บทที่ 25 เธอมันตื้นเขินเกินไป

บทที่ 25 เธอมันตื้นเขินเกินไป

ไม่ต้องพูดถึงความตกใจของซูเสียน แม้แต่เซี่ยอวิ้นอวิ้นก็ยังร้องอุทานด้วยความตกตะลึงว่า "นะ... นาย... นายไปเอาตรรกะน่าขยะแขยงพรรค์นั้นมาจากไหนกันยะ?!"

เธอต้องรวบรวมความกล้าตั้งมากถึงจะพูดเรื่องนี้ออกมาได้ นึกไม่ถึงว่าซูเสียนจะตอบกลับมาด้วยความคิดที่พิสดารหลุดโลกขนาดนี้ มันเกินความคาดหมายของเธอไปไกลจริงๆ

เธอรีบแก้ต่างว่า "ก็อย่างที่นายรู้นั่นแหละ ความรักของฉันไม่เป็นที่ยอมรับในสังคมและโลกใบนี้ ดังนั้นฉันเลยต้องหาฉากบังหน้า ถ้า... ถ้านายยอม ฉันสามารถคบกับนายในฐานะคนรัก หรือแม้แต่แต่งงานกับนายในอนาคตก็ได้ เป็นไงล่ะ?"

พูดจบ เซี่ยอวิ้นอวิ้นก็ยิ้มเยาะตัวเอง "ยังไงฉันก็หนีไม่พ้นต้องมีลูกเพื่อสืบทอดตระกูลอยู่แล้ว แต่ไม่ว่าเป็นผู้ชายคนไหนฉันก็ขยะแขยงทั้งนั้น... ถ้าเป็นนาย ฉันอาจจะพอทำใจได้บ้าง เพราะยังไงนายก็เป็นพี่ชายของถาวถาว ลูกที่เกิดมาก็ถือว่ามีสายเลือดของถาวถาวอยู่ครึ่งหนึ่ง..."

ซูเสียน: "............................................................"

เมื่อเห็นซูเสียนเงียบไปนาน เซี่ยอวิ้นอวิ้นก็เริ่มหงุดหงิด "พูดอะไรบ้างสิ ตกลงได้ไหม?"

"ไม่!"

ซูเสียนส่ายหน้า

"ทำไมล่ะ?!"

"เพราะเธอมันไม่จริงใจ..."

ซูเสียนกล่าวเรียบๆ "สิ่งที่เธอพูดมามันฟังดูดีนะ แต่เงื่อนไขทั้งหมดมันตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่า 'ฉันต้องช่วยเธอให้สำเร็จก่อน' เธอไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนล่วงหน้าสักนิด แล้วถ้าเธอจีบน้องฉันติดแล้ว ปัญหาคือ... ถึงตอนนั้นเธอยังจะต้องการฉันอยู่เหรอ? ดีไม่ดีพอสมหวังแล้ว เธอก็คงถีบหัวส่งฉันกระเด็นไปไกลๆ แล้วถ้าเธอผิดสัญญาขึ้นมา ฉันจะไปทำอะไรเธอได้?"

"นาย... ฉัน... ฉันไม่ทำเรื่องพรรค์นั้นหรอกน่า?"

ใบหน้าของเซี่ยอวิ้นอวิ้นฉายแววตื่นตระหนก ถึงยังไงเธอก็เป็นแค่เด็กสาวอายุสิบกว่าปี จะไปทันเล่ห์เหลี่ยมของคนที่มองความคิดเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่งได้ยังไง พอโดนจี้จุดเข้าหน่อย ก็เริ่มพูดจาติดอ่างขึ้นมาทันที

"และฉันยังมีอีกเหตุผลที่ต้องปฏิเสธเธอ"

"เหตุผลอะไร?"

ซูเสียนทำสีหน้าจริงจัง กล่าวว่า "ถ้าเธอใช้ความจริงใจเข้าหา แล้วน้องสาวฉันยอมรับ ในฐานะพี่ชาย ฉันก็จะอวยพรให้พวกเธอจากใจจริง และจะช่วยกวาดล้างอุปสรรคขวางทางให้พวกเธอด้วย แต่ถ้า... เธอคิดจะใช้อุบายสกปรกกับน้องสาวฉัน ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด ถ้าแน่จริงก็จีบเองสิ จะให้ฉันช่วยทำไม? แค่จะจีบยังไม่กล้า ยังไม่ทันได้คบกันก็คิดจะหาผู้ชายมาบังหน้าซะแล้ว... เธอน่ะ... ก็มีน้ำยาแค่นี้แหละ... หึ... ยังเด็กจริงๆ นั่นแหละ รอให้โตกว่านี้อีกสักปีสองปีเถอะ ถึงตอนนั้น เธอมองย้อนกลับมา เธอคงรู้สึกขำกับการกระทำที่ไร้เดียงสาของตัวเองในวันนี้ ตอนนี้เธอก็เหมือนเด็กที่เห็นของเล่นที่ชอบไม่ได้อยู่ในมือ ก็เลยจะทุ่มทุกอย่างเพื่อแย่งกลับมาก็เท่านั้น..."

