บทที่ 93 จับกุมทันที

บทที่ 93 จับกุมทันที

ชิ้นส่วนศพชิ้นแรกที่พบ คือจมูกของมนุษย์

จากนั้น อู๋หย่งเฉิงได้ติดต่อกรมสุขาภิบาลเพื่อขอรถดูดส้วมมาเพิ่มอีกเจ็ดแปดคัน

เหมียวเฉิงนำกำลังตำรวจเกือบทั้งสถานีตำรวจถนนฉีซานมาเสริมกำลัง

จนกระทั่งบ่ายสามโมงครึ่ง บ่อเกรอะถึงได้ถูกสูบจนแห้งและทำการตรวจสอบเก็บกู้ทั้งหมดเสร็จสิ้น

สุดท้าย ในบ่อเกรอะได้พบชิ้นส่วนศพขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากันกว่าห้าสิบชิ้น เจ้าหน้าที่นิติเวชสองคนของสำนักงานตำรวจเมืองทั้งหมดได้ออกปฏิบัติการ

พวกเขาเริ่มทำการประกอบชิ้นส่วนศพและชันสูตรเบื้องต้น ณ ที่เกิดเหตุ สุดท้ายจึงได้ข้อสรุปเบื้องต้น

ผู้เสียชีวิตเป็นเพศหญิง ส่วนสูงประมาณ 158 ถึง 162 เซนติเมตร น้ำหนัก 55 ถึง 60 กิโลกรัม เสียชีวิตมาแล้วเกินหนึ่งสัปดาห์ ชิ้นส่วนศพอยู่ในสภาพเน่าเปื่อยอย่างรุนแรง คาดว่ายังมีชิ้นส่วนศพขนาดเล็กจำนวนมากที่เน่าเปื่อยไปหมดแล้วไม่สามารถเก็บกู้ได้

ชิ้นส่วนศพที่เก็บกู้ได้ทั้งหมด เป็นเนื้อเยื่อของมนุษย์ รวมถึงอวัยวะภายใน

นอกจากกระดูกนิ้วมือและกระดูกนิ้วเท้าแล้ว ไม่พบส่วนกระดูกอื่นๆ ของมนุษย์

ข้อสรุปโดยละเอียด รวมถึงข้อมูลสำคัญอย่างสาเหตุการเสียชีวิตและการยืนยันตัวตน ต้องทำการชันสูตรเพิ่มเติม

ถึงแม้จะยังไม่สามารถยืนยันได้ว่า ชิ้นส่วนศพคือของจางฮุ่ย แต่ในตอนที่พบชิ้นส่วนศพชิ้นแรก กองกำกับการสืบสวนอาชญากรรมทั้งหมดก็ได้เริ่มปฏิบัติการทันที

เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว จับกุมสวี่เจียกวง!

ตอนที่โจวอี้มาถึงก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้ยืนยันว่าสวี่เจียกวงอยู่ที่บ้านหรือไม่ กลัวว่าจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น

ยามชุมชนแน่นอนว่าถามไปก็เปล่าประโยชน์

หลังจากที่ยืนยันว่าพบชิ้นส่วนศพแล้ว โจวอี้ก็พุ่งออกไปเหมือนเสือดาว

อู๋หย่งเฉิงช้าไปก้าวหนึ่ง ไม่ใช่ว่ารู้สึกตัวไม่ทัน แต่เป็นเพราะเขาไม่รู้หมายเลขห้องของบ้านสวี่เจียกวง

โจวอี้ทุบประตูอย่างแรง แต่ในห้องไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

อู๋หย่งเฉิงสั่งให้พังประตูทันที จากนั้นทุกคนก็เข้าไปในบ้านของสวี่เจียกวง ข้างในไม่มีคนจริงๆ

อู๋หย่งเฉิงจัดกำลังแบ่งเป็นสองทางทันที เฉียวเจียลี่อยู่รับผิดชอบการตรวจสอบที่เกิดเหตุ

เฉินเหยียนนำคนไปยังโรงเรียนของสวี่ซินซิน เจียงเปียวนำคนค้นหาในบริเวณใกล้เคียง อู๋หย่งเฉิงกับโจวอี้ขับรถไปยังโรงงานซ่อมรถยนต์ที่สวี่เจียกวงทำงาน

อู๋หย่งเฉิงสั่งว่า “เมื่อพบสวี่เจียกวง ให้จับกุมทันที!”

