บทที่ 21 เธอโกหกเขา

บทที่ 21 เธอโกหกเขา

ยามเย็นในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้แห้งขั้วหลุดร่วงปลิวไสวไปตามลม พร้อมกับไอเย็นที่เริ่มมาเยือน

ถังซูซูจอดจักรยานไว้ที่ใต้ตึกพักอาศัย ก่อนจะหอบหิ้วถุงพลาสติกหนักอึ้งพาร่างตัวเองขึ้นไปยังชั้นบน

เหอจือโม่ยังคงอยู่บ้านจริงๆ ด้วย

"ไม่ได้เจอกันสองวันเลย นายเป็นยังไงบ้าง? ขาดีขึ้นหรือยัง?" ถังซูซูยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาของเธอโค้งมนเป็นรอยยิ้ม ขณะที่กำลังทุลักทุเลกับการหอบหิ้วข้าวของในมือ

นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มยื่นมารับถุงพลาสติกเหล่านั้นไป

ถังซูซูรีบขืนไว้ "ฉันถือเองได้ ของพวกนี้หนักมากนะ"

ทว่ายังไม่ทันขาดคำ เธอได้แต่ยืนมองเหอจือโม่วางสิ่งของเหล่านั้นลงบนโต๊ะได้อย่างง่ายดายราวกับไม่ได้ออกแรงอะไรเลย

เธอหันมามองนิ้วขาวเรียวของตัวเองด้วยความกังขา

มันหนักมากเลยนะ

แต่เขากลับถือมันได้สบายๆ ขนาดนั้นเลย

ถึงเขาจะเป็นผู้ชาย แต่เขาก็ยังบาดเจ็บอยู่นะ!

บางทีผู้ชายอาจจะมีพละกำลังมากกว่าผู้หญิงเป็นธรรมดาอยู่แล้วละมั้ง

เธอยิ้มกว้างจนตาหยี "เหอจือโม่ นายนี่เก่งชะมัด!"

เธอเริ่มรื้อถุงพลาสติกออกราวกับกำลังอวดของล้ำค่า "นี่เป็นขนมที่ฉันซื้อมาทั้งหมด ฉันไม่รู้ว่านายชอบทานอะไร นอกจากลูกอมอัดเม็ดแล้ว ฉันเลยซื้ออย่างอื่นมาลองให้อย่างละนิดอย่างละหน่อย"

เด็กหนุ่มหลุบตาลงมองกองขนมที่วางเรียงรายหลากหลายชนิด ตั้งแต่เขาจำความได้ เขาไม่เคยแตะต้องของพวกนี้เลย "ฉันไม่กินขนม"

"กินบ้างนิดหน่อยก็ได้นะ มันอร่อยจริงๆ" ถังซูซูว่าพลางแกะซองเยลลี่แล้วส่งเข้าปากตัวเองหนึ่งเม็ด

รสชาติเปรี้ยวอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วปาก ก่อนที่เธอจะหยิบอีกชิ้นหนึ่งยื่นให้เหอจือโม่

เด็กหนุ่มไม่ได้ยื่นมือมารับ

เธอจึงส่งมันเข้าปากตัวเองแทน รสชาติเปรี้ยวหวานนั้นทำให้เธอรู้สึกพึงพอใจอย่างที่สุด

"ความจริงเมื่อก่อนฉันก็ไม่ค่อยได้กินขนมเหมือนกัน แม่ไม่ยอมให้กิน บอกว่าเป็นอาหารขยะ แต่พอได้ลองกินดูถึงได้รู้ว่ามันอร่อยมากจริงๆ นะ!" เมื่อตอนนี้ไม่มีใครมาคอยคุมแล้ว ถังซูซูจึงหยิบขึ้นมาอีกชิ้น ดวงตาของเธอหยีลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวขณะยิ้มละไม "เหอจือโม่ มันอร่อยมากจริงๆ นะ"

