บทที่ 49 อัตรากำไร
บทที่ 49 อัตรากำไร
อยากตายหรือไม่อยากอยู่
นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่คำถามให้เลือก
และความจริงก็เป็นอย่างนั้น
คนขับรถพยายามดิ้นรน ต่อรองราคาสักพัก
จะบอกว่าคำพูดจริงใจก็ไม่เชิง อย่างน้อยก็เท่ากับไม่ได้พูดอะไร
นอกจากจุดที่ยอมรับไม่ได้ ที่เหลือยอมรับได้หมด
แต่หลังเจอวิชากายภาพบำบัดฉบับจางอู๋จี๋ ที่ใช้ศอกเปิดทางเดินหายใจ หมัดกระตุ้นจังหวะหัวใจเข้าไป
คนขับก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เวลาคนเราทนไม่ไหว โดยทั่วไปก็คือทนไม่ไหวจริงๆ
รีบเทถั่วในกระบอกไม้ไผ่ออกมา รู้อะไรพูดหมด
ไม่ผิดคาด อีกฝ่ายเป็นนักฆ่า
แต่ทำไมถึงมาฆ่าจางอู๋จี๋?
คนขับไม่รู้
งานที่เขาได้รับคือฆ่าคนในรูป ข้อมูลบอกแค่ว่าเวลานี้ เป้าหมายจะปรากฏตัวที่ทางเข้าออกสนามบินเม็กซิโกซิตี้
"แล้วรูปล่ะ?"
จางอู๋จี๋งง ใครอยากฆ่าเขา?
แถมยังรู้ตารางการเดินทางของเขาชัดเจน ไม่ธรรมดาแน่
"เผาไปแล้ว"
จางอู๋จี๋ : ?
แฟรงค์ก็หันมามองด้วยความสงสัย
คนขับเหงื่อแตกพลั่ก หดคอ "ในหนังเขาก็ทำกันแบบนี้ ไม่เผามันดูไม่มืออาชีพ..."
"ที่ต้องพูดผมก็พูดหมดแล้ว ลงมือเถอะ"
คนขับไม่ได้หวังว่าจะรอด คนในวงการนี้ย่อมเตรียมใจมาบ้างแล้ว
ความพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดหมดไปตั้งแต่ก่อนโดนถามแล้ว ตอนนี้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือครอบครัวไม่โดนร่างแห ตายๆ ไปให้พ้นทรมาน
"ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไง?"
จางอู๋จี๋เหลือบตามอง
คนขับตาเป็นประกาย "คุณจะไม่ฆ่าผม?"
จางอู๋จี๋ไม่ตอบ หยิบขวดพลาสติกเล็กจิ๋วออกมา
มันคือขวดน้ำแร่ทั่วไป ที่จางอู๋จี๋ใช้ลมปราณตัดและปั้นขึ้นมาใหม่เพื่อใส่ยาเม็ดคืนพลังขนานเล็ก
แฟรงค์หายใจถี่ขึ้น รู้ทันทีว่านี่คือยาวิเศษที่คุยกันทางโทรศัพท์!
จางอู๋จี๋หยิบออกมาเม็ดหนึ่ง อธิบายว่า "เดิมมีสิบสามเม็ด กินไปเม็ดหนึ่ง ฤทธิ์ยาใช้ได้"
พูดจบเขาก็ยัดยาใส่ปากคนขับ ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ลมปราณกระตุ้นนิดเดียว คอคนขับเปิดกว้าง ยาเม็ดคืนพลังขนานเล็กจิ๋วไหลลงท้องรวดเดียว
แฟรงค์แม้จะเสียดาย แต่ก็มองด้วยความคาดหวัง เขาเข้าใจเจตนาของจางอู๋จี๋
สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น
ฤทธิ์ยากระจายตัวอย่างรวดเร็ว คนขับเจ็บปวดจนหน้าตาบิดเบี้ยว หลับตาแน่น กัดฟันกรอด เลือกที่จะอดทน
เพื่อจะมีชีวิตรอด เขาไม่มีทางเลือก
ไม่นานผิวหนังเขาก็แดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปน
จางอู๋จี๋วางมือลงบนตัวคนขับ ส่งลมปราณเข้าไปช่วยนำทางฤทธิ์ยา
ยาเม็ดคืนพลังขนานเล็กหนึ่งเม็ดทำให้จางโซ่วที่มีร่างกายปานกลาง ทะลวงด่านหนังสมบูรณ์ได้ในรวดเดียว ฤทธิ์ยามหาศาลมาก
ต้องรู้ว่าตอนจางอู๋จี๋กินของเซ่นไหว้ครั้งแรก พลังปราณดั้งเดิมขั้นความสำเร็จเล็กน้อยก็แค่เกือบถึงขอบเขตด่านหนัง ยังไม่ทันทะลวงด่านหนังก็ยกเตียงพร้อมฟูกหนักเกือบร้อยชั่งได้ด้วยมือเดียว!
