บทที่ 35 ร่วมมือ

ชานเมืองฮัวเรซ

คลื่นเปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง เผาไหม้หลังคาสังกะสีโกดังร้างจนเป็นรูพรุน พื้นดินไหม้เกรียมเป็นตอตะโกดั่งภูเขาหัวโล้นหลังไฟป่าผลาญ

ศพของนาเวลนอนขดตัวเป็นก้อนถ่านอยู่แทบเท้าราฟาเอล ก่อนจะถูกเขาเตะกระเด็นอย่างระบายแค้น

ราฟาเอลหายใจหอบ ฝ่ามือที่มีประกายไฟแลบแปลบปลาบบีบคอคารอนแน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่นำพาต่อการทุบตีและเสียงกรีดร้อง เปลี่ยนร่างทั้งร่างของคารอนให้กลายเป็นคบเพลิงมนุษย์

"อ๊ากกกกกกกกก——"

จากนั้นราฟาเอลก็หันขวับ

"หนีสิ หนีต่อไปสิ!"

เขาแสยะยิ้มอำมหิต พร้อมกับย่างสามขุมเข้าหาฮูลิโอที่ทรุดฮวบไปกองกับพื้นด้วยความหวาดผวา

" ที่ฆ่าน้องชายฉัน พวกแกใช่ไหม?"

ได้ยินดังนั้นฮูลิโอก็งุนงง มองดูคารอนคนคุ้นเคยที่ค่อยๆ เปลี่ยนสภาพเป็น 'สุกๆ ดิบๆ' ก็ตระหนักได้ถึงชะตากรรมของตนเองทันที

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ต้องปฏิเสธหัวชนฝา!

เขาจึงรีบตีหน้าเศร้า ร้องห่มร้องไห้

"ลูกพี่! แก๊งกระสุนหลงทางของเราพูดให้ดูดีคือแก๊งมาเฟีย พูดตรงๆ ก็แค่พวกกุ๊ยข้างถนน อาศัยพวกมากถือมีดถือขวานขู่ไถตังค์ชาวบ้านไปวันๆ ไม่เคยฆ่าแกงใครจริงๆ นะครับ!"

"พวกเราจะไปฆ่าน้องชายลูกพี่ได้ยังไง!"

ราฟาเอลแค่นหัวเราะ ก่อนจะปล่อยมือจากคารอนที่เลิกดิ้นรนและเปลี่ยนสภาพจากคนรู้จักเป็นตอตะโก สุดท้ายบิดคอคลายความเมื่อยขบ

"พวกแกเพิ่งยิงถล่มกับพี่ชายฉันเมื่อเช้าวานนี้ ตอนนี้แกล้งโง่? สายไปแล้ว!"

เห็นราฟาเอลทำท่าจะลงมืออีก ฮูลิโอสมองแล่นจี๋ กลัวช้าไปวินาทีเดียวจะกลายเป็นเนื้อย่าง รีบยกมือห้ามพัลวัน

"เดี๋ยวๆๆๆ! หรือว่าพี่ชายของลูกพี่คือแก๊งลิตเติ้ลเดวิลผู้เลื่องชื่อ?! พวกเราไม่ได้ฆ่าพวกเขานะครับ อ๊ากกกกกกกกก!"

มือที่มีประกายไฟของราฟาเอลชะงักกึก ห่างจากหน้าฮูลิโอแค่กำปั้นเดียว

ดวงตาบนใบหน้าอำมหิตมีเปลวไฟเต้นระริก

"ฉันมีเวลาสามสิบวินาที"

ฮูลิโอเสมือนคนจมน้ำคว้าขอนไม้ได้ รีบสูดหายใจเฮือกใหญ่แล้วพ่นคำพูดรัวเร็ว

"ผมไม่ได้โกหก ไปสืบดูได้เลย วันนั้นเราได้ข่าวว่าไอ้ม้าคนจีนนั่นออกมาซื้อของตอนเช้า เลยกะว่าจะไปจับตัวรับรางวัล แต่ดันไปจ๊ะเอ๋กับพี่น้องลูกพี่ พวกเขาก็เล็งไอ้ม้าคนจีนนั่นเหมือนกัน พวกเราเลยถอยออกมาทันที!"