คำพูดชุดใหญ่ทำเอาเซี่ยอวิ้นอวิ้นหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด ยิ่งเห็นสายตาดูแคลนของซูเสียน เธอยิ่งโมโหจนคุมสติไม่อยู่ ตบโต๊ะดังปังแล้วลุกพรวดขึ้นตะโกนลั่นว่า "นายจะไปรู้อะไร?! ที่ฉันยอมให้โอกาสนายมาคบกับฉัน ก็เพราะเห็นแก่... แก่... แก่..."

เสียงของเธอค่อยๆ แผ่วลง...

เธอยืนนิ่งค้าง มองไปรอบๆ... นักเรียนทั้งห้องกว่าสี่สิบชีวิตต่างหันขวับมามองที่เธอเป็นตาเดียว

แม้จะเป็นช่วงเวลาพักเบรก แต่ผู้ฝึกตนนั้นร่างกายมีของเสียน้อย นานๆ ทีถึงจะเข้าห้องน้ำ ส่วนใหญ่นักเรียนจึงยังนั่งทบทวนบทเรียนที่เพิ่งสอบไปอยู่ในห้อง

ใครจะไปนึกว่า... พวกเขาจะได้ยินข่าวที่น่าตกตะลึงสะท้านโลกันตร์ขนาดนี้

นะ... นี่มัน... นี่มันหมายความว่ายังไง?

คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย... อยากให้ซูเสียน เด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้าห้อง A มาคบกับเธอ?

แถมฟังจากน้ำเสียง... ดูเหมือนจะโดนปฏิเสธด้วย?

นะ... นี่มัน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นพุ่งตรงมาที่พวกเขาทันที ในห้อง A เซี่ยอวิ้นอวิ้นมีสถานะพิเศษ ทุกคนรู้ดีว่าภูมิหลังของเธอนั้นน่าเกรงขาม ปกติไม่มีใครกล้าไปตอแย แต่วันนี้กลับเห็นเธอแสดงความสนใจในตัวเด็กหนุ่มจนๆ คนหนึ่ง...

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงไปทั่วห้อง

"ในอดีตมีเหลียงซานปั๋วกับจูอิงไถ (ตำนานรักผีเสื้อ) ที่ความรักไม่เป็นที่ยอมรับจนต้องกลายเป็นผีเสื้อ หรือว่านักเรียนเซี่ยคิดจะเลียนแบบคนโบราณงั้นเหรอ?"

"นี่กะจะท้าทายจารีตประเพณีเลยเหรอเนี่ย?"

"แต่ฉันว่านะ เวลานี้ระดับพลังน่าจะสำคัญที่สุด... นักเรียนเซี่ยฐานะไม่ธรรมดา ถ้าไม่ก้าวข้ามประตูมังกรไปเป็นศิษย์สถาบันชั้นสูง ก็คงไม่มีคุณสมบัติจะคู่ควรกับเธอหรอก มาพูดเรื่องความรักตอนนี้ เฮ้อ... เด็กน้อยชะมัด"

"เพ้อฝันชะมัด แต่ก็โรแมนติกดีนะ"

เสียงซุบซิบดังเข้าหูชัดเจนทุกถ้อยคำ...

ซูเสียนขมวดคิ้ว พอรู้ตัวว่ากลายเป็นจุดสนใจของทุกคน เขาก็กระซิบบอกเสียงเข้มว่า "ยังไม่รีบนั่งลงอีก?!"

เซี่ยอวิ้นอวิ้นรีบนั่งลงอย่างว่าง่ายทันที

เธอก้มหน้างุด ไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

ตอนนี้เธอได้แต่ดีใจที่เมื่อกี้ไม่ได้หลุดปากพูดชื่อ 'ถาวถาว' ออกไป ไม่อย่างนั้น ถ้าคนอื่นรู้ความในใจของเธอ เธอคงไม่มีหน้าจะเรียนที่โรงเรียนนี้อีกต่อไปแล้ว

เธอกระซิบถามเสียงเบาหวิวว่า "ฉันถามนาย... นายจะตกลงไหม? ขอแค่นายตกลง แล้วฉันสมหวังเมื่อไหร่ ฉันจะเอาเงินแสนเหรียญดารามาประเคนให้นายทันที?!"

มีค่าตอบแทนตั้งหนึ่งแสนเหรียญดารา?!

