บทที่ 3 ทีนี้ในห้องก็เหลือแค่เธอกับฉันแล้ว

ซอมบี้ที่ยืนอยู่หน้าประตูทันทีที่เห็นลู่เป่ย ก็ราวกับคนอดอยากมานับสิบวันได้เจออาหารอันโอชะที่สุด มันยกมือขึ้นและพุ่งตัวเข้ามาพร้อมอ้าปากเตรียมขย้ำ

หากเป็นผู้เล่นทั่วไปที่โดนจู่โจมทีเผลอแบบนี้ คงตกใจจนสติแตกไปแล้ว

ใครจะมีสมาธิไปหลบหลีกคมเขี้ยวได้ทัน?

แต่กระบวนการคิดของลู่เป่ยนั้นแตกต่างจากคนอื่น

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ... ความตื่นเต้น!

ในที่สุดเขาก็ได้เห็นซอมบี้ที่มีอยู่แค่ในหนังและละครตัวเป็นๆ!

ความรู้สึกนี้เปรียบเสมือนนักวิจัยที่ต้องบุกป่าฝ่าดง เสี่ยงชีวิตในสภาพแวดล้อมสุดโหด เพียงเพื่อตามหาสายพันธุ์ที่ตนเองต้องการศึกษา

แล้วตอนนี้ ซอมบี้มายืนอยู่ตรงหน้า จะมีข่าวไหนดีไปกว่านี้อีก?

ลู่เป่ยตื่นเต้นจนน้ำตาแทบไหล

เขาผลักซอมบี้ออกไปเบาๆ แล้วเบี่ยงตัวหลบฉากออกมา

เดิมทีการโจมตีของซอมบี้หวังจะตะปบเหยื่อให้ล้มลง เพื่อไม่ให้หนีและง่ายต่อการฉีกทึ้ง

แต่เมื่อพลาดเป้าและเสียศูนย์ มันจึงล้มหน้าคะมำกระแทกพื้นเสียงดังตึง

ถ้าเป็นผู้เล่นคนอื่นที่หลบการโจมตีได้ คงรีบวิ่งหนีออกจากสถานที่อันตรายนี้ไปแล้ว

แต่ตรรกะของลู่เป่ยนั้นบิดเบี้ยว

เขากลัวซอมบี้จะหนีไปต่างหาก!

กว่าจะมีตัวอย่างงานวิจัยมาเสิร์ฟถึงหน้าประตู ไม่รู้ว่าต้องรออีกเมื่อไหร่ถึงจะเจออีก จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง?

ลู่เป่ยคว้าขาซอมบี้ ลากมันกลับเข้ามาในห้องอย่างแรง แล้วรีบปิดประตูทันที

กริ๊ก

เสียงกลอนประตูดังขึ้นอย่างชัดเจน

เขาล็อกห้องแล้ว!

ลู่เป่ยหันกลับมา ถูมือไปมาพลางมองดูซอมบี้ที่ยังลุกไม่ขึ้นด้วยแววตาเป็นประกายร้อนแรง

"ทีนี้ ในห้องนี้ก็เหลือแค่เธอกับฉันแล้ว..."

ในห้องไลฟ์สด คอมเมนต์ระเบิดเถิดเทิงทันที

"หา?! ไม่กลัวซอมบี้เลยเรอะ?"

"ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนปกติจะนิ่งเฉยกับการโดนดักเล่นงานหน้าประตูแบบนั้นได้ยังไง"

"พูดตามตรง ถ้าเป็นฉันคงโดนแดกไปแล้ว"

"พวกนาย โฟกัสผิดจุดแล้ว! ไอ้เด็กใหม่นี่มันขังตัวเองไว้กับซอมบี้เนี่ยนะ!"

"ซอม... ซอมบี้ก็เอาเหรอ? ดูเหมือนจะเป็นซอมบี้ผู้หญิงด้วยนะ..."

"อี๋... ขอตัวไปหาดูคลิปสั้นหมวดซอมบี้แป๊บ"

"เมนต์บนผมนับถือใจคุณจริงๆ ยอดชายชัดๆ"

"คนดีๆ ไม่ทำกัน หรือต่อให้ทำก็ไม่ควร..."

ผู้เล่นไม่สามารถมองเห็นคอมเมนต์ต่างๆ ในไลฟ์สดได้

แต่ต่อให้เห็น ลู่เป่ยก็ไม่มีเวลามาสนใจหรอก

ในสายตาเขามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

การชำแหละ!

