บทที่ 90: สวนสัตว์คลั่ง (28)

001 ไม่รู้สึกว่าคำพูดของตนมีปัญหาตรงไหนเลยแม้แต่น้อย

มันเอ่ยกับเหวินชิงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 【มันชอบคุณ แต่คุณเป็นสมบัติของมัน】

เหวินชิงเม้มปากแน่น เข้าใจความหมายนั้นทันที

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหางดำไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่เท่าเทียมกัน

ในสายตาของหางดำ เขาคือตัวเมียของมัน

เขาสามารถปฏิเสธหรือเรียกร้องบางสิ่งได้ แต่ไม่อาจไปจากหางดำได้งั้นหรือ?

หากเขาคิดจะหนี... สิ่งที่ 001 พูดไว้ก็จะเกิดขึ้นสินะ? การระบายอารมณ์ทางเพศอย่างบ้าคลั่งนั่นน่ะเหรอ?

เหวินชิงเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามสลัดความคิดที่จะขอให้หางดำพาเขากลับไปส่งที่จุดพักผ่อนทิ้งไป

แทนที่จะขอร้องให้หางดำปล่อยเขาไป สู้เอาเวลาไปทุ่มเทกับภารกิจขั้นสูงดีกว่า

เหลืออีกแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เขาก็น่าจะทำสำเร็จในเร็วๆ นี้

เหวินชิงกระพริบตา มองดูวาฬเพชฌฆาตแหวกว่ายไปในท้องทะเล ไม่นานนักพวกเขาก็วนกลับมาผ่านที่อยู่อาศัยของเผ่าเงือกอีกครั้ง

ผิดกับช่วงกลางวันที่เงือกส่วนใหญ่มักเก็บตัวอยู่ในถ้ำหิน เวลานี้พวกมันออกมาเคลื่อนไหวกันพลุกพล่าน ดูเหมือนกลางคืนจะเป็นช่วงเวลาออกหากินของพวกมัน

เงือกหลายตัวลอยตัวอยู่ใกล้โขดหิน ขณะที่อีกจำนวนหนึ่งว่ายห่างออกไปเรื่อยๆ จนกลืนหายไปกับความมืดมิดของท้องทะเล

เหวินชิงกวาดตามองพวกเงือกแวบหนึ่ง ก่อนจะเพ่งมองเข้าไปในถ้ำแต่ละแห่งอย่างละเอียด เพื่อค้นหาร่องรอยของหลินเซี่ย

เขาก้มหน้าลง โดยไม่ทันสังเกตว่าหางดำกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่น่าขนลุกขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น ฝ่ามือหนึ่งก็ทาบทับลงบนใบหน้าของเหวินชิง

หางดำบีบคางเขา บังคับให้เหวินชิงหันหน้ามาสบตา เพื่อดึงความสนใจทั้งหมดให้มาอยู่ที่ตัวมัน

เหวินชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง สบเข้ากับดวงตาที่ฉายแววไม่พอใจของหางดำ

หางดำขยับปาก ส่งเสียงพูดออกมาเป็นชุด

เหวินชิงฟังไม่เข้าใจ ยิ่งรู้สึกสับสนหนักกว่าเดิม

วินาทีถัดมา หางดำก็ก้มหน้าลงไปทางโขดหิน...