“ครับผม!” ทุกคนตอบพร้อมกัน

ระหว่างทาง อู๋หย่งเฉิงกล่าว “โจวอี้ วันหยุดของนายคงจะต้องยกเลิกชั่วคราวแล้วล่ะ ร่างกายไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

“สารวัตรอู๋วางใจได้ครับ ผมไม่เป็นตัวถ่วงแน่นอนครับ”

โรงงานซ่อมรถยนต์ที่สวี่เจียกวงอยู่ ถึงแม้จะไม่ใช่รัฐวิสาหกิจ แต่ก็เป็นบริษัทที่มีภูมิหลังการสนับสนุนจากท้องถิ่น ดังนั้นขนาดจึงไม่เล็ก

เพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้คนร้ายไหวตัวทัน อู๋หย่งเฉิงกับโจวอี้ไม่ได้ทำอย่างเอิกเกริก แต่ไปหาฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงงานซ่อมรถยนต์ก่อน

หลังจากที่ยืนยันว่าสวี่เจียกวงวันนี้อยู่ที่โรงงาน จึงได้เดินทางไปยังพื้นที่โรงงานเพื่อหาสวี่เจียกวงโดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพาไป

ระหว่างทาง เจ้าหน้าที่ที่ไม่รู้เจตนาที่แท้จริง ก็ยังคงคุยกับพวกเขา ถอนหายใจว่าคนดีๆ อย่างเฒ่าสวี่ ทำไมภรรยาถึงได้หายตัวไปอย่างไม่มีเหตุผล ทำให้เขาไม่ได้มาทำงานหลายวัน

“สวี่เจียกวงช่วงนี้มีอะไรผิดปกติไหมครับ?” พื้นที่โรงงานใหญ่มาก อู๋หย่งเฉิงเดินไปพลางก็ถามไปพลาง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ได้คิดอยู่แล้วทิศทางของคำพูดนี้ไม่ถูกต้อง เลยเหมือนพูดกับตัวเองว่า “เฒ่าสวี่สองวันนี้ดูดีขึ้นมาก เมื่อวานซืนตอนเย็นยังอาสาอยู่ทำงานล่วงเวลาเลย บอกว่าจะทำงานที่ค้างไว้เมื่อสองสามวันก่อนให้เสร็จ เรายังเตือนเขาเลยว่า งานเอาไว้ก่อนก็ได้ เรื่องที่บ้านสำคัญกว่า เขาก็ไม่ฟัง คนคนนี้นะ ก็คือจริงจังรับผิดชอบเกินไป”

“นั่นครับ อยู่โรงงานข้างหน้านั่นแหละครับ” เจ้าหน้าที่ชี้ไปข้างหน้าแล้วพูด

เขาเพิ่งจะพูดจบ คนคนหนึ่งก็เดินออกมาจากโรงงานนั้น

“ดูสิ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา”

เจ้าหน้าที่กำลังจะยิ้มเรียกคน โจวอี้ข้างหลังก็พุ่งออกไปก้าวหนึ่ง

ครั้งนี้อู๋หย่งเฉิงก็รู้สึกตัวเร็วมาก ตามพุ่งออกไปทันที

แต่สวี่เจียกวงก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของทั้งสองคน ไม่ลังเลที่จะหันหลังวิ่งหนี

ในพริบตา ทั้งสามคนก็วิ่งไปไกล เหลือเพียงเจ้าหน้าที่คนนั้นที่ยืนงงอยู่ที่เดิม ยังไม่ทันจะรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ตบขาตัวเอง “บัดซบ!”

ทางนั้น โจวอี้กับอู๋หย่งเฉิงไล่ตามสวี่เจียกวงไม่ปล่อย แต่ไอ้เฒ่านี่วิ่งเร็วมาก แถมยังอาศัยความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ ในไม่ช้าก็วิ่งวนไปวนมาออกจากโรงงานซ่อมรถยนต์ และค่อยๆ ทิ้งระยะห่างของทั้งสองคนออกไป

โดยเฉพาะโจวอี้ ถึงแม้จะมีพลังระเบิดที่แข็งแกร่ง แต่ก็เพิ่งจะได้รับบาดเจ็บที่ท้องจากมีดเมื่อไม่นานมานี้ ในไม่ช้าการเคลื่อนไหวที่รุนแรงก็ไปโดนแผลทำให้เกิดความเจ็บปวด ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหว

อู๋หย่งเฉิงมองเห็นสถานการณ์ของโจวอี้ทันที วิ่งไปพลางก็ตะโกนไปพลาง “นายไม่ต้องไล่แล้ว ไอ้เด็กนี่ให้ฉันจัดการเอง”

โจวอี้หยุดฝีเท้า กุมแผลที่ท้อง รู้สึกว่าบนมือเหนียวๆ

ยกมือขึ้นดู บนมือมีเลือด แต่ไม่มาก

ปฏิกิริยาแรกในหัวของเขาก็คือ แย่แล้ว กลับบ้านไปต้องถูกแม่ด่าอีกแน่ๆ

เพิ่งจะหายใจได้เฮือกหนึ่ง ข้างหลังก็มีเสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นมาทันที