พวกเพื่อนร่วมห้องที่แกล้งหันหน้าหนีไปแล้ว ต่างก็หูผึ่งกันเป็นแถว พอได้ยินข้อเสนอของเซี่ยอวิ้นอวิ้น ทุกคนต่างทำหน้าพิลึกพิลั่น... นี่เธออยากแต่งงานขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขั้นเอาเงินมาล่อผู้ชายเนี่ยนะ?

"ตัดใจซะเถอะ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ตกลง"

ซูเสียนคิดในใจ 'ฉันกลายเป็นเครื่องมือบังหน้าของพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?'

ล้อเล่นน่า... อีกอย่าง ยัยผู้หญิงคนนี้เอาแต่เล่นลิ้น ข้อเสนอฟังดูดี ให้ผลประโยชน์สารพัด แต่อยู่บนเงื่อนไขที่ว่าถาวถาวต้องยอมตกลงก่อน...

ถ้าฉันตกลง ก็เท่ากับฉันขายม้องสาวตัวเองกินน่ะสิ?

จะเป็นไปได้ยังไง...

ซูเสียนคว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นมาสะพาย แล้วพูดว่า "เอาเป็นว่า เรื่องพรรค์นี้เธอเลิกคิดไปเถอะ ถ้าชอบใครจริงๆ ก็รวบรวมความกล้าเข้าไปจีบตรงๆ อย่ามัวแต่ใช้อุบายลับหลัง ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย ไม่มีใครชอบคนที่แม้แต่ความในใจของตัวเองยังไม่กล้าพูดออกมาหรอก เพราะฉะนั้น ความชอบของเธอน่ะ มันตื้นเขินเกินไป รีบๆ ล้มเลิกความคิดซะเถอะ!"

พูดจบ เขาก็เดินถือกระเป๋าตรงดิ่งไปที่ห้องสมุด

เขายังต้องไปหาเคล็ดวิชาที่เหมาะๆ ให้น้องสาวอีก... ตอนนี้เข้าออกห้องสมุดได้อิสระแล้ว ทรัพยากรดีๆ แบบนี้ ขืนปล่อยทิ้งไว้ก็น่าเสียดายแย่

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ คำพูดของเขาเมื่อกี้ ทำให้ปฏิกิริยาของนักเรียนห้อง A ทั้งห้องเปลี่ยนไป

ช่าง... หลงตัวเองอะไรเบอร์นี้...

หรือควรจะเรียกว่ามั่นใจดีนะ?

หรือจะเรียกว่าอะไรดี... สรุปคือหาคำบรรยายไม่ได้จริงๆ ถึงขั้นยุให้ผู้หญิงมาจีบตัวเอง แถมยังเยาะเย้ยว่าเขาไม่กล้าบอกความในใจ ทั้งที่ฝ่ายหญิงทุ่มเงินฟาดหัวขนาดนั้นแล้ว ยังไม่เรียกว่ากล้าบอกความในใจอีกเหรอ? จะให้เขาบอกยังไงอีกพ่อคุณ?

แต่แผ่นหลังที่เดินจากไปนั่น... มันช่างดูเท่ระเบิดไปเลย

เหล่านักเรียนชายที่วันๆ เอาแต่ฝึกวิชา ต่างมองตามซูเสียนด้วยสายตาเลื่อมใสราวกับเห็นเทพเจ้า

ส่วนเซี่ยอวิ้นอวิ้นได้แต่นั่งกัดฟันกรอดอยู่คนเดียว เธออุตส่าห์นอนคิดมาทั้งคืนกว่าจะได้แผนนี้ที่จะทำให้เธอกลับไปใกล้ชิดถาวถาวได้อีกครั้ง... แล้วไอ้พี่ชายขยะคนนี้ เมื่อก่อนก็เห็นสนใจเธอจะตายไม่ใช่เหรอ? ทำไมพอเธอพูดขนาดนี้แล้ว เขายังไม่หวั่นไหวเลยสักนิด?

ตามบทแล้ว เขาควรรีบประจบสอพลอ แล้วยอมให้เธอปั่นหัวเล่นไม่ใช่เหรอ?

กะว่าพอจีบถาวถาวติดปุ๊บ... เธอก็จะถีบหัวส่งเขาทันที

แต่ดูตอนนี้สิ เขาไม่สนใจเลยจริงๆ เหรอ?

ไม่... ต้องเป็นเพราะผลประโยชน์ยังไม่มากพอ หรือว่าหมอนี่กำลังโก่งราคา?

ช่วยไม่ได้ ตอนนี้ถาวถาวหลบหน้าเธอ ถ้าอยากได้ความประทับใจและการให้อภัยจากถาวถาว ก็เหลือแค่เส้นทาง 'เข้าทางครอบครัว' นี่แหละ!

เซี่ยอวิ้นอวิ้นกัดฟันแน่น คิดในใจว่า 'ขอกลับไปคิดแผนใหม่ก่อนเถอะ ไม่เชื่อหรอกว่านายจะไม่หลงกล!'