เหอจือโม่หลุบตามอง

เด็กสาวเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อย ทว่าท่วงท่าของเธอกลับดูสง่างามอย่างประหลาด

เธอเปรียบเสมือนภูตตัวน้อยที่บังเอิญหลงทางเข้ามาในโลกมนุษย์ มีความสอดรูสอดเห็นต่อทุกสรรพสิ่ง โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดใจเพียงใด

เพียงไม่นาน ถังซูซูก็กินเยลลี่ไปจนเกือบหมดซอง

วินาทีต่อมา

มือเรียวยาวคู่หนึ่งยื่นออกมา

ซองเยลลี่อีกรสชาติที่ถูกแกะรอไว้แล้วถูกส่งมาตรงหน้าเธอ

เธองเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเข้มของเหอจือโม่ แววตาของเด็กหนุ่มดูจะทอดสะพานมาเล็กน้อยขณะที่เขามองเธออย่างแน่วแน่

จู่ๆ เธอก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมา

ยัยคนตะกละเอ๊ย ถ้าอยากกินนักทำไมไม่ไปซื้อเองล่ะ? จะไปแย่งขนมของเหอจือโม่กินได้ยังไงกัน!

เธอยิ้มแห้งๆ "นายกินเถอะ"

นิ้วเรียวของเหอจือโม่ยื่นมันมาให้อีกครั้ง "เธอกินเถอะ!"

ถังซูซูรีบส่ายหน้า "ไม่ล่ะ ฉันไม่กินแล้ว อันนี้ซื้อมาให้นายนะ ถ้าฉันอยากกินเดี๋ยวฉันไปซื้อเอง"

"ฉันไม่กิน" เหอจือโม่ยังคงดึงดันและยัดเยียดซองขนมให้เธอ

ถังซูซูจึงจำใจต้องรับมา "งั้นฉันกินอันนี้ก็ได้"

เธอก้มตัวลงหยิบของออกจากถุง "งั้นขนมพวกนี้ฉันวางไว้ตรงนี้นะ เวลานายรู้สึกมีความสุขหรือรู้สึกไม่ดี ก็ลองหยิบมาทานดูบ้าง"

เธองเงยหน้ามองเด็กหนุ่มร่างบางที่ดูซูบซีดตรงหน้า

เครื่องหน้าของเขางดงามอย่างไร้ที่ติ ผิวพรรณที่ซีดขาวช่วยเสริมให้เขาดูหล่อเหลาและเปราะบางอย่างน่าทะนุถนอม

คนหล่อเหลาขนาดนี้ กลับชอบขลุกอยู่ตัวคนเดียวเสียได้

ถ้าเธอไม่แวะมาหา เขาคงต้องอยู่ที่นี่อย่างโดดเดี่ยวลำพัง

ไม่มีเพื่อน ไม่มีการพบปะสังสรรค์ และไม่มีแม้แต่ขนมติดบ้าน

เธอไม่อาจจินตนาการถึงวิถีชีวิตของเขาได้เลย แต่เธอก็เห็นชีวิตที่แสนราบเรียบไร้สีสันของเขาได้ด้วยตาตัวเอง

เธอก้มหน้าลง หยิบลูกอมอัดเม็ดขึ้นมาแกะเปลือกออกแล้วยื่นให้เขา "ยังไงก็เถอะ ทานของที่นายชอบหน่อยนะ"

เหอจือโม่ตั้งใจจะปฏิเสธ เขาไม่ชอบของหวานและเกลียดรสชาติเลี่ยนๆ ของมันที่สุด

ที่ผ่านมาเขาเอาแต่เก็บลูกอมที่เธอให้ไว้ในลิ้นชักเสมอ

แต่ครั้งนี้ เขากลับอยากจะลองชิมมันดู อยากรู้ว่าทำไมเธอถึงได้เพียรพยายามจะมอบลูกอมนี้ให้เขานัก

เขารับลูกอมไป ปลายนิ้วที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนส่งลูกอมเข้าปากตัวเอง

รสหวานจางๆ แผ่ซ่านอยู่ที่มุมปาก เขาหลุบตามองต่ำ แววตาดูหม่นแสงลง

เห็นได้ชัดว่าเขาเกลียดลูกอม แล้วทำไมเขาถึงยอมรับความหวานนี้ไว้กันนะ?