เห็นได้ชัดว่ายาเม็ดคืนพลังขนานเล็กหนึ่งเม็ดมีคุณค่าขนาดไหน
ต่อให้แบ่งเป็นหนึ่งในสิบสองส่วน ถ้าไม่มีลมปราณภายในนำทาง จุดจบของคนขับมีแต่ความตาย
ด้วยลมปราณมังกรพยัคฆ์จากฝ่ามือจางอู๋จี๋ บังคับควบคุมฤทธิ์ยาที่บ้าคลั่งให้ไหลเวียนตามชีพจรเริ่นตูของคนขับ
คนขับตัวสั่นเทิ้ม กล้ามเนื้อแขนขยายตัวเหมือนเป่าลม แขนเสื้อชุดทำงานฉีกขาด 'แคว่ก' กระดูกสันหลังลั่นกรอบแกรบเหมือนคั่วถั่ว ฤทธิ์ยาถูกเผาผลาญอย่างรวดเร็ว!
อ๊าก——
เสียงคำรามเหมือนสัตว์ป่าลอดผ่านลำคอออกมา ดวงตาเบิกโพลงเส้นเลือดฝอยขึ้นเต็มตา กำลังจะขยับตัวก็โดนจางอู๋จี๋ตบหน้าฉาดใหญ่
แรงกำลังดี มึนตึ๊บแต่สมองไม่กระทบกระเทือน
ลมปราณที่ส่งผ่านฝ่ามือไปทิ่มแทงจนคนขับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก สติกลับคืนมาทันที อาการคลุ้มคลั่งเมื่อครู่หายวับ
"แค่ย่อยฤทธิ์ยา ทำซะเหมือนกลายพันธุ์..."
จางอู๋จี๋เบ้ปาก ส่งสัญญาณให้แฟรงค์
"มีไพ่หรือของโลหะชิ้นเล็กๆ ไหม ให้ลองดูผลลัพธ์หน่อย"
แฟรงค์ได้สติจากความตกตะลึง รีบควานหาไพ่สำรับใหม่เอี่ยมออกมาจากรถ
จางอู๋จี๋สั่งให้คนขับฉีกมัน
คนขับที่เมื่อสิบนาทีก่อนยังเป็นคนธรรมดา รับไพ่ไป ฉีกทั้งกล่องขาดครึ่งอย่างง่ายดาย
แรงขนาดนี้ในโลกความจริงใช่ว่าจะไม่มี คนทั่วไปอาจมองว่าธรรมดา
แต่ภาพนี้ในสายตาแฟรงค์กลับน่าตื่นตะลึง เพราะเขาเห็นกับตาว่าคนขับเปลี่ยนจากคนธรรมดามาถึงจุดนี้ได้ยังไง!
จางอู๋จี๋ไม่ลีลา โยนยาที่เหลือให้แฟรงค์
"ฉันไม่รู้ว่าพวกนายจะกินยังไง หรือเอาไปละลายน้ำแล้วฤทธิ์ยาจะลดลงไหม ตัดสินใจกันเอาเอง"
"แต่ฉันให้บริการแบบเมื่อกี้ได้ ใช้พลังของฉันช่วยย่อยยา แน่นอนว่าไม่ฟรี"
"เอาล่ะ เสนอราคามา"
วิธีอยู่ร่วมกันที่ดีที่สุดระหว่างคนหรือองค์กร คือต่างฝ่ายต่างมีความต้องการ
มีความต้องการ ถึงมีการติดต่อ เพราะมีการติดต่อ ความสัมพันธ์ถึงจะแน่นแฟ้น
ไม่ใช่ซื้อขายครั้งเดียวจบ
ข้อมูลในคำพูดนี้มีไม่น้อย แฟรงค์ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะให้คำตอบที่ค่อนข้างระมัดระวัง
"จริงๆ แล้วตอนของวิเศษแบบนี้เพิ่งปรากฏ ราคาเคยพุ่งไปถึงร้อยล้านดอลลาร์! เพราะสำหรับประเทศมหาอำนาจทางเหนือ ดอลลาร์ก็แค่กระดาษที่พิมพ์ออกมาได้เรื่อยๆ"
"แต่การไหลย้อนกลับของพลังเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นมาระยะหนึ่งแล้ว ยาพวกนี้ไม่ได้หายากขนาดนั้น แต่ละประเทศก็เริ่มร่วมมือกันคุมราคาไม่ให้เฟ้อ องค์กรเราก็ได้มาไม่น้อย ถ้าความเข้มข้นแค่นี้ ราคาอาจจะต่ำหน่อย ผมประเมินว่าเม็ดละประมาณหนึ่งแสนห้าหมื่นดอลลาร์..."