หันไปมอง ที่แท้เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงงานซ่อมรถยนต์เมื่อครู่นี้

“เจ้าหน้าที่ตำรวจโจวครับ ขึ้นรถ!” เจ้าหน้าที่หยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วพูด

โจวอี้ไม่สนใจแผลที่ซึมเลือด ก้าวขึ้นไปก้าวหนึ่ง

เจ้าหน้าที่บิดคันเร่ง มอเตอร์ไซค์ก็พุ่งออกไปทันที

ในพริบตาก็ไล่ทันอู๋หย่งเฉิง อู๋หย่งเฉิงที่กำลังกัดฟันวิ่งอย่างบ้าคลั่งเหลือบไปมองโดยไม่ตั้งใจ ที่แท้เห็นโจวอี้ สีหน้าก็งงไปเล็กน้อย

“ไอ้หนูนี่...”

โจวอี้ได้ยินเพียงสามคำ เพราะมอเตอร์ไซค์ได้ไล่ทันสวี่เจียกวงที่กำลังวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตแล้ว

“เฒ่าสวี่ กลับตัวกลับใจเถอะ” เจ้าหน้าที่ตะโกน

เสียงตะโกนของเขา ดึงดูดความสนใจของสวี่เจียกวงทันที ทำให้จังหวะการวิ่งของเขาสับสนอย่างเห็นได้ชัด

โจวอี้ฉวยโอกาสนี้ ไม่สนใจอันตราย กระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์ พุ่งเข้าไปล้มเขาลงกับพื้น

แต่แรงเฉื่อยที่มหาศาลทำให้ทั้งสองคนกลิ้งไปข้างหน้าสองสามตลบ สวี่เจียกวงที่ล้มจนมึนหัวพยายามจะลุกขึ้นวิ่งต่อ อู๋หย่งเฉิงที่ตามมาข้างหลังก็กดเขาลงกับพื้นทันที

“สวี่เจียกวง นายต้องสงสัยว่าฆ่าภรรยาของนายจางฮุ่ย ตอนนี้จะทำการจับกุมนายตามกฎหมาย!”

“ปล่อยฉัน! ปล่อยฉันนะ!” สวี่เจียกวงตะโกนอย่างสุดเสียง

แต่สิ่งที่ตอบกลับเขา คือกุญแจมือที่เย็นเฉียบ

ตอนที่สวี่เจียกวงถูกนำตัวขึ้นรถซานตานาของกองกำกับที่สาม เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงงานซ่อมรถยนต์ก็เดินทางไปด้วย หนึ่งคือการที่จับสวี่เจียกวงได้เป็นเพราะความช่วยเหลือของเขา สองคือการสืบสวนในภายหลังต้องเกี่ยวข้องกับโรงงานซ่อมรถยนต์แน่นอน ดังนั้นจึงพาเขากลับไปให้ปากคำก่อน และยังสะดวกต่อการดำเนินงานในภายหลังอีกด้วย

“คือว่า คุณชื่ออะไรนะ? ขอโทษครับผมลืมไปแล้ว” อู๋หย่งเฉิงรับผิดชอบการขับรถ นั่งอยู่แถวหน้า มองไปที่กระจกมองหลังแล้วถาม

“จางเล่อเฉาครับ” เขายิ้มแหะๆ ครั้งนี้ช่วยตำรวจสืบสวนจับคนได้ กลับไปคงจะพอให้เขาโม้ได้ครึ่งปี บางทีอาจจะได้เลื่อนตำแหน่งด้วย

“อ้อ ใช่ๆ จางเล่อเฉา ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณ”

“เป็นเรื่องสมควรทำอยู่แล้วครับ”

แถวหลังนั่งสามคน โจวอี้กับจางเล่อเฉาคนละข้าง ประกบสวี่เจียกวงที่ใส่กุญแจมือไว้ตรงกลาง

อู๋หย่งเฉิงมองไปที่โจวอี้แวบหนึ่ง ถามอย่างเป็นห่วง “โจวอี้ แผลของนายเป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่เป็นไรครับ มีเลือดซึมออกมานิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมาก เดี๋ยวทำความสะอาดก็พอแล้ว สารวัตรอู๋ครับ รีบกลับไปที่สำนักงานฯ เถอะครับ ผมอยากจะเค้นความจริงจากไอ้หมอนี่จะแย่แล้ว”

อู๋หย่งเฉิงเหลือบไปมองสวี่เจียกวงในกระจกมองหลัง สีหน้าของเขา กลับสงบนิ่งอย่างผิดปกติ