"หลังจากนั้นก็ได้ยินข่าวว่าแก๊งพี่น้องฮวนจะมาหาเรื่องเรา แล้วพี่น้องลูกพี่ก็ตายหมด! ลูกพี่นาเวลบอกว่ารายงานเรื่องนี้ให้องค์กรแล้ว เดิมทีเราก็ทำงานให้องค์กร หลังจากนั้นคนขององค์กรก็มา ทั้งยังยกเลิกค่าหัวด้วย นี่ก็ชัดเจนแล้วว่าไอ้ม้าคนจีนนั่นแหละเป็นคนฆ่าพี่น้องลูกพี่!"

คำพูดของฮูลิโอช่วงท้ายเริ่มมั่วซั่ว โยนความผิดให้คนอื่นมั่วไปหมด แต่เขาไม่สน ตอนนี้เพื่อรักษาชีวิต อะไรก็ไม่สำคัญแล้ว

ราฟาเอลฆ่าไปสองศพ ได้ยินความดังนั้น ไฟแค้นพลันมอดลงไปเจ็ดส่วน ทว่าเขาไม่ใช่คนโง่เง่า

"พูดปากเปล่าจะรู้ได้ไงว่าที่พูดนั่นจริงหรือตอแหล?"

ฮูลิโอมองหน้าอีกฝ่าย อ้าปากพะงาบๆ สุดท้ายหันไปมองพี่น้องสองคนที่เมื่อสิบนาทีก่อนยังหายใจอยู่ เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็จุกอก

ก็เอ็งฆ่าทิ้งหมดแล้ว จะให้เอาอะไรมาพิสูจน์?

ยังไม่ทันที่ฮูลิโอจะเอ่ยปาก เสียงที่สามก็ดังแทรกขึ้นมา

"เราพิสูจน์ได้ว่าเขาพูดความจริง"

"ใคร!"

ราฟาเอลหันขวับ เปลวไฟลุกท่วมตัว ต่อให้เป็นคนตาบอดอยู่ข้างๆ ก็ยังสัมผัสได้ถึงรังสีอันตราย

"โว้วๆๆ ใจเย็นสหาย เรามาจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษเอฟบีไอ โปรดอยู่ในความสงบ!"

อย่างที่เขาว่ากัน ในยามคับขันที่สุด มนุษย์มักจะเผยความสุภาพและให้เกียรติกันมากที่สุด

แม้แต่พวกผิวขาวที่หยิ่งผยองที่สุดก็ไม่เว้น เจ้าหน้าที่เอฟบีไอคนนั้นยกมือขึ้นช้าๆ แสดงเจตนาบริสุทธิ์ ภายใต้สายตาราฟาเอล เขาค่อยๆ หยิบตราประจำตัวออกมาแสดง ยืนยันว่าไม่ได้โกหก

ราฟาเอลก็ไม่ใช่คนโง่ ถึงจะเรียนไม่จบประถม แต่ในฐานะคนท้องถิ่นที่อยู่ติดชายแดนอเมริกา เขารู้จักมักคุ้นกับเอฟบีไอเป็นอย่างดี

"จะต้มตุ๋นก็หาข้ออ้างให้มันแนบเนียนหน่อย เอฟบีไอเป็นหน่วยงานความมั่นคงภายใน ส่วนต่างประเทศมันหน้าที่ซีไอเอ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้คิดว่าคนเขาไม่รู้หรือไง?"

เจ้าหน้าที่คนนั้นดูเจนจัด ราวกับรับมือกับสถานการณ์แบบนี้มานักต่อนัก ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ "ตามหลักการก็ใช่ แต่สหาย คุณเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ คุณคิดว่าคนที่มารับมือกับคุณจะเป็นคนธรรมดาสามัญหรือยังไง?"

เห็นอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้าน ราฟาเอลเชื่อไปครึ่งใจแล้ว สุดท้ายเชิดหน้าขึ้นเป็นเชิงให้ว่าต่อ

"เยี่ยม ผมชื่อจอร์จ อย่างที่บอกไป ผมเป็นสมาชิกหน่วยปฏิบัติการพิเศษเอฟบีไอ เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบดูแลเหตุการณ์เหนือธรรมชาติทั้งในและต่างประเทศ ในหน่วยเรามีอดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเออยู่เพียบ ผมเองก็ใช่ ดังนั้นถ้าคุณจะมองว่าผมเป็นซีไอเอ ก็ไม่ผิด"

