บทที่ 2 วิถีกระสุนก็คือวิถีธรรม เพลงปืนก็คือเพลงยุทธ์

แต่เข้าใจก็ส่วนเข้าใจ แล้วตัวเขาจะช่วย ‘ทายาท’ คนนี้ยังไงได้บ้างล่ะ?

จางอู๋จี๋หยิบมือถือขึ้นมา พยายามศึกษาระบบ 【ระบบจำลองตระกูลเซียน】 ที่จู่ๆ ก็โผล่มานี้

เห็นแค่จางโซ่วในหน้าจอโขกศีรษะครบสามครั้ง ป้ายไม้เล็กที่เป็นตัวแทนป้ายวิญญาณบรรพชนก็สว่างวาบขึ้นมาชนิดแทบสังเกตไม่เห็น

ด้านล่างหน้าจอก็มีข้อความเด้งขึ้นมา

【ลูกหลานของท่านจางโซ่วทำการกราบไหว้บรรพชนหนึ่งครั้ง】

【ค่าธูปเทียน +1】

【ของเซ่นไหว้ครั้งนี้คือหมั่นโถวแป้งขาวหนึ่งลูก ต้องการนำออกมาหรือไม่?】

【การกราบไหว้บรรพชนครั้งนี้ท่านต้องการประทานพรหรือไม่?】

พอเห็นตัวอักษรพวกนี้ จางอู๋จี๋ถึงกับกลั้นหายใจ

นอกจากคำเตือน บนหน้าจอยังมีจุดที่กดโต้ตอบได้เพิ่มขึ้นมา

พอนิ้วชี้กดลงไป ของเซ่นไหว้ที่ส่องแสงเรืองรอง... หมั่นโถวแป้งขาวบนกระดาษไขนั่น กับตัวจางโซ่วต่างก็มีข้อมูลเด้งขึ้นมา

【ชื่อ : จางโซ่ว】

【สถานะ : ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลจาง, สามเณร】

【อายุขัย : 20/70】

【ขอบเขต : ไม่มี】

【พรสวรรค์ : โครงสร้างกระดูกชั้นเลิศ】

【วิชา : พลังปราณดั้งเดิม (ขั้นต้น)】

...

...

【ของเซ่นไหว้ : หมั่นโถวแป้งขาว】

【คำอธิบาย : ธัญพืชขัดสีที่ใช้ประทังความหิว หนึ่งลูกมีค่าห้าอีแปะ ผ่านการกราบไหว้จากทายาทเพียงหนึ่งเดียวตระกูลจาง จางโซ่ว ได้รับการเสริมพลังจากควันธูป หากรับประทานจะได้รับวรยุทธ 『พลังปราณดั้งเดิม (ขั้นความสำเร็จเล็กน้อย)』】

"โครงสร้างกระดูกชั้นเลิศ? ไอ้หนูนี่เป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธเชียวนะ!"

จางอู๋จี๋จ้องมองหน่อเนื้อเชื้อไขคนเดียวของตระกูล พึมพำพลางเลื่อนสายตาลงมา

วินาทีถัดมา ลมหายใจเขาเกิดสะดุด "วรยุทธ? ขั้นความสำเร็จเล็กน้อย?!"

จางอู๋จี๋รีบกดเข้าไปดูคำอธิบาย

【พลังปราณดั้งเดิม : วรยุทธขั้นโฮ่วเทียน ฝึกฝนเพื่อทะลวงเส้นลมปราณตับ ปรับสมดุลลมปราณ เพิ่มพูนพละกำลัง หากฝึกจนสมบูรณ์จะมีแรงหนึ่งร้อยจวิน บรรลุเป็นจอมยุทธ์ขั้นโฮ่วเทียน】

ไม่มีกระบวนท่าอะไร เป็นแค่วิชาฝึกร่างกายเพียวๆ

"หนึ่งร้อยจวิน? หนึ่งจวินเท่ากับสามสิบจิน ก็คือแรงสามพันจิน?"