จางอู๋จี๋เลิกคิ้ว ในใจทอดถอนใจ
ดูสิ นี่พูดภาษาคนเหรอ?
เม็ดละแสนห้าดอลลาร์ ยังกล้าบอกว่าราคาต่ำ...
ขนาดจางอู๋จี๋ที่ผ่านอะไรมาเยอะยังรู้สึกว่าองค์กรรวยล้นฟ้า
แก๊งระดับกลางประจำเมืองอย่างฮวน จ่ายค่าจ้างทีเดียวสองแสนดอลลาร์
ตอนนี้เขาหยิบยาเม็ดคืนพลังขนานเล็กออกมาเม็ดเดียวก็ปาเข้าไปล้านแปดแสนดอลลาร์!
ปืนลูกโม่ในตลาดมืดกระบอกละร้อยกว่าดอลลาร์ เอาไปโลกบำเพ็ญเพียรอย่าว่าแต่ขายให้ตระกูลหลินเลย แค่ราคาตลาดก็แพงกว่าหน้าไม้กลเจาะทัพ อย่างน้อยก็ข้าววิญญาณหนึ่งกระสอบ!
ข้าววิญญาณหนึ่งกระสอบราคาหนึ่งหินวิญญาณ ส่วนยาคืนพลังขนานเล็กเม็ดละครึ่งหินวิญญาณ สรุปคือปืนลูกโม่หนึ่งกระบอก มีค่าเท่ายาคืนพลังขนานเล็กสองเม็ด
หมุนเวียนของสองโลก ร้อยดอลลาร์เปลี่ยนเป็นสามล้านหกแสนดอลลาร์...
หาทั่วโลกก็คงไม่มีกำไรที่ไหนงามขนาดนี้!
จุ๊ๆๆ...
ความคิดพวกนี้แล่นผ่านหัวจางอู๋จี๋ แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็สมเหตุสมผล
ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไร แค่แสนห้าดอลลาร์ บวกค่าแรงจางอู๋จี๋อีกนิดหน่อย
เปลี่ยนจากศูนย์เป็นยอดมนุษย์กล้ามโต โดยหัวไม่ล้าน ไม่มีผลข้างเคียง
ถ้าเป็นโลกที่ไม่มีพลังเหนือธรรมชาติ มีแค่เขาขายคนเดียว เม็ดเดียวขายหลายสิบล้านหรือเป็นร้อยล้านดอลลาร์ก็คงไม่มีปัญหา
เงินสำหรับเศรษฐีพวกนั้นก็แค่ตัวเลข
คิดได้ดังนั้น จางอู๋จี๋ยิ่งร้อนใจ
ปืนลูกโม่ยังขนาดนี้ ถ้าเป็นปืนกลมือ ปืนไรเฟิลที่มีอานุภาพรุนแรงกว่า กระสุนที่เจาะเกราะลมปราณจอมยุทธ์เซียนเทียนด่านต้นได้ จะขายได้ราคาดีแค่ไหน?
ยิ่งถ้าเป็นระเบิดมือ หรือ RPG ที่น่าจะเจาะเกราะจางอู๋จี๋ได้ ทำอันตรายปรมาจารย์สำนักที่หลบไม่ทันได้ มูลค่าน่าจะถึงหินวิญญาณหลักสิบก้อน?
แน่นอนว่าเขาทำได้แค่ประทานอาวุธลงไป ส่วนหินวิญญาณและยาที่จางโซ่วแลกมาส่งตรงถึงเขาไม่ได้ ต้องผ่านกระบวนการค่าธูปเทียน
แต่จางโซ่วเก่งขึ้น ก็เท่ากับเขาเก่งขึ้น แถมยังถวายยาวิเศษ อาวุธและวิชาที่ทรงพลังกว่าเดิมเข้าสมุดบันทึกของเซ่นไหว้ได้อีก ใครจะปฏิเสธเรื่องดีๆ แบบนี้ลง!