บทที่ 19 นายจะมาแสดงสีหน้าอะไร?

บทที่ 19 นายจะมาแสดงสีหน้าอะไร?

กลางดึกคืนนั้น

เมื่อมั่นใจว่าทุกคนในบ้านหลับสนิทแล้ว โดยเฉพาะน้องสาวที่เงียบกริบไปนาน...

ซูเสียนถึงได้ค่อยๆ ย่องออกจากห้อง

ห้องนั่งเล่นมืดสนิท ทุกคนคงหลับกันหมดแล้ว

ถึงกระนั้น ซูเสียนก็ยังไปเงี่ยหูฟังที่หน้าประตูห้องของหยางหว่านฮุ่ยอีกพักหนึ่ง จนแน่ใจว่าเธอหลับไปแล้วจริงๆ... ถึงค่อยเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ห้องของน้องสาว

ใช่แล้ว ฉันจะแอบเปิดประตูเข้าไป แล้วก็แค่เลิกเสื้อดูนิดหน่อย ถ้าแน่ใจว่าไม่มีอะไร ก็จะกลับออกมาทันที

ซูเสียน: "............................................"

ทั้งๆ ที่เจตนาบริสุทธิ์ แค่เป็นห่วงน้องสาว... เพราะช่วงนี้มีผู้ฝึกตนที่จิตใจตกต่ำกลายเป็นมารร้ายกันเยอะ การฝึกตนที่แพร่หลายทำให้คนที่ไม่พร้อมก็ฝึกได้ ช่วงระดับหวั่นไหวที่ควรจะราบรื่นเลยกลายเป็นช่วงอันตรายไป

ถ้าเป็นเธอจริงๆ หากรู้ตัวเร็ว ก็อาจจะยังช่วยทัน

ใช่ ฉันทำเพื่อน้องสาว... แต่ทำไมฟังดูแล้วเหมือนพวกพี่ชายโรคจิตชอบส่องน้องสาวตัวเองยังไงไม่รู้แฮะ?

ซูเสียนสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มเสียงหัวใจที่เต้นรัว แล้วเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู

เป็นไปตามคาด เธอไม่ได้ออกมาจากห้องเลย คงไม่ทันสังเกตว่าประตูไม่ได้ล็อค...

สูดหายใจเข้า... หายใจออก... สูดหายใจเข้า... หายใจออก

จากนั้นก็บิดลูกบิดทีเดียว เปิดกลอนประตู... เงียบกริบไร้เสียง

แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง ภายในห้องกลับมีเสียงร้องอุทานเบาๆ ด้วยความเจ็บปวดดังลอดออกมา

"อื้อ..."

แย่แล้ว ถาวถาวไม่ได้หลับ!

ซูเสียนตกใจแทบสิ้นสติ แต่มือกลับไวกว่าความคิด ออกแรงผลักประตูเปิดออกไปแล้ว

ห้องของซูถาวต่างจากบุคลิกของเจ้าตัวลิบลับ ตกแต่งด้วยโทนสีชมพูหวานแหวว น่ารักสมวัยเด็กสาว...

แถมห้องยังกว้างกว่าห้องของเขาเป็นเท่าตัว หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับแสงดีสมกับเป็นห้องนอนใหญ่

แต่ความคิดเหล่านั้นแล่นผ่านสมองไปเพียงชั่ววูบ ซูเสียนยืนแข็งทื่อ จ้องมองเด็กสาวที่นั่งอยู่บนพื้นตาไม่กระพริบ

แสงไฟสลัวจากโคมไฟดวงเล็กส่องสว่างเพียงพื้นที่แคบๆ ตรงนั้น...

ซูถาวนั่งขดตัวอยู่บนพื้น เสื้อของเธอถูกเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนที่มีบาดแผลฉกรรจ์ยาวอย่างน้อยสิบเซนติเมตร และมีรอยเลือดกรังน่ากลัว เธอกำลังใช้สำลีก้อนค่อยๆ ซับแผลอย่างระมัดระวัง และเมื่อครู่นี้คงเจ็บจนเผลอร้องออกมา

บนพื้นมีสำลีชุ่มเลือดทิ้งเกลื่อนอยู่หลายก้อน

ดูท่าความเจ็บปวดคงทรมานมาก จนเธอไม่ได้ยินเสียงประตูเปิดเลยด้วยซ้ำ

เธอกัดฟันทำแผลต่ออีกพักหนึ่ง จนกระทั่งรู้สึกเหมือนมีลมพัดผ่าน...