*หนึ่งจิน = 500 กรัม, ดังนั้น 1 จวิน = 30 กิโลกรัม

ต้องรู้ก่อนว่าหมัดของไทสันช่วงพีคหนักแค่แปดร้อยปอนด์ หรือประมาณ 726 จิน ถ้าฝึกพลังปราณดั้งเดิมจนสมบูรณ์นี่เทพกว่าไทสันอีก!

คิดได้ดังนั้น หัวใจจางอู๋จี๋ก็ร้อนรุ่ม

ถึงตอนนี้จะได้แค่พลังปราณดั้งเดิมขั้นความสำเร็จเล็กน้อย แต่ตามกฎนี้ ถ้าทายาทของเขาคนนี้ยกระดับวรยุทธได้ แล้วกราบไหว้บรรพชนอีก เขาก็จะได้ของเซ่นไหว้อีก วรยุทธก็จะเลื่อนขั้นตามไปด้วย!

เขาคิดพลางนึกอะไรขึ้นได้ สายตาค่อยเคลื่อนไปหยุดที่ของเซ่นไหว้ อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งปรี๊ด

‘ขอลองเอาออกมาดูก่อน...’

พอแค่คิด ภาพกระดาษไขในหน้าจอก็ว่างเปล่าทันที ตรงหน้าจางอู๋จี๋ปรากฏหมั่นโถวแป้งขาวลูกหนึ่งขึ้นมา!

เขาเอื้อมมือคว้าหมั่นโถวมายัดเข้าปาก กัดเบาๆ หนึ่งคำ!

【ท่านรับประทานของเซ่นไหว้ ได้รับวรยุทธ 『พลังปราณดั้งเดิม (ขั้นความสำเร็จเล็กน้อย)』】

ตัวอักษรปรากฏขึ้นบนจอตา จางอู๋จี๋รู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัว พลังมหาศาลก่อตัวขึ้นในจุดตันเถียน ไหลทะลักไปตามกระแสเลือดสู่แขนขาและกระดูกทุกส่วน พุ่งพล่านไปทั่วร่าง!

ยังดีที่มีระบบช่วยกดทับไว้ เพียงชั่วครู่ จางอู๋จี๋ก็ย่อยพลังได้หมดจด

พอลืมตาขึ้น เขาเพียงรู้สึกหูตาสว่างไสว มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ กล้ามเนื้อที่เคยปวดเมื่อยกลับมาใช้งานได้ดั่งใจ ไร้ความผิดปกติ

จางอู๋จี๋ยกมือแนบใต้เตียงตรงหน้า ออกแรงยกด้วยมือเดียว!

เอี๊ยด!

โครงเตียงรวมฟูกหนักเกือบร้อยจิน กลับถูกเขายกขึ้นด้วยมือเดียว!

วินาทีนี้แววตาจางอู๋จี๋ยิ่งลุกโชน การสังเวยของคนถังแตกนี่ทำให้เขาขึ้นสวรรค์ได้ในก้าวเดียว อนาคตถ้าได้เป็นยอดคนจะขนาดไหน?

ตัวเขาจะไม่บรรลุเซียนเหาะเหินเดินอากาศ เป็นอมตะไร้เทียมทานเลยเรอะ!

มองทายาทในหน้าจอมือถือ ความคิดในหัวจางอู๋จี๋เกิดแจ่มชัด

ประทานพร!

ต้องประทานพร!

ต้องรักษาทายาทคนสุดท้ายของตระกูลจางเอาไว้ให้ได้!

แต่ว่า... ตัวเขาที่จนกรอบ จะมีอะไรประทานให้ได้ล่ะ?

จางอู๋จี๋กวาดตามองตัวเอง อาหารน้ำดื่มไม่มีประโยชน์ มือถือเป็นสื่อกลางย่อมไม่ได้...

