บทที่ 27 จวนจะสำเร็จ

ระยะทางจากทางเข้าไปยังลานประมูลใต้ดินไม่ไกลนัก และไม่รู้ว่าเพื่อความตื่นเต้นเร้าใจหรือไม่ ลานประมูลจึงไม่ได้ติดตั้งประตูใหญ่เอาไว้

แขกเหรื่อทุกคนเพียงเลี้ยวพ้นมุมทางเดิน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือการตกแต่งที่เต็มไปด้วยองค์ประกอบชวนกระตุ้นฮอร์โมนให้พุ่งพล่าน

เห็นเพียงตรงกลางลานประมูลใต้ดิน ชายวัยกลางคนไว้หนวดจิ๋มแต่งกายเป็นผู้ดำเนินรายการกำลังออกท่าออกทางบนเวที บรรยายสินค้าอย่างดุเดือด

มือเขาคว้าคางเด็กสาวผมน้ำตาลอย่างแรง แรงจนเด็กสาวหน้าซีดเผือดในพริบตา แสดงอาการเจ็บปวดอย่างชัดเจน

"แขกผู้มีเกียรติทุกท่านโปรดชม นกขมิ้นน้อยจากโคลอมเบียตัวใหม่นี้ได้รับการเลี้ยงดูแบบชนชั้นสูง ความวิเศษคงไม่ต้องให้กระผมบรรยายมากความ!"

เด็กสาวผู้นั้นยังคงดิ้นรน ดวงตากลอกกลิ้งไปมาจนเผยตาขาวน่าสะพรึง ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

"พวกแกต้องการอะไรกันแน่ ฉันเป็นบุตรีในมกุฎราชกุมารยูเออีนะ ฉันเป็นเจ้าหญิงที่มีสิทธิ์สืบราชบัลลังก์นะ!!!"

......

"เข้าท่าแฮะ!"

"เริ่มเบื่อแล้วว่ะ มีของใหม่ไหม?"

"เล่นมุกเดิมอีกแล้ว โตป่านนี้แล้ว ยังจะมีอะไรน่าสนใจอีก?"

ผู้ดำเนินรายการมองบรรดาเสี่ยกระเป๋าหนักเบื้องบนที่ดูไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วม เหงื่อกาฬก็ไหลพรากทันที

หัวหน้าแก๊งหมาบ้า "เซบาสเตียน" เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรง เสียงปืนกับเสียงปรบมือต้องดังอย่างใดอย่างหนึ่งเสมอ

หากเสียงจากพวกเสี่ยไม่ดัง จบงานศีรษะเขาคงได้ลั่นดังแทน

เพื่อเอาตัวรอด เขาข่มอาการคลื่นไส้ตามสัญชาตญาณ แนะนำต่อทั้งที่เหงื่อท่วมกาย

"นกขมิ้นทองคำที่มกุฎราชกุมารยูเออีเลี้ยงดูมาตัวนี้เพิ่งออกงานครั้งแรก แถมยังได้รับการเลี้ยงดูแบบชนชั้นสูงโบราณขนานแท้ ศรัทธาในคัมภีร์อัลกุรอานทั้งกายและใจ เชี่ยวชาญภาษาฝรั่งเศสและสเปน มีความเป็นผู้ดีครบถ้วน รับรองมอบประสบการณ์สุดยอดให้ทุกท่านได้แน่นอน!"

คำพูดนี้จึงค่อยเรียกความสนใจจากเสี่ยบางคนได้ นกขมิ้นทองคำประเภทนี้ต้นทุนการเลี้ยงดูสูงลิบ กินเวลาเป็นสิบปี

ด้วยยุคสมัยที่เปลี่ยนไป การเลี้ยงดูนกขมิ้นทองคำส่วนใหญ่จึงปรับตามสมัยนิยม เลี้ยงให้เป็นชนชั้นนำยุคใหม่เพื่อกุมอำนาจในอนาคต แรกๆ ก็สนุกดี แต่นานวันเข้าก็ชักเอียน

นกขมิ้นทองคำแบบย้อนยุคนี่น่าจะถึงใจ...

"ห้าหมื่น"

"แปดหมื่น"

...

ได้ยินเสียงเสี่ยเสนอราคา ผู้ดำเนินรายการก็ค่อยๆ วางใจ

ยังดี ยังดี

การประมูลรอบนี้น่าจะรอดตาย...

ปัง ปัง ปัง——

เสียงดังสนั่นและแสงไฟวูบวาบจากประตูใหญ่ไม่ไกลนัก ทำเอาผู้ดำเนินรายการชะงักงัน

แย่แล้ว...