ซูถาวถึงได้รู้สึว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย แล้วก็สบตาเข้ากับประตูที่เปิดอ้า และสายตาที่ตื่นตะลึงของซูเสียน

"นะ... นาย... นายเข้ามาได้ยังไง?!"

ซูถาวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบพยายามปกปิดบาดแผล แต่เพราะความลนลาน การขยับตัวแรงเกินไปจึงสะเทือนถึงแผล เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง แล้วตวาดใส่ซูเสียนว่า "ไอ้โรคจิต... แอบเข้าห้องน้องสาวกลางดึกแบบนี้ คิดจะทำอะไร?!"

แม้น้ำเสียงจะโกรธเกรี้ยว แต่ก็ไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนกไว้ได้

"เธอบาดเจ็บ?!"

ซูเสียนจ้องมองหัวไหล่ของซูถาว สภาพแบบนี้คงไม่เรียกว่าโป๊เปลือยอะไร แต่บาดแผลนั่น...

"รอเดี๋ยว"

ซูเสียนหันหลังกลับทันที

ท่าทางเด็ดขาดของเขาทำเอาซูถาวงุนงงไปชั่วขณะ

แต่ไอ้บ้านี่ออกไปแล้วดันไม่ปิดประตู ถ้าแม่มาเห็นเข้าล่ะก็...

เธอพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยแขนข้างที่ไม่เจ็บเพื่อจะไปปิดประตู แต่ซูเสียนก็วิ่งกลับเข้ามาแล้ว คราวนี้เขาไม่ยืนอยู่แค่หน้าประตู แต่เดินเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลงกลอนทันที

ซูถาวที่เพิ่งลุกขึ้นได้ครึ่งทางถึงกับผงะ สีหน้าแสดงความหวาดกลัวออกมาโดยไม่รู้ตัว น้อยครั้งนักที่คนเข้มแข็งอย่างเธอจะดูอ่อนแอขนาดนี้ เธอถามเสียงสั่น "นะ... นายจะทำอะไร?"

"รักษาแผลให้เธอไง"

ซูเสียนนั่งคุกเข่าลงข้างๆ เธอ แล้วโยนแคปซูลที่เปล่งแสงเรืองรองลงบนพื้น

"แคปซูลพลังปราณ?!"

ซูถาวอุทาน "นายไปเอาของแบบนี้มาจากไหน?"

"อยู่นิ่งๆ!"

ซูเสียนดุเสียงเข้ม กดตัวซูถาวไว้ มือหนึ่งจับแขนเธอไม่ให้ขยับ อีกมือค่อยๆ บิดแคปซูลออก แล้วจ่อไปที่บาดแผลเลือดอาบ

พลังปราณเข้มข้นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าไหลเวียนออกมา แล้วค่อยๆ เกาะตัวลงบนบาดแผลที่น่ากลัวนั้น

เลือดที่ไหลซึมออกมาหยุดไหลด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ชัดเจน

เมื่อเห็นพลังปราณสลายไปหมด ซูเสียนก็บิดแคปซูลเม็ดต่อไปโดยไม่ลังเล แล้วจ่อไปที่แผลอีกครั้ง ปล่อยให้พลังปราณอันอบอุ่นช่วยฟื้นฟู

ซูถาวตะลึงงันไปแล้ว หรือจะพูดให้ถูกคือ เธอไม่เคยเห็นพี่ชายที่ขี้ขลาดตาขาวคนนี้ทำหน้าตาจริงจังขนาดนี้มาก่อน

เธอได้แต่มองดูพี่ชายบิดแคปซูลเม็ดแล้วเม็ดเล่า ใช้พลังปราณที่บริสุทธิ์ที่สุดมารักษาแผลให้เธอ

แม้ผลลัพธ์จะไม่คุ้มค่ากับของที่เสียไป แต่เขากลับไม่แสดงท่าทีเสียดายเลยสักนิด...