ไม่นานสายตาเขาก็หยุดอยู่ที่ปืนลูกโม่

อืม...

วิถีกระสุนก็คือวิถีธรรม เพลงปืนก็คือเพลงยุทธ์ ที่ว่าไร้กระบวนท่าคือสุดยอดกระบวนท่า วิถีแห่งเต๋านั้นเรียบง่าย

สวดมนต์พันจบ ไม่สู้เล็งสามจุดให้ตรงกัน!

แต่ของจากต่างโลกแบบนี้ส่งไปโลกบำเพ็ญเพียร จะสร้างปัญหาให้ลูกหลานรึเปล่า?

ปัญหานี้พอจางอู๋จี๋เลือกปืนลูกโม่รวมถึงกระสุนห้านัดในรังเพลิงเป็นของประทานพร ภาพในหน้าจอก็ทำให้เขาเบาใจ

......

จางโซ่วคุกเข่ามองกระถางธูปและป้ายไม้ เวลาผ่านไป เปลวเทียนสั่นไหวในลมหนาว ความหวังเดียวในใจเขาดับวูบลงในที่สุด

ภายหลังแค่นหัวเราะเยาะตัวเองสองที จางโซ่วลุกขึ้นยืน กำมีดหั่นผักที่ขโมยมาจากเตาไฟแน่น แววตาฉายความเด็ดเดี่ยว

‘จะให้ข้าล้างก้นรอคืนนี้รึ? ต้องดูว่าศิษย์พี่หมิงติ่งจะรับไหวหรือไม่!’

เขารู้ดีว่าหมิงติ่งเป็นจอมยุทธ์ขั้นโฮ่วเทียน แถมยังฝึกกายาเหล็กไหล อิฐหินธรรมดาบีบแตกได้ด้วยมือเปล่า เหล็กสามัญก็แทงทะลุ แต่จางโซ่วไม่เชื่อกว่าไอ้นั่นของอีกฝ่ายจะฝึกจนแข็งแกร่งได้ขนาดนั้น!

‘ฆ่าไม่ตายก็ต้องตอนมันให้ได้!’

ขณะที่จางโซ่วตั้งท่าจะจากไป จู่ๆ ก็พบว่าป้ายไม้ขนาดเล็กที่ซื้อมาส่งเดชคล้ายจะสว่างวาบ หน้าไม้รูปร่างประหลาดปรากฏขึ้นหน้ากระถางธูป

จางโซ่ว : "?"

จางโซ่ว : "!"

จางโซ่วที่เดิมทียังขำเรื่องภูตผีปีศาจถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลั้นหายใจเฮือก

ตึง—

พื้นดินถูกเขาทิ้งเข่ากระแทกจนเป็นหลุมเล็กๆ สองหลุม จางโซ่วโขกศีรษะอย่างแรง!

"ลูกหลานอกตัญญูช่างมีตาหามีแววไม่ หวังบรรพชนโปรดให้อภัยที่ลูกหลานล่วงเกินก่อนหน้านี้! ลูกหลานอกตัญญูขอกราบก่อนแล้ว!"

ตึง ตึง ตึง!!!

สิ้นเสียงโขกศีรษะสามครั้ง พื้นดินตรงหน้าจางโซ่วยุบลงเป็นหลุมเล็ก เขาหมอบกราบหัวไม่กล้าเงย ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

เดิมทีเขาคิดจะพูดโกหกเอาตัวรอด แต่กลัวบรรพชนอิทธิฤทธิ์แก่กล้าจะดูออก ถึงตอนนั้นจะยิ่งซวยหนัก เลยยอมรับผิดเสียงสั่นเครือ

"ท่านบรรพชน อย่าได้ทำร้ายข้าเลย! ข้าเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลจางนะขอรับ! เลือดเนื้อเชื้อไขแท้เชียวนะ! ท่านบรรพชนดวงตาเห็นธรรม โปรดอย่าทำลายธูปเทียนตระกูลตัวเองเลย!"

