บทที่ 7 พรสวรรค์... การชำแหละ!

ก่อนหน้านี้ลู่เป่ยใช้มีดชำแหละผ่าเฉพาะส่วนเนื้อเยื่ออ่อนอย่างหน้าท้องและแขนขา

นั่นเป็นเพราะลำพังมีดผ่าตัดไม่อาจตัดผ่านกระดูกแข็งๆ ได้

ตามปกติการผ่าเปิดกะโหลกศีรษะ จำเป็นต้องเตรียมอุปกรณ์เฉพาะทางอย่างสว่านไฟฟ้าหรือเลื่อยตัดกะโหลก

แต่ตอนนี้เขาไม่มีของพรรค์นั้น

ตอนที่รื้อค้นห้อง เขาบังเอิญเจอชุดเครื่องมือช่างในห้องน้ำ

ข้างในมีพวกไขควงและค้อนหงอนอยู่

ถ้าไม่คำนึงถึงอัตราการรอดชีวิตของตัวอย่างทดลอง...

การใช้กำลังงัดแงะก็ใช่จะเป็นไปไม่ได้

ระหว่างการแสวงหาความจริงกับการรักษาชีวิต ลู่เป่ยเลือกอย่างแรกโดยไม่ลังเล

"ผมรักชีวิตนะ แต่ผมรักความจริงมากกว่า"

เขามองซอมบี้ที่ร่อแร่เต็มทีแล้วพูดเบาๆ "เดี๋ยวสูดหายใจลึกๆ นะ อาจจะเวียนหัวบ้างเป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องกลัว"

เพื่อให้เปิดกะโหลกได้ง่ายขึ้น ลู่เป่ยไปหาเหล็กหมาดกับสกรูเกลียวปล่อยมาจำนวนหนึ่ง

ขั้นแรกใช้เหล็กหมาดเจาะนำร่อง แล้วขันสกรูลงไปเรียงเป็นแนวเพื่อสร้างแรงดันให้เกิดรอยแยก

สุดท้ายใช้คีมงัดเปิดตามรอยแยก ก็จะได้เห็นสมองซอมบี้สมใจ!

ทฤษฎีพร้อมแล้ว ทีนี้ก็ถึงเวลาปฏิบัติ

ลู่เป่ยจรดมีดกรีดหนังศีรษะซอมบี้เป็นวงกลมโดยเริ่มจากหน้าผาก

หนังศีรษะถูกกรีดเปิดออกอย่างง่ายดาย

เมื่อลอกหนังออก กะโหลกศีรษะสีขาวซีดก็ปรากฏแก่สายตา

จังหวะที่กำลังจะเปลี่ยนเครื่องมือ จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

"รู้สึกเหมือนมีดในมือมันจะตัดกระดูกได้นะ"

เป็นความคิดที่ไร้เหตุผลสิ้นดี มีดผ่าตัดจะไปตัดกระดูกได้ยังไง?

ขนาดสับกระดูกหมูทำกับข้าวที่บ้านยังต้องใช้มีดปังตอเล่มหนาๆ สับตั้งหลายที แต่วูบหนึ่งลู่เป่ยกลับรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

และด้วยสัญชาตญาณประหลาด เขาจรดมีดชำแหละลงบนกะโหลกซอมบี้

พรสวรรค์—การชำแหละ!

เพียงตวัดเบาๆ กะโหลกแข็งๆ ก็ถูกผ่าแยกออกราวกับก้อนไขมัน

"นี่... แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

ลู่เป่ยเพิ่งตระหนักว่านี่คือผลจากพรสวรรค์ที่สุ่มได้ก่อนเริ่มเกม!

ที่แท้พรสวรรค์นี้มันใช้แบบนี้นี่เอง!

ต่อไปเขาไม่ต้องง้อเครื่องมือเยอะแยะในการทดลองแล้ว มีดเล่มเดียวในมือผ่าได้ทุกอย่าง!

ลู่เป่ยตื่นเต้นจนเนื้อเต้น เขาใช้พรสวรรค์บังคับมีดกรีดกะโหลกซอมบี้ไปมาอย่างเพลิดเพลิน

ในห้องไลฟ์สด ผู้คนเริ่มถกเถียงกันอีกครั้ง

"ถ้าฉันเป็นซอมบี้ตัวนั้น กัดลิ้นตายไปซะยังดีกว่า ต้องมาทนทรมานแบบนี้"

"นี่มันความอัปยศของวงการซอมบี้ชัดๆ!"

