บทที่ 40 น้องสาวจงอยู่บ้านเป็นตุ๊กตาแมวกวักซะเถอะ
บทที่ 40 น้องสาวจงอยู่บ้านเป็นตุ๊กตาแมวกวักซะเถอะ
บทที่ 40 น้องสาวจงอยู่บ้านเป็นตุ๊กตาแมวกวักซะเถอะ
"จริงๆ แล้วงานในร้านการ์ดเวทย์ของข้ามันก็ไม่มีอะไรซับซ้อน พอเลิกเรียนแล้วเอ็งก็ตรงมาเฝ้าร้านแทนข้า... เริ่มงานบ่ายโมง หน้าที่หลักๆ ก็แค่เก็บเงินกับเฝ้าร้านทั่วไป แต่ร้านข้าลูกค้าไม่ค่อยเยอะ น่าจะไม่ยุ่งเท่าไหร่"
หยวนซู่พาซูเสียนเดินเข้ามาในร้าน...
ทั้งคู่รู้จักกันมาหลายวันแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในร้านจริงๆ
เป็นตึกแถวสองชั้นธรรมดา ชั้นล่างเป็นพื้นที่ขายของ ชั้นบนเป็นที่พักผ่อน... พื้นที่รวมร้อยกว่าตารางเมตร ไม่เล็กเลย อยู่สบายทีเดียว
"ข้างบนเป็นที่นอนของข้า แต่ถ้าเอ็งง่วงจะขึ้นไปงีบก็ได้นะ ยังไงถ้ามีลูกค้ามา ค่ายกลหน้าร้านก็จะทำงาน ปลุกเอ็งเองแหละ ลงมาทันอยู่แล้ว แถวนี้มีกล้องวงจรปิด ไม่ต้องกลัวขโมย เลิกงานหกโมงเย็น เวลาทำงานห้าชั่วโมง หลังหกโมงต้องรีบกลับบ้าน ห้ามโอ้เอ้เด็ดขาด"
"ทำไมล่ะครับ?!"
"หึหึหึ ไอ้หนุ่ม... ที่เอ็งบอกว่าไม่ได้เข้าม่านรูด ท่าจะจริงแฮะ เอ็งยังอ่อนต่อโลกนัก หลังหกโมงเย็น มันคือเวลาของผู้ใหญ่โว้ย"
หยวนซู่ยิ้มกริ่ม "ต้องขอบใจเอ็งจริงๆ ตอนนี้เวลาของผู้ใหญ่ขยับมาเร็วขึ้นเป็นบ่ายโมง ข้าจะได้ไปหาความสำราญได้เต็มที่ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."
ซูเสียนคาดไม่ถึงว่าจะได้คำตอบแบบนี้ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก "ลุงไม่กลัวพลังหยางเหือดแห้ง ตายคาอกสาวรึไง?!"
"ถามโง่ๆ... เห็นนี่มั้ย ขาข้าเนี่ย..."
หยวนซู่ยกขาข้างที่เป็นขาเทียมเหล็กขึ้นมาเคาะพื้น
เขาหัวเราะ "ข้าเป็นคนพิการ ไปเที่ยวผู้หญิงได้ส่วนลดตั้ง 40% มีสิทธิ์แล้วไม่ใช้ จะเสียของเปล่าๆ สรุปคือ ฝากร้านด้วยนะ... ค่าจ้างตามที่ตกลง แต่ถ้าเอ็งเจองานที่ดีกว่า จะไปเมื่อไหร่ก็ได้ แค่บอกล่วงหน้าวันนึงก็พอ"
"แล้วราคาการ์ดเวทย์พวกนี้..."
ซูเสียนกวาดตามองการ์ดเวทย์ที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ
การ์ดระดับเดียวกัน แต่ราคากลับแตกต่างกันลิบลับ
เขาหยิบการ์ดเวทย์ระดับ 1 ใบหนึ่งขึ้นมาดู บนนั้นระบุว่าเป็นเวทย์ ระเบิดวารี (Water Blast)!