เห็นแบบนี้ จางอู๋จี๋ถึงกับขำ

"ไอ้หนูนี่มันลื่นเป็นปลาไหลเสียจริง!"

ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าก่อนหน้านี้จางโซ่วทำหน้าผิดหวัง ทีนี้พอบรรพชนสำแดงฤทธิ์จริงเอ็งดันไม่ดีใจซะงั้น!

พิจารณาดูแล้วว่าทางรอดของเขาอยู่ที่ทายาทคนนี้ จางอู๋จี๋เลยไม่แกล้งต่อ

การประทานพรเป็นฟังก์ชันที่ใช้ได้เฉพาะตอนทายาทกราบไหว้ นอกเหนือจากนั้น ในตอนนี้เขาทำได้อีกแค่อย่างเดียว

【สำแดงฤทธิ์ : ใช้ค่าธูปเทียนเพื่อออกคำสั่งแก่ลูกหลาน】

จางโซ่วที่คุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองซ้ายขวาไม่เห็นสิ่งผิดปกติ ในใจเริ่มบ่นพึมพำ

แต่ข้อมูลมหาศาลพลันปรากฏในสมอง ทำเอาเขาตกตะลึงอีกรอบ

พอเรียบเรียงได้ว่าเป็นวิธีใช้วัตถุประหลาดชิ้นนั้น จางโซ่วก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นปิติยินดี

‘หน้าไม้กลไกเทพ? อานุภาพรุนแรง หน้าไม้ขนาดเท่าฝ่ามือนี้สังหารจอมยุทธ์ขั้นโฮ่วเทียนได้?!’

เขายังคงคุกเข่า ยืดตัวช่วงบนขึ้น สองมือทำท่าจะพนมโดยสัญชาตญาณแต่ชักกลับเหมือนโดนไฟช็อต เปลี่ยนมาประสานมือคารวะ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเคารพ

"ได้รับของวิเศษจากบรรพชน ลูกหลานจะปฏิบัติตามคำสั่ง ให้เจ้าหมิงติ่งมีแต่ทางตายไร้ทางรอด!"

ว่าจบ จางโซ่วก็หยิบปืนลูกโม่ที่กลายสภาพเป็นหน้าไม้กลไกเทพตามคำแนะนำ เก็บเข้าอกเสื้อด้วยท่าทางจริงจัง!

จากนั้นจึงรีบจัดการพื้นที่

ป้ายไม้ยังพอว่า เก็บหอมรอมริบจากเงินทำบุญของญาติโยมมาหลายปี แต่กระถางธูปนี่ไม่ใช่

เดิมทีกะว่าไปแล้วไปลับ กระถางธูปที่ใช้กราบไหว้นี้ขโมยมาจากในวัด ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยน แน่นอนว่าต้องเอาไปคืน

ในสายตาจางอู๋จี๋ ทายาทคนนี้เก็บกระถางธูปและป้ายไม้อย่างรวดเร็ว ทำความสะอาดพื้นที่จนเกลี้ยง

ต่อจากนี้คือนัดล้างตา!

เดินลงจากหลังเขามาตลอดทาง จนถึงกุฏิที่พักของศิษย์หอพระบู๊ จะบอกว่าจางโซ่วไม่ตื่นเต้นก็คงโกหก แต่พอมือขวากำ ‘อาวุธลับ’ ที่บรรพชนประทานให้แน่น คลื่นความหวั่นไหวในใจก็สงบลงสิ้นเชิง

"ถือมีดเล่มเดียวข้ายังกล้าแลกชีวิตกับมัน มีบรรพชนคุ้มครองไฉนข้าต้องหยุดชะงัก?!"