ซอมบี้นอนแผ่อยู่บนพื้น ดิ้นรนไม่หยุด ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ไร้ความหมายในลำคอ

ลู่เป่ยย่อมไม่ปล่อยให้มันลุกขึ้นมา เขายกเท้าถีบเข้าที่กลางหลังมันเต็มแรง

หลังจากยื้อเวลาได้ชั่วครู่ เขาก็รีบกระชากลิ้นชักออกมารื้อค้นข้าวของ

เชือก มีเชือกไหม?

ลู่เป่ยรื้อค้นลิ้นชักและตู้จนข้าวของกระจัดกระจาย ในที่สุดเขาก็เจอสิ่งที่ต้องการในลิ้นชักโต๊ะคอมพิวเตอร์

แม้จะไม่ใช่เชือก แต่มีเทปกาวใสอยู่ม้วนหนึ่ง

เจ้านี่แหละ!

ในสถานการณ์บางอย่าง เทปกาวมีประโยชน์กว่าเชือกเยอะ

ลู่เป่ยดึงเทปกาวออกมา ถีบซอมบี้ซ้ำอีกครั้งเพื่อตรึงมันไว้กับพื้น

เพื่อความสะดวกในขั้นตอนต่อไป เขาต้องควบคุมการเคลื่อนไหวของซอมบี้ให้ได้ก่อน

ทั้งมือและเท้าต้องถูกพันธนาการอย่างสมบูรณ์

ลู่เป่ยดึงเทปกาว เหยียบหลังซอมบี้ไว้แน่น แล้วบิดแขนมันไพล่หลัง

ข้อมือที่แห้งเหี่ยวสีม่วงคล้ำทั้งสองข้างถูกจับซ้อนกันแล้วพันด้วยเทปกาวจนแน่นหนา

ขาของมันก็โดนจัดการในลักษณะเดียวกัน พันเทปทบกันหลายรอบ

เมื่อจัดการเสร็จ ลู่เป่ยก็พลิกร่างมันกลับมา

เมื่อแขนขาถูกตรึง ซอมบี้ก็ขยับได้แค่หัว

วุ้นในตาขวาของมันกระเด็นหลุดออกไปตอนที่ล้มเมื่อครู่ ตอนนี้มันจึงใช้ตาซ้ายและเบ้าตาที่ว่างเปล่าจ้องมองลู่เป่ย

"เสี่ยวเป่ย เสี่ยวเป่ย เสี่ยวเป่ย!"

เสียงของซอมบี้ยังคงชัดเจน เมื่อประกอบกับรูปลักษณ์ที่น่าสยดสยอง มันช่างชวนขนหัวลุก

ลู่เป่ยเท้าคางสังเกตมันอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง

ตั้งแต่เขาเข้ามาในดันเจี้ยน ซอมบี้สาวตนนี้ก็เรียกชื่อ 'เสี่ยวเป่ย' มาตลอดตั้งแต่หน้าประตู

เป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่าที่ตอนนี้มันยังเรียกชื่อเขาอยู่?

ความเป็นไปได้แรก: เกมสยองขวัญต้องการเพิ่มความอินให้กับผู้เล่น จึงเปลี่ยนข้อมูลในเกมให้ตรงกับชื่อจริงของผู้เล่นโดยอัตโนมัติ

ความเป็นไปได้ที่สอง: อาจเป็นแค่ความบังเอิญ เจ้าของห้องคนเดิมอาจจะชื่อเสี่ยวเป่ยเหมือนกัน

ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน ไว้ค่อยตรวจสอบละเอียดทีหลังก็รู้เรื่อง

ลู่เป่ยเลิกคิดเรื่องหยุมหยิม เขาหยิบม้วนกระดาษชำระจากโต๊ะหัวเตียงมายัดใส่ปากซอมบี้

เรียกอยู่ได้ น่ารำคาญไหมเนี่ย?

อาจเพราะกล้ามเนื้อฝ่อลีบ ปากของซอมบี้จึงอ้าได้กว้างผิดปกติ ทำให้ยัดกระดาษม้วนหนาเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

ลู่เป่ยพันเทปรอบหัวมันอย่างระมัดระวัง เพื่อป้องกันไม่ให้มันคายกระดาษออกมา

เมื่อหมดฤทธิ์ทั้งกัดและขยับ ซอมบี้ก็กลายเป็นปลาบนเขียง รอการชำแหละโดยสมบูรณ์

ลู่เป่ยโยนเทปกาวไปที่ปลายเตียงอย่างไม่ใส่ใจ มองดูซอมบี้ที่เตรียมพร้อมแล้วด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

ตัวอย่างทดลองชั้นยอดพร้อมแล้ว

เขาก้มมองตัวเอง เมื่อครู่ตอนมัดซอมบี้เขาออกแรงไปหน่อย เสื้อผ้าเลยยับยู่ยี่

ก่อนทำการทดลอง จะขาดพิธีกรรมไปได้อย่างไร?