ซูเสียนพอรู้เรื่องเวทย์บทนี้อยู่บ้าง อานุภาพพอๆ กับอัคคีสายฟ้า เป็นเวทย์พื้นฐานสำหรับผู้เริ่มต้นเหมือนกัน
แต่ราคานี่สิ... ซูเสียนมองป้ายราคา 500 เหรียญดารา แล้วขมวดคิ้ว "การ์ดระดับ 1 ขายแพงขนาดนี้ จะมีคนซื้อเหรอ? แค่เวทย์ระดับ 1 กระจอกๆ ผมร่ายเองสิบๆ รอบยังสบาย..."
"เอ็งจะไปรู้อะไร? นี่มันผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์อี้เชียวนะเว้ย!"
หยวนซู่คว้าการ์ดจากมือซูเสียนไป "เวทย์บทเดียวกัน แต่อานุภาพอาจต่างกันได้ร้อยแปดพันเก้า ขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของพลังปราณที่อัดเข้าไป และความบริสุทธิ์ของพลังงานตอนจารึกอักขระ อย่างระเบิดวารีนี่ คนทั่วไปร่ายอาจได้ความแรงแค่พันกว่าต้ง แต่การ์ดใบนี้ทำได้ถึง 1,700 ต้ง! แรงเกือบเท่าเวทย์ระดับ 2 แล้วนะ แถมยังเป็นการ์ดเวทย์ ไม่กินพลังตัวเอง เอามาคอมโบกับเวทย์ที่ร่ายเอง พลังทำลายล้างมันไม่ใช่แค่ 1+1=2 หรอกนะ ปรมาจารย์ระดับอาจารย์อี้ แม้จะติดที่ระดับพลังจนสร้างการ์ดระดับ 4 ขึ้นไปไม่ได้ แต่ด้วยชื่อเสียง ต่อให้เป็นการ์ดระดับ 1 ก็ต้องขายแพงหน่อยสิวะ"
พูดจบ เขาก็ยัดการ์ดอีกใบใส่มือซูเสียน "อ้อ ผลงานอาจารย์อี้อย่าเอามาเล่นซี้ซั้ว จะเล่นก็เล่นอันนี้"
ซูเสียนรับการ์ดอีกใบมา เป็นเวทย์ระเบิดวารีเหมือนกัน แต่ป้ายราคาแปะไว้แค่ 150 เหรียญ ถูกกว่ากันเกินครึ่ง
การ์ดทั้งสองใบรูปลักษณ์ภายนอกเหมือนกันเด๊ะ ขนาดเท่าบัตรเครดิต มีแสงเรืองรองจางๆ ต่างกันตรงที่ใบหนึ่งแสงใสกระจ่าง อีกใบแสงดูขุ่นมัวไม่บริสุทธิ์... แถมยัง...
เขาลองส่งพลังปราณเข้าไปสำรวจการ์ดทั้งสองใบ
"เฮ้ยๆๆ... ระวังหน่อย เดี๋ยวเวทย์ทำงาน ไปโดนใครเข้าจะซวยเอา!"
หยวนซู่ร้องเสียงหลง
"วางใจเถอะ ผมรู้ลิมิตน่า"
ซูเสียนขมวดคิ้ว ส่งพลังปราณจมดิ่งลงไป กระตุ้นการทำงานเบื้องต้น...
เพียงแค่พลังปราณเล็กน้อย
การ์ดทั้งสองใบก็เปล่งแสงสีฟ้าใสออกมาทันที เป็นสัญญาณเริ่มการทำงานของเวทย์ระเบิดวารี
การ์ดเวทย์ คือการอัดย่อเวทมนตร์ลงในการ์ดพิเศษ เพื่อกักเก็บไว้ใช้งานได้ยาวนาน และปลดปล่อยออกมาได้ดั่งใจ... คล้ายกับม้วนคัมภีร์เวทย์ในความทรงจำ หรือจะบอกว่าเหมือนกันเปี๊ยบเลยก็ได้
เพียงแต่...
"มิน่าล่ะราคาถึงต่างกัน การ์ดของอาจารย์อี้พลังปราณไหลลื่น ปลดปล่อยได้ดั่งใจ ส่วนใบถูกนี่ ลายเส้นพลังปราณติดขัด จุดสะดุดเพียบ เปรียบเทียบก็เหมือนทางเดินในป่ารกชัฏกับถนนลาดยางไฮเวย์นั่นแหละ"
ซูเสียนถาม "ลุงหยวน การ์ดเปล่าที่ใช้รองรับพลังปราณนี่ ต้นทุนเท่าไหร่ครับ?!"