จางโซ่วหรี่ตา แอบย่องเข้าใกล้ผนังกุฏิ ชะโงกหน้าไปที่หน้าต่าง อาศัยแสงจันทร์สลัวมองเข้าไปข้างใน

คำขาดที่หมิงติ่งยื่นให้คือต้องมาหาภายในยามไฮ่ ไม่อย่างนั้นวันรุ่งขึ้นจะใช้กำลังข่มเหง แถมจะพาพวกอีกสองคนมารุมโทรม!

*ยามไฮ่ คือช่วงเวลา 21:00 น. – 23:00 น.

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่ายอมตายดีกว่ายอมจำนน จางโซ่วจึงตั้งใจมากราบไหว้บรรพชนยามจื่อ เสร็จธุระค่อยมาที่กุฏิ

ยามจื่อ คือช่วงเวลา 23:00 น. – 01:00 น.

เพื่อมาลอบกัดทีเผลอ!

เพื่อมาแทงข้างหลัง!

ต่อหมิงติ่งที่น่าจะหลับสนิทไปแล้ว!

ไม่อย่างนั้นถ้าไม่มีข้อได้เปรียบเรื่องลงมือก่อน หมิงติ่งที่เป็นจอมยุทธ์ขั้นโฮ่วเทียนไม่ใช่ตัวตนที่เขาจะต่อกรได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เลย!

ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด หมิงติ่งหลับไปแล้ว

จางโซ่วหดตัวกลับ นอกจากเช็ก ‘อาวุธลับ’ ในอกเสื้อ เขายังเช็กมีดทำครัวเล่มเดิมและปูนขาวหนึ่งกำมือในกระเป๋าที่หยิบใช้ได้ทันที จากนั้นถึงค่อยผลักประตูกุฏิเข้าไป

ต่อให้หมิงติ่งหลับสนิท ในฐานะจอมยุทธ์ขั้นโฮ่วเทียน ประสาทสัมผัสทั้งห้าย่อมเฉียบคม เพื่อไม่ให้หมิงติ่งรู้ตัว จางโซ่วที่เข้ากุฏิมาแล้วจึงย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง เพื่อความชัวร์

"นิสัยรอบคอบดีแท้!"

จางอู๋จี๋ที่เฝ้าดูตลอดรู้จักทายาทคนนี้ลึกซึ้งขึ้นอีกขั้น ไม่นานเขาก็พบว่าบนตัวหมิงติ่งมีแสงเรืองรองกระพริบอยู่!

ด้วยความประหลาดใจ จางอู๋จี๋จิ้มไปที่หมิงติ่ง ข้อมูลเกี่ยวกับหมิงติ่งจึงเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

【ชื่อ : หมิงติ่ง (ฉายาทางธรรม)】

【สถานะ : พระนักบู๊, บุตรชายผู้ดูแลกวงเสวียน, ศิษย์ผู้ดูแลกวงฮุ่ย】

【อายุขัย : 22/70】

【ขอบเขต : จอมยุทธ์ขั้นโฮ่วเทียน】

【พรสวรรค์ : โครงสร้างกระดูกระดับกลาง】

【วิชา : พลังปราณดั้งเดิม (ขั้นเชี่ยวชาญ), วิชาเสื้อเหล็ก (ขั้นเชี่ยวชาญ), สามท่าพยัคฆ์ทมิฬ (ขั้นสมบูรณ์)】

"โอ้โห นี่มันวัดบ้าอะไรเนี่ย บรรยากาศชั่วช้าร้ายมาเต็ม!"

จางอู๋จี๋ดูแล้วอึ้ง ทั้งสามท่าพยัคฆ์ทมิฬ ทั้งลูกชายผู้ดูแล นี่มันวัดไม่ใช่เรอะ?!

ก่อนหน้านี้ที่ลูกหลานจะโดนตุ๋ยตูดก็ว่าพิสดารพอแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนจะมีต้นตอให้สืบสาวราวเรื่องได้!

แต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ มองเห็นโอกาสในวิกฤต!