สมาชิกแก๊งหมาบ้าสี่คนบุกเข้ามาจากด้านใน พอเจอหน้าก็ประสานการยิงเป็นตาข่าย ปืนไรเฟิลจู่โจมสมัยใหม่ในมือพ่นกระสุนอานุภาพทำลายล้างสูงออกมาดั่งห่าฝนเหล็กกล้า มุ่งหน้าทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า ราวกับจะฉีกกระชากทุกอุปสรรคให้เป็นชิ้นๆ

รู้ตัวว่าถูกพบเข้าแล้ว จางอู๋จี๋เลยถอนหายใจ

เดิมทีตั้งใจจะหาคนให้เจอก่อนค่อยลงมือ แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วก็ช่างมันเถอะ

เผชิญหน้ากับดงกระสุนหนาแน่น เขาไม่คิดจะแลกหมัดตรงๆ

เห็นเพียงเงาร่างจางอู๋จี๋พลิ้วไหวดั่งภูตผี เขาซัดลูกเหล็กในฝ่ามือออกไป ลูกเหล็กพุ่งเข้าใส่สมาชิกแก๊งด้วยความเร็วไม่แพ้กระสุน เสียงปืนที่ดังต่อเนื่องพลันเงียบลงทันทีสามกระบอก

จางอู๋จี๋ไม่กลัวกระสุนก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะต้องเอาตัวไปรับกระสุนเล่น บรรพบุรุษมนุษย์วานรเมื่อล้านปีก่อนยังรู้จักใช้เครื่องมือ เขาจะโง่ไม่ใช้ได้ยังไง

ด้วยประสาทสัมผัสเป็นเลิศ แม้วรยุทธ์ที่เรียนมาจะไม่ใช่สายอาวุธลับอย่างฝ่ามือผ่าศิลา แต่ในระยะไม่ถึงสิบเมตรแบบนี้

จางอู๋จี๋แกะกระสุนลูกซองที่ยึดมาจากพวกหัวเหลืองก่อนหน้านี้ ซัดลูกเหล็กจำนวนมากออกไปในระดับความเร็วเสียง ใช้ปริมาณชดเชยความแม่นยำ เพียงเท่านี้ก็พอจะเปลี่ยนคนให้กลายเป็นรังผึ้งได้แล้ว

พอเสียงปืนสงบลง เสียงกรีดร้องก็ดังตามมา

"บ้าเอ๊ย!"

เมนโดซาแทบจะขบกรามแตก เบิกตาโพลงด้วยโทสะ เพื่อกลบความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้ในใจ

เขากดไกปืนค้างจนกระสุนหมดแม็กกาซีน เสียงเข็มแทงชนวนดังแก๊กๆ เมนโดซาเปลี่ยนตลับกระสุนไม่ทัน จนต้องดึงสลักระเบิดมือที่เอวขว้างใส่ตำแหน่งของจางอู๋จี๋

แต่กลับเห็นเงาผีนั้นกระทืบเท้าขวา พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน

เมนโดซายังไม่ทันเห็นหน้าค่าตาอีกฝ่าย ก็โดนฝ่ามือฟาดเข้ากลางแสกหน้า ศีรษะระเบิดทั้งแดงทั้งขาว เศษกะโหลกแตกกระเด็นไปฝังกำแพงด้านหลังราวกับกระสุนลูกซอง

ภาพชวนสยองนี้ทำเอามือปืนอีกสามคนที่นอนบาดเจ็บอยู่แผดร้องด้วยความหวาดกลัว

"ปีศาจ!"

"สัตว์ประหลาด มันเป็นสัตว์ประหลาด!!!"

คนหนึ่งพลิกตัวจะคลานหนี แต่ถูกจางอู๋จี๋ใช้นิ้วจี้อากาศดับชีพคาที่

เซียนเทียนช่วงปลาย ลมปราณพุ่งออกจากร่างได้ครึ่งจ้าง ร่างกายมนุษย์ปกติไม่อาจต้านทาน

เหตุการณ์พลิกผันสะเทือนเลื่อนลั่นนี้ทำเอาทุกคนตกตะลึง ไม่ว่าจะเป็นเสี่ยบนอัฒจันทร์ หรือผู้ดำเนินรายการและสินค้าบนเวที

ผู้ที่ตอบสนองไวที่สุดกลับเป็นสมาชิกแก๊งหมาบ้าที่ยืนเฝ้าอยู่โดยรอบ

พวกมันเพิ่งรู้ตัวว่าพวกพ้องถูกสังหาร รีบยกปืนสาดกระสุนใส่ทันที

หัวหน้ากลุ่มรีบกดเครื่องมือสื่อสารที่คอเสื้อ รายงานด่วนจี๋

ปลายสายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

"ฆ่ามัน! ย้ายสินค้าไปทางลับ!"