"100 เหรียญต่อใบ!"
หยวนซู่บ่นอุบ "อย่าคิดว่าข้าขาย 800 แล้วกำไรบานนะ ความจริงคือยิ่งเป็นของที่ต้องใช้ฝีมือ ยิ่งกำไรดี อาจารย์อี้ซื้อการ์ดเปล่ามา 100 จารึกเวทย์ลงไป ขายต่อให้พวกร้านค้าอย่างข้า ราคาก็พุ่งไปหลายเท่าตัวแล้ว ข้าเอามาขายต่อ ถึงจะตั้งราคาสูง แต่กำไรจริงๆ เผลอๆ ไม่ถึงร้อยด้วยซ้ำ"
ซูเสียนครุ่นคิด "ทำของพวกนี้กำไรดีขนาดนั้นเลยเหรอ?!"
"ทำไม เอ็งเคยเรียนมาเหรอ? เขาว่ากันว่าต้องเป็นคนที่มีสัมผัสพลังปราณเฉียบคมมากถึงจะ... เดี๋ยวนะ... เอ็งรู้ด้วยเหรอว่ามีจุดสะดุดกี่จุด? ไอ้หนุ่ม ข้าถามหน่อย การ์ดราคา 150 เหรียญนั่น มีจุดสะดุดกี่จุด?!"
น้ำเสียงของหยวนซู่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
"เอ่อ..."
ใจซูเสียนเต้นรัว ถามในใจว่า "เตี่ยนเหนียง ฉันสมัครสมาชิกได้แค่สกิลเหรอ? สมัครสมาชิก... วิธีสร้างการ์ดเวทย์ได้ไหม?"
【 ในทางทฤษฎี สมัครสมาชิกได้ทุกอย่างค่ะ แต่เงื่อนไขคือต้องนำสิ่งนั้นใส่เข้าชั้นหนังสือก่อน! 】
"ชั้นหนังสือ..."
"ไอ้หนุ่ม เอ็งพึมพำอะไร?!"
ซูเสียนตอบ "เปล่าครับ... ผมจะบอกว่า การ์ดใบนี้มีจุดสะดุดตั้งหกสิบกว่าจุด สงสัยพลังปราณคนทำจะไม่ต่อเนื่อง ขนาดการ์ดระดับ 1 ยังต้องแบ่งทำหลายรอบ จุดสะดุดเลยเยอะขนาดนี้ ทำให้พลังปราณไหลเวียนไม่สะดวก อานุภาพเลยตกลงฮวบฮาบใช่ไหมครับ?!"
แค่ตั้งใจนิดหน่อย ซูเสียนก็มองทะลุปรุโปร่ง
เขาเข้าใจทันที คงเป็นเพราะฝึกเคล็ดวิถีคืนสู่ต้นกำเนิดฉบับสมบูรณ์ พลังปราณในตัวเลยมีชีวิตชีวาและไวต่อความรู้สึกมาก จึงจับจุดบกพร่องในการ์ดได้ง่ายดาย
"ลุงหยวน... ถ้าผมสร้างการ์ดพวกนี้มาขายล่ะ?"
เสียงของซูเสียนสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น ถ้าทำได้จริง... หนทางสู่ความร่ำรวยก็อยู่ไม่ไกลแล้วไม่ใช่เหรอ?
ซูถาว เธอจะไปเสี่ยงตายทำบ้าอะไร? อยู่บ้านเป็นตุ๊กตาแมวกวักเรียกทรัพย์เฉยๆ เถอะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง...
หยวนซู่มองซูเสียนด้วยความตะลึงงัน ถามเสียงสั่น "เอ็งเคยเรียนจารึกการ์ดด้วยเหรอ?"
ซูเสียนมองหยวนซู่ด้วยสายตาคาดหวังไม่แพ้กัน "ที่ร้านลุงมีหนังสือคู่มือสร้างการ์ดเบื้องต้นขายไหมครับ?"
หยวนซู่: ".................................................................."
"สรุปคือ... ไม่เคยเรียนสินะ"
สีหน้าตื่นเต้นของเขาค่อยๆ เหี่ยวเฉาลง