และความทุ่มเทก็สัมฤทธิ์ผล

ความเจ็บปวดแสบร้อนค่อยๆ ทุเลาลงด้วยความเย็นสบายอันอบอุ่น... แม้แผลจะยังไม่สมานกันดี แต่เลือดหยุดไหลแล้ว และความเจ็บปวดทรมานก็แทบจะหายไปจนหมด

"พอแล้ว อย่าให้สิ้นเปลืองไปมากกว่านี้เลย"

เมื่อรู้สึกว่าถ้าไม่ขยับตัวก็ไม่เจ็บแล้ว ซูถาวจึงขมวดคิ้ว ห้ามซูเสียนที่กำลังจะบิดแคปซูลเม็ดที่หก

เธอพูดว่า "ฉันไม่ค่อยเจ็บแล้ว อีกอย่าง ถึงแคปซูลพลังปราณจะมีฤทธิ์รักษาแผลได้บ้าง แต่มันก็เหมือนเอาโคมไฟมาอังเสื้อเปียกให้แห้งนั่นแหละ ประสิทธิภาพมันไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอก ใช้ต่อไปก็ไม่ช่วยอะไรมากแล้ว"

"ไม่เจ็บก็ดีแล้ว ทำไมเธอไม่ไปโรงพยาบาล?"

ซูเสียนมองดูกองผ้าพันแผล ยาฆ่าเชื้อ และกะละมังใส่น้ำเลือดที่วางอยู่ข้างๆ เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจจะจัดการเอง

เขาพูดต่อ "มิน่าล่ะ วันนี้ฉันถึงได้กลิ่นคาวเลือดแรงขนาดนั้น ที่แท้เธอก็บาดเจ็บนี่เอง"

ซูถาวมองซูเสียนแล้วตอบว่า "โรงพยาบาลแพงจะตายไป อีกอย่าง แผลแบบนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่แผลปกติ ถ้าโดนจับได้ ฉันอาจจะโดนห้ามออกนอกเมืองเฉาหยางจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะเลยก็ได้"

ซูเสียนหยิบผ้าพันแผลมาช่วยพันแผลให้เธออย่างเบามือ

ปากก็ถามเสียงเบา "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงบาดเจ็บได้?"

"ไม่มีอะไร แค่ประลองฝีมือกับคนอื่น..."

"อย่ามาโกหก ประลองบ้าอะไรแผลเหวอะขนาดนี้? นี่มันไม่ใช่แผลจากปืนหรือมีดดาบ แต่เหมือนโดน... เสือหรือสัตว์ร้ายข่วนมากกว่า"

"นายก็รู้อยู่แล้วนี่ จะถามทำไม?"

ซูถาวแขนเจ็บข้างหนึ่งอยู่แล้ว เลยไม่ได้ขัดขืนที่ซูเสียนช่วยทำแผลให้ เพียงแต่หันหน้าหนีไปทางอื่น แม้จะเป็นพี่ชายตัวเอง แต่การต้องมาอยู่กับผู้ชายสองต่อสองในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยแบบนี้ เด็กสาวขี้อายอย่างเธอก็ยังรู้สึกกระดากอายอยู่ดี

"ใช่ ฉันรู้แล้ว เธอทำเพื่อเงินหนึ่งแสนเหรียญนั่นสินะ"

สีหน้าของซูเสียนดูซับซ้อนขึ้นมา "ไม่มีใครให้เธอยืมเงิน หรือพูดให้ถูกคือ เธอไม่ได้รับความช่วยเหลือจากใครเลย เธอตั้งใจจะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม? ไม่อยากให้แม่กับฉันต้องเป็นห่วง ก็เลยโกหกพวกเรา..."

"ฉันไม่อยากให้แม่เป็นห่วง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย?"

ซูถาวหันขวับมาถลึงตาใส่ซูเสียน "นายจะมาแสดงสีหน้าอะไรของนายมิทราบ?"

ซูเสียน: "............................................"

จบตอนที่ 19