"ก่อนจะมาดูไลฟ์นี้ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้เล่นจะทรมานตัวอันตรายในดันเจี้ยนได้ขนาดนี้!"

"แล้วพรสวรรค์นั่นมันอะไร? การชำแหละ... พรสวรรค์ระดับ E เนี่ยนะ?"

"หา? เป็นไปได้ไง? เด็กใหม่โหดขนาดนี้ทำไมพรสวรรค์ระดับต่ำสุด?"

ทิศทางของคอมเมนต์เปลี่ยนไปในทันที ทุกเสียงต่างแสดงความกังวล

"จบกัน เพิ่งกดติดตามเพราะหวังว่าจะรอดนานๆ"

"ช่างเถอะ ฉันเลิกติดตามละ จบดันเจี้ยนนี้ฉันไปดีกว่า"

"เลิกตามเหมือนกัน เสียดายจัง นึกว่าเด็กใหม่คนนี้จะไปได้ไกล"

"อ้าว? พวกนายเป็นอะไรกัน? ระดับต่ำแปลว่าตายชัวร์เหรอ?"

"ไอ้หนู ไปดูห้องอื่นเยอะๆ แล้วจะรู้ พวกที่รอดถึงด่านหลังๆ ไม่มีใครมีพรสวรรค์ระดับต่ำหรอก อย่างแย่ที่สุดต้องระดับ B ขึ้นไปทั้งนั้น"

ภายในดันเจี้ยน

เพื่อความสะดวกในการสังเกตการณ์ ลู่เป่ยจัดท่าทางให้ซอมบี้นั่งตัวตรง

ส่วนเรื่องกลัวมันฉวยโอกาสลอบกัด...

หลังจากค้นพบพรสวรรค์ 'การชำแหละ' ตอนที่ลองวิชาเมื่อกี้ เขาถือโอกาสตัดเส้นเอ็นและกระดูกหลักๆ ทั่วร่างซอมบี้ทิ้งไปหมดแล้ว

พูดง่ายๆ คือ ตอนนี้ซอมบี้ตัวนี้กลายเป็นก้อนเนื้อที่เขาจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

ลู่เป่ยค่อยๆ เปิดกะโหลกออกและยกฝาครอบกะโหลกออกมา

สิ่งแรกที่เห็นคือเนื้อสมองสีแดงก่ำ

ถัดมาคือเส้นใยสีม่วงที่กระจายแทรกซึมอยู่ทั่วสมอง

【ผู้เล่นค้นพบพื้นที่ที่ยังไม่รู้จัก】

【ภารกิจลับถูกเปิดใช้งาน!】

【ชื่อภารกิจ: ต้นกำเนิดของซอมบี้】

【เงื่อนไขภารกิจ: โปรดสืบหาความจริงเบื้องหลังการติดเชื้อซอมบี้】

【หมายเหตุ: ภารกิจนี้ไม่จำกัดเวลาและสามารถดำเนินต่อเนื่องข้ามดันเจี้ยนได้】

ภารกิจลับอีกแล้ว?

ลู่เป่ยกระพริบตาปริบๆ ดันเจี้ยนนี้มีภารกิจลับเยอะจัง

วันเดียวเจอสองภารกิจซ้อน

ชื่อภารกิจคือต้นกำเนิดของซอมบี้...

อ้อ เป็นภารกิจต่อเนื่องนี่เอง

แล้วหมายเหตุที่ว่าไม่จำกัดเวลาและข้ามดันเจี้ยนได้ หมายความว่าไง?

แสดงว่าถ้าทำไม่เสร็จรอบนี้ ก็ยังมีโอกาสกลับมาที่ดันเจี้ยน 'เมืองเถาวัลย์เน่า' อีกสินะ?

