฉิงไท่อันรีบตอบ “ขอโทษทีครับ ผมยังไม่เจอภรรยาคุณเลย แต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมโทรเช็กที่ประชาสัมพันธ์ให้เดี๋ยวนี้แหละครับ”

“รบกวนด้วยนะครับ พอดีผมเพิ่งมาถึงหน้าบริษัทคุณ ถ้ามีความคืบหน้ายังไงบอกผมด้วย” หลี่อี้หยางรู้ดีว่าด้วยสถานะของเสี่ยวฮุ่ยในตอนนี้ ถ้าไม่ได้นัดไว้ คงไม่มีทางได้เจอเฉิงไท่อันแน่

เฉิงไท่อันไม่รอช้า รีบกดโทรศัพท์ภายในหาประชาสัมพันธ์ “ฉันถามหน่อย เมื่อบ่ายมีพนักงานหญิงจากเจี้ยนเซิ่งมาขอพบฉันบ้างไหม?”

พอได้ยินเสียงท่านประธาน พนักงานต้อนรับก็รีบยืนตรงตอบฉะฉาน “มีค่ะท่าน แต่เธอไม่ได้นัดหมายไว้ ดิฉันเลยไม่อนุญาตให้ขึ้นไปค่ะ”

เฉิงไท่อันเสียงเข้มขึ้น “แล้วตอนนี้ตัวเธออยู่ที่ไหน?”

พนักงานตอบตามตรง “เธอถูกรองผอ.จ้าวลี่ซินพาไปที่ห้องทำงานส่วนตัวแล้วค่ะ”

“เดี๋ยวจะมีผู้ชายชื่อหลี่อี้หยางเพิ่งมาถึง เธอให้เขาขึ้นลิฟต์มาหาฉันที่ชั้น 21 ได้เลยนะ” สั่งงานเสร็จ เฉิงไท่อันก็วางหูทันที

พนักงานต้อนรับมองชายหนุ่มที่กำลังจะเดินผ่านไป แล้วรีบเอ่ยถาม “ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณคือคุณหลี่อี้หยางหรือเปล่าคะ?”

หลี่อี้หยางพยักหน้า พนักงานจึงรีบยิ้มต้อนรับ “ท่านประธานเชิญให้คุณขึ้นไปพบที่ชั้น 21 ได้เลยค่ะ”

ดูท่าเสี่ยวฮุ่ยน่าจะอยู่ที่ชั้น 21 เหมือนกัน หลี่อี้หยางกล่าวขอบคุณแล้วกดลิฟต์ขึ้นไปทันที

ทันทีที่ประตูลิฟต์ชั้น 21 เปิดออก ก็เห็นเฉิงไท่อันมายืนรอรับอยู่หน้าลิฟต์ พอเห็นหลี่อี้หยาง เขาก็พุ่งเข้ามาจับมือเขย่าด้วยความตื้นตัน “คุณหลี่! ขอบคุณมากจริงๆ ครับ ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงสะดุดขาตัวเองล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว!”

“ผมก็แค่เตือนด้วยความหวังดีครับ... ว่าแต่ ภรรยาผมยังอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ?” นาทีนี้เขาห่วงภรรยามากกว่าอะไรทั้งนั้น

เฉิงไท่อันพยักหน้า “เมื่อกี้ผมถามประชาสัมพันธ์แล้ว เขาบอกว่าภรรยาคุณอยู่ที่ห้องทำงานของรองผอ.จ้าวลี่ซิน

ภรรยาคุณเป็นพนักงานเจี้ยนเซิ่ง ที่มาวันนี้คงจะมาขอผ่อนผันเรื่องส่งไม้ไม่ทันใช่ไหมครับ?

คุณวางใจได้เลย คุณช่วยผมไว้ขนาดนี้ เดี๋ยวผมจะสั่งลูกน้องให้ยืดเวลาให้ทางนั้นเตรียมของให้เต็มที่”

หลี่อี้หยางยิ้มบางๆ “ท่านประธานเฉิงอาจจะยังไม่ทราบ ทางเจี้ยนเซิ่งได้ส่งไม้ไปที่โรงงานของคุณเรียบร้อยแล้ว พวกเขาไม่ได้ผิดสัญญา ส่วนที่ผมมาหาภรรยา ก็เพื่อจะมาบอกเธอว่าปัญหาทุกอย่างถูกแก้ไขแล้ว”

“อ้าว จริงเหรอครับ? ทางโรงงานยังไม่เห็นรายงานผมเลย!”

พูดไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์จากผู้จัดการโรงงานก็ดังขึ้น รายงานว่าทางเจี้ยนเซิ่งได้นำไม้จันทน์เขียวมาส่งถึงที่แล้ว

วางสายเสร็จ เฉิงไท่อันมองหลี่อี้หยางอย่างทึ่งๆ “ขนาดผมเป็นเจ้าของยังเพิ่งรู้ข่าว หรือว่าไม้ล็อตนี้... เป็นคุณที่หามาให้เจี้ยนเซิ่ง?”

“ถูกต้องครับ ผมขายให้เขาเอง”

คำตอบนั้นยิ่งทำให้เฉิงไท่อันประเมินค่าชายหนุ่มตรงหน้าสูงขึ้นไปอีก เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องผูกมิตรกับหลี่อี้หยางให้แน่นแฟ้น

“รบกวนท่านประธานพาผมไปหาภรรยาหน่อยได้ไหมครับ?” ใจของหลี่อี้หยางตอนนี้ลอยไปหาเหวินเสี่ยวฮุ่ยหมดแล้ว

“ได้สิครับ ห้องรองผอ.จ้าวอยู่ชั้นล่างนี่เอง ไม่ต้องห่วงนะครับ จ้าวลี่ซินเป็นคนเก่ง นิสัยดี ชื่อเสียงในบริษัทก็ดีมาก คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ” พูดพลางเฉิงไท่อันก็เดินนำหลี่อี้หยางลงบันไดไปที่ชั้น 20

แต่ทันทีที่ประตูบันไดหนีไฟเปิดออกสู่ชั้น 20 ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้ามกับคำชมเมื่อครู่

พนักงานทุกแผนกต่างมายืนมุงกันเต็มโถงทางเดิน ส่งเสียงจอแจราวกับตลาดสด

และตรงกลางวงล้อมนั้น คือเหวินเสี่ยวฮุ่ยที่ยืนหน้าซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้า ท่าทางเหมือนคนกำลังจะแตกสลาย

เฉิงไท่อันจำหน้าเหวินเสี่ยวฮุ่ยได้ทันที

เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หัวใจท่านประธานกระตุกวูบ ภรรยาของผู้มีพระคุณกำลังโดนรุมประณามในบริษัทของเขา? เรื่องนี้เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

ในเมื่อตั้งใจจะคบหากับหลี่อี้หยางแล้ว จะปล่อยให้เมียเขาโดนรังแกในถิ่นตัวเองไม่ได้เด็ดขาด เฉิงไท่อันรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว โดยมีหลี่อี้หยางเดินแซงหน้าไปด้วยความร้อนใจ

ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับดราม่าตรงหน้า จนไม่มีใครสังเกตเห็นการมาถึงของท่านประธาน

โดยเฉพาะจ้าวลี่ซินที่กำลังได้ใจ ชี้หน้าด่าเหวินเสี่ยวฮุ่ยอย่างสนุกปาก “อย่าคิดว่าบีบน้ำตาแล้วจะมีประโยชน์! รีบไสหัวไปซะ เจี้ยนเซิ่งมีพนักงานอย่างเธอ ช่างน่าอับอายขายขี้หน้าจริงๆ”

“เป็นคุณที่คิดมิดีมิร้ายกับฉัน พอฉันไม่ยอม คุณก็ใส่ร้ายฉัน!”

เหวินเสี่ยวฮุ่ยตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ทำไมทุกคนถึงรุมประณามเธอ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ แต่เธอไม่มีหลักฐานมายืนยันว่าจ้าวลี่ซินโกหก

พอนึกได้ว่าตาเฒ่าหัวงูนี่อาจจะไปเป่าหูท่านประธาน ใส่ร้ายบริษัทเธอจนทำให้ความร่วมมือพังพินาศ และเธอต้องกลายเป็นคนทำลายบริษัท หัวใจเธอก็หนาวเหน็บเหมือนถูกแช่แข็ง

ท่ามกลางความโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง ขณะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินหนีไป

จู่ๆ ก็มีอ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง กลิ่นกายที่คุ้นเคยแตะจมูก ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยอย่างประหลาด

แต่เมื่อเธอหันกลับไป แล้วพบว่าเป็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสุขุมของหลี่อี้หยาง

ปฏิกิริยาแรกของเธอคือรีบผลักเขาออกทันที

เธอขมวดคิ้วมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ “คุณมาทำอะไรที่นี่? จะมาสมน้ำหน้าดูเรื่องตลกของฉันงั้นเหรอ?”