ถ้าเปิดโปงความสัมพันธ์ระหว่างผู้ดูแลกวงเสวียนกับหมิงติ่ง ก็จะมีวิธีแก้ปัญหาใหม่ต่อสถานการณ์ในตอนนี้!

ทว่าค่าธูปเทียนจากการกราบไหว้ถูกจางอู๋จี๋เปลี่ยนเป็นคู่มือการใช้ปืนลูกโม่ไปแล้ว เขาไม่มีค่าธูปเทียนเหลือเพื่อเตือนลูกหลาน!

และจางโซ่วไม่รู้ว่าบรรพชนนอกหน้าจอกำลังเสียดาย เขาขยับตัวทีละน้อยราวกับหอยทากคลานไปจนถึงหน้าหมิงติ่ง

โชคดีที่กุฏิเป็นเตียงรวม มีพระนักบู๊นอนด้วยกันนับสิบ กลิ่นตัวเหม็นคลุ้ง

ไม่อย่างนั้นกลิ่นอายของจางโซ่วคงปลุกหมิงติ่งตื่นก่อนจะเข้าถึงตัว

ถึงกระนั้น แม้น้ำลายจะสอเต็มปาก จางโซ่วก็ไม่กล้ากลืนลงคอ กลัวจะทำหมิงติ่งตื่น

เขายกหน้าไม้กลไกเทพขึ้น เล็งไปที่หัวหมิงติ่งอย่างแน่วแน่ แล้วเหนี่ยวไกทันที!

บรรพชนบอกไว้ อาวุธลับนี้ต้องการความแม่นยำสูง ในเมื่อไม่ได้ฝึกมาก็จ่อยิงมันเผาขนนี่แหละ โดนแน่!

สมกับที่หมิงติ่งเป็นจอมยุทธ์ขั้นโฮ่วเทียน วรยุทธทั้งตัวไม่ได้มีไว้โชว์

ถ้าเป็นคนทั่วไปคงไปเฝ้าบรรพชนในฝันแล้ว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย หมิงติ่งได้ยินเสียงกึกก้อง ถึงกับลืมตาตื่น!

แต่มันก็ทำได้แค่นั้น กระสุน .38 ไม่เชื่อในพลังป้องกันของสิ่งมีชีวิตพื้นฐานคาร์บอน ต่อให้สิ่งมีชีวิตคาร์บอนตัวนี้จะฝึกวิชาเสื้อเหล็กมาก็ตาม

ลูกดอกหน้าไม้ขนาดจิ๋วที่เทียบเท่ากระสุนเจาะกะโหลกทะลุสมองอย่างง่ายดาย หยุดชีวิตของอีกฝ่ายไว้ที่อายุยี่สิบสองปี

เสียงระเบิดกึกก้อง ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา

【ลูกหลานของท่านจางโซ่วได้ประจักษ์ในอานุภาพบรรพชน ศรัทธาในตัวท่านยิ่งขึ้น ค่าธูปเทียน +1】

ต่อให้เตรียมใจไว้แล้ว จางโซ่วก็ยังสะดุ้งโหยงกับของวิเศษที่บรรพชนประทานให้

หน้าไม้กลไกเทพเป็นแค่ภาพลวงตา เสียงลั่นไกเหมือนปืนพก ดั่งฟ้าผ่า ศิษย์พี่น้องคนอื่นบนเตียงรวมย่อมสะดุ้งตื่น

ทุกคนเห็นจางโซ่ว ต่างก็ตกตะลึง

จีวรสีเทา นั่นมันเณรรับใช้!

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!

จากนั้นสายตาถึงไปหยุดที่ร่างหมิงติ่ง หัวที่ถูกลูกดอกหน้าไม้ยิงทะลุระเบิดสมองกระจายเปื้อนหัวเตียง เลอะเป็นงานศิลปะสีแดงขาวชวนสยอง!