ราฟาเอลเอามือล้วงกระเป๋า ปรายตามองฮูลิโอที่นั่งตัวสั่นงันงก สุดท้ายหันกลับมาจ้องจอร์จ "จุดประสงค์ของแกคืออะไร? ถ้าคิดจะถ่วงเวลาช่วยไอ้แก่นี่ ขอบอกเลยว่าไร้ประโยชน์ แถมแกจะตายศพไม่สวยด้วย"

จอร์จยังคงรักษรอยยิ้มซื่อๆ มั่นใจว่าอากัปกิริยาของตนจะไม่กระตุ้นให้ราฟาเอลจู่โจม เขายิ้มพลางกล่าวต่อ

"สหาย คุณฆ่าอีกฝ่ายตอนนี้เลยก็ได้ จริงๆ แล้วผมแกะรอยคุณมาจากเหตุการณ์เผาบาร์เมื่อคืน ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับคุณคนนี้เลย"

"ส่วนจุดประสงค์ของผม อย่างที่บอกไป ในฐานะสมาชิกหน่วยปฏิบัติการพิเศษเอฟบีไอ เราดูแลเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ ความวุ่นวายที่คุณก่อเมื่อคืนมันใหญ่โตจนเราจับตามอง เลยต้องมาทาบทามคุณ"

"ไม่ต้องกังวลว่าเราจะปองร้าย ตั้งแต่พบผู้มีพลังเหนือธรรมชาติคนแรก หลักการสำคัญของเอฟบีไอคือความร่วมมือ แน่นอนว่าถ้าคุณยอมเข้าร่วมกับเราย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด ข้อเสนอของเอฟบีไอรับรองว่าไม่ทำให้คุณผิดหวัง"

ราฟาเอลฟังจอร์จร่ายยาว สีหน้าเรียบเฉย รอจนอีกฝ่ายพูดจบถึงถามกลับไป

"กลับมาที่คำถามแรก เห็นบอกว่าพิสูจน์ได้ ไม่สิ ต้องบอกว่ารู้ว่าใครคือมือสังหารน้องชายฉัน?"

"แน่นอน" จอร์จตอบอย่างมั่นใจ ไร้ความตื่นตระหนกที่ราฟาเอลเปลี่ยนเรื่อง "เมื่อคืนนอกจากคุณจะไปอาละวาดที่บาร์ ในเมืองฮัวเรซยังมีเหตุการณ์เหนือธรรมชาติอีกคดีหนึ่ง ตอนแรกเรานึกว่าเป็นคนละเรื่อง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวกัน"

"จากการสืบสวนหลายทาง เรายืนยันได้ว่าน้องชายคุณ แก๊งลิตเติ้ลเดวิลทั้งสี่คน น่าจะถูกฆ่าตายระหว่างไปจับตัว 'ม้า' ชาวจีนที่ชื่อจางอู๋จี๋"

"อยากฟังรายละเอียดไหมครับ?"

ราฟาเอลหลับตาลง ครู่หนึ่งค่อยลืมตาขึ้น พ่นคำพูดเย็นเยียบออกมาคำหนึ่ง "ไม่..."

เขาหันไปมองฮูลิโอที่ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน คิดว่าตัวเองรอดตายแล้ว

"ในเมื่อไม่ใช่ฝีมือพวกแก แล้วทำไมไม่รีบบอก?"

ความอำมหิตบนใบหน้าราฟาเอลไม่ได้ลดลงเลย ฮูลิโอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจสุดขีด แต่พอสัมผัสได้ถึงสายตาที่อันตรายทวีคูณ เขารีบหดคอ

"ละ... ลูกพี่ จะทำอะไรก็บอกกันก่อนสิครับ! พวกเรายังไม่รู้เลยว่าลูกพี่มาทำไม มาถึงก็เผาโกดัง ฆ่าลูกพี่นาเวล ผมจะไปรู้ได้ยังไง——"

คำพูดของฮูลิโอติดอยู่ที่คอหอย ราฟาเอลซัดลูกไฟใส่ ทิ้งรอยแผลไหม้เกรียมขนาดเท่าชามก๋วยเตี๋ยวไว้ที่ลำคอ ส่งผลให้ศีรษะอันตรธานหายไปจากบ่า

"สหาย ตอนนี้พวกเราคุยกันได้หรือยัง?"