หรือว่าลูกอมนี้จะมีอะไรพิเศษไปกว่าลูกอมทั่วไป?

ถังซูซูมองดูเหอจือโม่ยอมทานลูกอมอัดเม็ด ดวงตาของเธอก็โค้งเป็นรอยยิ้ม ในที่สุดเขาก็ยอมทานอะไรต่อหน้าเธอเสียที แม้จะเป็นสิ่งที่เขาชอบอยู่แล้วก็เถอะ

"เอาละ ฉันขอไปดูต้นไม้ของเราหน่อยนะ สองวันที่ผ่านมานายดูแลพวกมันดีหรือเปล่า?"

ถังซูซูวิ่งร่าไปที่ระเบียง

พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว และกระถางต้นไม้บนระเบียงก็ถูกย้ายเข้ามาไว้ข้างในเรียบร้อย

เหล่าพืชอวบน้ำดูเขียวชอุ่มอิ่มน้ำ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ข้างๆ กันนั้น ดอกเม่ยติ่งผู้สง่างามมีกลีบดอกสีแดงสดใส ช่างงดงามยิ่งนัก

"อืม พวกมันโตขึ้นเยอะเลย!"

เธออยากจะอยู่เป็นเพื่อนเหอจือโม่ให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย แต่ติดที่ว่าอีกเดี๋ยวเธอมีงานเล่นเปียโน

เธอลุกขึ้นยืน "ฉันต้องกลับบ้านแล้วนะ นายก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยล่ะ พรุ่งนี้ฉันจะมาหาใหม่"

แววตาของเหอจือโม่ดูเข้มขึ้น

"อืม"

เด็กสาวปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา

ดวงตาสีเข้มคู่นั้นช้อนขึ้น จ้องมองไปที่ประตูอย่างแน่วแน่

เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังหมางเมินกับที่บ้าน แล้วทำไมเธอถึงต้องรีบกลับไปแต่หัวค่ำทุกวันแบบนี้ด้วยล่ะ?

ภัตตาคารอาหารตะวันตก

เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้านบริเวณกระจกจัดแสดง

ใบหน้าที่ซีดขาวและเครื่องหน้าที่งดงามราวกับสลักเสลามาอย่างดี ดึงดูดสายตาของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา

เหอจือโม่ยืนอยู่ที่หน้าบ้านสีแดง จ้องมองเข้าไปในห้องโถงผ่านกระจกใสอย่างเงียบเชียบ

ถังซูซูในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ นั่งอยู่อย่างสง่างามตรงใจกลางเวที ปลายนิ้วของเธอสัมผัสลงบนคีย์เปียโน และท่วงทำนองดนตรีก็ไหลเวียนไปในอากาศ

สายลมพัดโชยมาเบาๆ

ลูกค้าสองคนบังเอิญเดินเข้าไปในร้านพอดี

"ฉันบอกแล้วไงว่านักเปียโนคนใหม่ของที่นี่เล่นเก่งมาก ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าพวกที่เล่นในคอนเสิร์ตฮอลล์เลย คราวนี้เชื่อฉันหรือยัง?"

"จริงด้วย ฝีมือดีจริงๆ ไม่แพ้นักเปียโนในฮอลล์หรูๆ เลย แต่ทำไมเธอถึงมาเล่นอยู่ที่นี่ล่ะ?"

"ได้ยินมาว่าเธอร้อนเงินน่ะ"

ในหัวของเหอจือโม่เริ่มสับสนวุ่นวาย นิ้วมือเรียวยาวของเขากำหมัดเข้าหากันแน่น