บทที่ 89: สวนสัตว์คลั่ง (27)

เมื่อเห็นเหวินชิงนิ่งเฉย เจ้าหางดำก็คิดว่ามันคงพูดภาษามนุษย์ผิดเพี้ยนไป มันมองหน้าเหวินชิงแล้วย้ำทีละคำอย่างชัดเจนอีกครั้ง "หนาว"

หนังตาของเหวินชิงกระตุก เขายกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำออกจากใบหน้าแล้วบอกกับเจ้าหางดำ "ไม่หนาว"

เขาเน้นเสียงหนักแน่นทีละคำ "ฉัน ไม่ ได้ หนาว"

เหวินชิงไม่รู้สึกหนาวจริงๆ อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของหญ้ากล้วยไม้ทะเล แม้ว่าร่างกายจะเปียกโชกไปด้วยน้ำทะเลตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นเลยแม้แต่น้อย

เพียงแต่เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มแนบเนื้อทำให้รู้สึกไม่สบายตัว และมือเท้าก็รู้สึกหนักอึ้งอยู่บ้าง

เจ้าหางดำจ้องมองใบหน้าของ 'ตัวเมียน้อย' เส้นผมสีดำสนิทเปียกลู่แนบแก้ม ผิวพรรณซีดขาว ริมฝีปากแดงระเรื่อ

ดูเหมือนกับตอนที่กำลังหนาวสั่นเมื่อเช้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน

แล้วทำไมถึงบอกว่าไม่หนาวล่ะ?

เหวินชิงสังเกตเห็นความฉงนในแววตาของเจ้าหางดำ จึงค่อยๆ อธิบาย "หลังจากที่นายให้ฉันกินหญ้านั่น ฉันก็หายหนาวแล้ว"

เจ้าหางดำเข้าใจความหมายของประโยคนี้ มันเม้มปาก สีหน้าฉายแววผิดหวังอย่างปิดไม่มิด

ส่วนเรื่องที่ผิดหวังนั้น แทบไม่ต้องเดาเลย

เหวินชิงถึงกับพูดไม่ออก ทำไมในหัวสมองของปลาตัวนี้ถึงมีแต่เรื่องลามกพรรค์นั้นกันนะ!

ผมของเขายังคงเปียกชื้น น้ำทะเลไหลย้อยลงมาตามพวงแก้มทีละหยด สร้างความรู้สึกเหนอะหนะไม่สบายตัว

ในสภาพการณ์เช่นนี้ เหวินชิงไม่มีทางเลือกอื่น เขาทำได้เพียงควานหาเศษผ้าที่ดูสะอาดหน่อยในเปลือกหอยมาเช็ดผม

แม้เนื้อตัวจะเปียกโชกไปหมด แต่เมื่อมีเจ้าหางดำอยู่ตรงนี้ เขาจึงไม่กล้าถอดเสื้อผ้าออก

เหวินชิงก้มหน้าลง เช็ดผมอย่างลวกๆ

หยดน้ำกระเซ็นไปโดนริมฝีปากของเจ้าหางดำ มันตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก พลางจ้องมองข้อมือขาวผ่องของตัวเมียน้อยด้วยสายตาโหยหา

ทันใดนั้น หางตาของมันก็เหลือบไปเห็นกระดาษสีสดใสที่ตัวเมียน้อยโยนทิ้งไว้ตรงมุมหนึ่ง

เจ้าหางดำก้มลงหยิบมันขึ้นมา