เขาเหลือบดูเวลา

เหลืออีกแค่ชั่วโมงเดียวภารกิจหลักก็จะจบ

คงทำภารกิจลับไม่ทันแล้ว

ลู่เป่ยชะโงกหน้าเข้าไปดูสมองซอมบี้ใกล้ๆ แล้วลองใช้แสงยูวีส่องดู

ดูเหมือนคุณสมบัติของเส้นใยสีม่วงจะไม่ต่างจากเส้นใยสีขาวเท่าไหร่

ส่วนความแตกต่างเจาะจงนั้นยังไม่รู้

ลู่เป่ยเก็บมีดผ่าตัด

ในเมื่อภารกิจนี้ยังไงก็ทำไม่เสร็จ งั้นไม่ทำแม่งเลยละกัน

เอาเวลาที่เหลือไปทดสอบผลของรังสียูวีในการขับไล่ซอมบี้ข้างนอกดีกว่า

ลู่เป่ยเก็บไฟฉาย ถอดหน้ากากและถุงมือ ยัดสมุดโน้ตใส่เสื้อ

ส่วนซอมบี้... เขาปล่อยทิ้งไว้ในห้องตามยถากรรม

เขาเดินไปที่ห้องนั่งเล่น มองผ่านกระจกบานใหญ่สูงจรดเพดาน กวาดสายตาหาเป้าหมาย

ไม่ไกลจากตึกมีแท็งก์น้ำสูงตั้งอยู่

จากมุมนี้เห็นชัดเลยว่าฝูงซอมบี้จากทั่วสารทิศกำลังมุ่งหน้าไปทางนั้น

"เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น? ทำไมพวกมันแห่ไปทางเดียวกันหมด?"

ลู่เป่ยไม่เข้าใจและขี้เกียจหาคำตอบ

ยังไงซะ แค่หาซอมบี้ทดลองได้ก็พอ

เขาเดินออกจากตึก บนถนนเต็มไปด้วยซากรถจอดทิ้งระเกะระกะ

จุดเกิดอุบัติเหตุหลายแห่งปิดกั้นถนนกว้างจนแทบผ่านไม่ได้

ประตูร้านสะดวกซื้อและซูเปอร์มาร์เก็ตถูกทุบทำลาย ข้าวของข้างในกระจัดกระจาย บ่งบอกถึงความวุ่นวายที่เคยเกิดขึ้น

ลู่เป่ยเดินมุ่งหน้าไปทางแท็งก์น้ำ เดินไปสักพักก็เจอซอมบี้ตัวแรก

มันกำลังนั่งยองๆ แทะอะไรบางอย่างอยู่มุมตึก พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็ค่อยๆ หันหัวกลับมา

"กิน... กิน... กิน!"

เศษเนื้อเน่าร่วงกราวจากปาก ดวงตาขาวขุ่นจ้องเขม็งมาที่ลู่เป่ย

ลู่เป่ยหยิบไฟฉายตรวจแบงก์ปลอมออกมาอย่างใจเย็น รอจังหวะมันพุ่งเข้ามาแล้วกดสวิตช์

วินาทีที่แสงกระทบตัวซอมบี้ สถานการณ์ก็พลิกผันทันที

ซอมบี้ที่ทำท่าจะขย้ำกลับหันหลังวิ่งหนีป่าราบราวกับเจอศัตรูตามธรรมชาติ!

"โอ้? ได้ผลชัดเจนขนาดนี้เลย?"

ลู่เป่ยพอใจกับผลลัพธ์มาก

เขาเดินต่อพลางทดสอบกับซอมบี้ทุกตัวที่เจอระหว่างทาง

เช่น ลองกับซอมบี้ที่ยืนหันหลังให้ไกลๆ ดูว่าระยะหวังผลสูงสุดของไฟฉายคือเท่าไหร่

หรือถ้าเจอซอมบี้มาพร้อมกันสามสี่ตัว ลำพังไฟฉายอันเดียวจะเอาอยู่ไหม

และอื่นๆ อีกมากมาย

ผลการทดสอบออกมาค่อนข้างดี

สำหรับการดวลเดี่ยว ซอมบี้ทุกตัวจะหนีไปเองในระยะประมาณร้อยเมตร

แต่ถ้าเจอแบบมารุมเยอะๆ ผลการขับไล่จะไม่ค่อยดีนัก

แม้จะป้องกันตัวได้ แต่มันจะยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ สลัดไม่หลุด

ลู่เป่ยคาดว่าน่าจะเป็นปัญหาที่กำลังไฟของรังสียูวี

ไฟฉายอันเล็กกำลังไฟต่ำเกินไป ถ้าได้โคมไฟยูวีขนาดใหญ่น่าจะเห็นผลชะงัด

เขาเดินทดสอบไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณแท็งก์น้ำ

พอเข้ามาใกล้ถึงได้รู้สาเหตุที่ซอมบี้มารวมตัวกันที่นี่

ที่แท้บนแท็งก์น้ำนั่นมีคนอยู่!