จางอู๋จี๋ใช้ปืนไรเฟิลจู่โจมที่ยึดมาจากยาม เริ่มเล็งไปที่มือปืนเหล่านั้น ไล่เก็บเรียงตัว

ตอนแรกยิงพวกที่อยู่ระยะใกล้ยังพอทำเนา มีประสาทสัมผัสระดับเซียนเทียนช่วยรับรู้แรงสั่นสะเทือนและวิถีกระสุน เข้าถึงขั้นคนกับปืนรวมเป็นหนึ่ง

แต่พอยิงไกลออกไป ความแม่นยำของจางอู๋จี๋เริ่มด้อยลง ต้องใช้หลายนัดกว่าจะเก็บได้สักคน

โชคดีที่มือปืนแก๊งหมาบ้ามีไม่มาก แม็กกาซีนเดียวก็เพียงพอสังหารหมดสิ้น

นอกจากมือปืนแก๊งหมาบ้า ยังมีบอดี้การ์ดของพวกเสี่ย แต่พวกนี้พกแค่ปืนพก จางอู๋จี๋แค่ไล่ตามไปจี้ดับชีพทีละคน

ส่วนพวกเสี่ย ก็สังหารทิ้งไปด้วยกัน

ถือเสียว่าตีหญ้าให้กระต่ายตื่น เป็นงานแถม

ยังดีที่ลานประมูลใต้ดินแห่งนี้ไม่กว้างขวาง เดิมทีดัดแปลงมาจากกรงแปดเหลี่ยมมวยใต้ดิน จางอู๋จี๋จับตัวผู้ดำเนินรายการที่หลบมุมอยู่ได้ในเวลาอันสั้น

"สถานที่คุมขังเด็กผู้หญิงอยู่ที่ไหน? อิซาเบลลา เฮอร์นันเดซ การ์เซีย อยู่ที่ไหน?"

ผู้ดำเนินรายการคิดจะแกล้งโง่ แต่วินาทีถัดมาก็ไม่กล้าเสียแล้ว

"ช่วยฉันด้วย พ่อของฉันเป็นมกุฎราชกุมารยูเออี..."

เด็กสาวที่ถูกขังบนเวทีตะลึงงัน แต่ความอยากรอดชีวิตผลักดันให้เธอหาทางรอด ร้องขอความช่วยเหลือจากจางอู๋จี๋ผู้สังหารไม่เลือกหน้า

เผชิญหน้ากับการขอความช่วยเหลือของเด็กสาว จางอู๋จี๋ย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย เขายกปืนขึ้น เล็งไปทางนั้นเพื่อสงบความสัมพันธ์กับพลเรือน

"หุบปาก"

"คะ ค่ะ ท่าน..."

เด็กสาวผิวสีน้ำตาลหดคอลง จางอู๋จี๋หันกลับไปมองผู้ดำเนินรายการ

คราวนี้ไม่ต้องให้จางอู๋จี๋เอ่ยซ้ำ ผู้ดำเนินรายการเห็นสายตาเขาก็เงียบเสียงทันที ดูออกว่าอีกฝ่ายมีค่านิยมที่เรียบง่าย

มีประโยชน์ก็รอด ไร้ประโยชน์ก็ตาย

ผู้ดำเนินรายการรีบเอ่ยปาก "ผมจะนำทางไปให้ครับ ทางใต้ดินนี้เชื่อมโยงถึงกันหมด นายท่านอาจหลงทางได้ง่ายๆ!"

จางอู๋จี๋ไม่ปฏิเสธ เป็นเพราะขอบเขตการรับรู้ของเขายังครอบคลุมไปไม่ถึง จึงจำเป็นต้องมีผู้นำทาง

ส่วนเรื่องผู้ดำเนินรายการจะตุกติกแว้งกัด จางอู๋จี๋ไม่ได้กังวล

อีกฝ่ายไม่ใช่คนที่ต้องโดนสองนัดถึงตาย เพราะจางอู๋จี๋บีบทีเดียวก็ดับลมหายใจได้

จิตระวังภัยเขามี แต่เจตนาสังหารเขาก็มีมากด้วยเช่นกัน