ด้วยเหตุนี้

ในห้องสลัว ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านกำลังจัดแขนเสื้อและหวีผมอยู่หน้ากระจกอย่างพิถีพิถัน

แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านตกกระทบใบหน้า

เงาสะท้อนในกระจกแบ่งใบหน้าเขาเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งต้องแสง อีกส่วนซ่อนอยู่ในเงามืด

เมื่อประกอบกับความคลั่งไคล้ที่ไม่อาจควบคุมในดวงตา รอยยิ้มมุมปากที่พยายามกลั้นไว้ และฉากหลังที่เป็นซอมบี้ดิ้นพล่านอยู่บนพื้นแต่ไม่อาจหลุดพ้น

ดูเหมือนเขาจะเป็นตัวอันตรายที่สุดในโลกดันเจี้ยนแห่งนี้เสียแล้ว

เขาหยิบหน้ากากอนามัยและถุงมือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ สวมใส่มันแล้วหันกลับไปมองซอมบี้

"ในที่สุด ก็ถึงขั้นตอนนี้สักที..."

ลู่เป่ยกวาดข้าวของระเกะระกะบนเตียงออกไปกองรวมกัน แล้วอุ้มซอมบี้ขึ้นไปวางบนนั้น

การทดลองชำแหละต้องใช้อุปกรณ์เฉพาะทางมากมาย แต่ด้วยสถานการณ์พิเศษ คงหาความสมบูรณ์แบบไม่ได้

เตียงนอนคงต้องทำหน้าที่เป็นเตียงผ่าตัดชั่วคราวไปก่อน

ยังไงก็ดีกว่าวางบนพื้นล่ะนะ?

เพื่อลดการดิ้นรนที่อาจขัดขวางการทดลอง เขาใช้เทปกาวอีกครั้ง ยึดแขนขาทั้งสี่ของซอมบี้ไว้กับเสาเตียงทั้งสี่มุม

จะว่าไป นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่านะที่เขาจะได้ผ่ามนุษย์แบบสดๆ?

แถมยังไม่มียาชาด้วย?

ลู่เป่ยเริ่มหัวเราะเมื่อคิดได้ว่า ซอมบี้ตัวนี้คงไม่นับเป็นมนุษย์แล้วกระมัง

เขาก้มมองตัวอย่างทดลอง สายตาแทบปกปิดความตื่นเต้นไว้ไม่มิด "หวังว่าสิ่งที่ค้นพบจากตัวคุณ จะมากพอให้ผมเขียนวิทยานิพนธ์ฉบับใหม่ได้นะ อย่าทำให้ผมผิดหวังล่ะ ตกลงไหม?"

ในไลฟ์สด ผู้ชมต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้างอีกครั้ง

"ซู้ด... ฉันมองมุมกล้องไลฟ์สดผิดหรือเปล่า? ไอ้เด็กใหม่นี่ไม่ใช่ซอมบี้ใช่ไหม?"

"คิดเหมือนกันเปี๊ยบ!"

"ช็อกโลก! ซอมบี้เพิ่งเข้างานวันแรก ก็มาเจอผู้เล่นหลุดโลกแบบนี้เลยเหรอ!"

"เกิดอะไรขึ้นในห้องปิดตาย? ทำไมถึงมีเสียงดิ้นรนและเสียงร้องโหยหวนดังออกมาถี่ๆ?"

"จุดประสงค์ที่แท้จริงของเทปกาวอยู่ตรงไหน? ทำไมมันกลายเป็นอุปกรณ์ก่ออาชญากรรมไปได้?"

"นี่คือความเสื่อมทรามของศีลธรรม หรือการบิดเบี้ยวของธรรมชาติศพ?"

"ขอเชิญรับชมดันเจี้ยนวันนี้: เรื่องลับๆ ระหว่างผมกับซอมบี้สาว!"

"เชี่ยเอ๊ย พวกนายนี่ก็เหลือเกิน! นี่มันยังใช่เกมสยองขวัญอยู่ไหมเนี่ย?!"

"ประเด็นที่พวกนายควรถกกัน มันน่าจะเป็นเหตุการณ์หลังจากนี้ไม่ใช่เรอะ?!"

"จะมีผู้เล่นหน้าใหม่ที่ไหนจับซอมบี้มัดขึงพืดกับเตียงบ้างถามจริง เฮ้ย!"