เมื่อกลิ่นคาวเลือดเตะจมูก พระนักบู๊คนหนึ่งได้สติจากสถานการณ์ประหลาดนี้เป็นคนแรก

มีคนตาย?!

เรื่องใหญ่แล้ว!

ต่างจากพวกพระนักบู๊ที่ทั้งตกใจทั้งโกรธ จางโซ่วกลับรู้สึกปลอดโปร่งทั้งกายใจ ความอัดอั้นตันใจที่ขังไว้มลายหายสิ้น เหลือเพียงความสะใจเต็มอก

การจัดการหลังจากนี้มีขั้นตอนอยู่ รายงาน รอลงโทษ

จางอู๋จี๋ที่อยู่หน้าจอก็รู้สึกสะใจเช่นกัน แต่สะใจจบแล้ว จะจัดการเรื่องศพยังไงล่ะ?

พอมีค่าธูปเทียน จางอู๋จี๋ก็เริ่มปวดหัว รีบระดมสมองหาวิธีช่วยทายาทคนเดียวของตระกูลจาง

แต่เขารู้เรื่องโลกบำเพ็ญเพียรที่จางโซ่วอยู่น้อยมาก จะไปมีวิธีอะไรได้

เทียบกับความตื่นตระหนกของบรรพชน จางโซ่วกลับไม่มีอาการลนลานของคนที่เพิ่งฆ่าคนเลยสักนิด เขายืนรออย่างสงบนิ่ง

ตอนพกของวิเศษที่บรรพชนประทานมาด้วย เขาเตรียมวิธีรับมือไว้แล้ว ว่าหากฆ่าหมิงติ่งตายจริง

วัดวัชระแม้ข้างในจะเน่าเฟะ แต่ฉากหน้ายังไงก็เป็นฝ่ายธรรมะ หมิงติ่งจะทำเรื่องชั่วก็ต้องหลบเลี่ยง เลือกเวลาได้ประจวบเหมาะ

สามวันนี้เจ้าอาวาสพาเจ้าสำนักหอต่างๆ และผู้ดูแลจำนวนมากออกไปธุระ ในวัดวัชระเหลือผู้ดูแลอยู่เฝ้าน้อยมาก ดังนั้นเบื้องบนที่จะมาจัดการเรื่องนี้เลยเหลือแค่ระดับผู้ดูแล ไม่ถึงขั้นเรื่องถึงหูเจ้าอาวาสแล้วโดนไม้พลองตีตายเพื่อชำระสำนักคาที่

นี่แหละเข้าทาง!

และในบรรดาผู้ดูแลที่เหลืออยู่ คนที่น่าจะมาจัดการ และต้องมาจัดการเป็นคนแรก ย่อมเป็นอาจารย์ของหมิงติ่ง กวงฮุ่ย!

กวงฮุ่ยในชุดจีวรสีน้ำตาลชา หัวโล้นเลี่ยน สีหน้าทะมึนถึงขีดสุด ฝีเท้าจัดจ้าน นำหน้ามาโดยมีพรรคพวกของหมิงติ่งนำทาง

ได้กลิ่นคาวเลือดตั้งแต่ยังไม่เข้าห้อง พอเข้ามาเห็นสภาพศพหมิงติ่ง กวงฮุ่ยหน้าชาเย็นเยียบ ไม่เหมือนพระชั้นสูง แต่เหมือนหมาป่ากินคน!

เขามองจางโซ่ว หรี่ตาลง

"ลูกศิษย์ข้า เจ้าเป็นคนฆ่ารึ?"

จางโซ่วพยักหน้าอย่างยินดี คุกเข่าลงกราบ

"ท่านอาจารย์ ศิษย์ขอกราบคารวะ!"

กวงฮุ่ย : "?"

พระนักบู๊ที่มุงดูอยู่ : "?"

จางอู๋จี๋นอกหน้าจอ : "?"