บทที่ 27 - ยาเม็ดภายในปลา

บทที่ 27 - ยาเม็ดภายในปลา

เฉินซุ่นอันได้ยินแบบนั้นก็ฉุนกึก นี่รักษาคนไข้ยังมีการเลือกปฏิบัติด้วยเหรอ ถ้าวันนี้ไม่ได้บุกมาถึงที่ เฉินซุ่นอันคงโดนต้มจนเปื่อยไปแล้ว เงินสิบกว่าตำลึงนั่น เฉินซุ่นอันต้องหาบน้ำจนหลังแอ่นกว่าจะเก็บหอมรอมริบมาได้ ไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะ เข็มทองหลี่เห็นสีหน้าดำทะมึนของเฉินซุ่นอันกลับหัวเราะชอบใจ บอกว่า "ตาเฒ่าเฉิน โบราณว่าคนจนกินยา คนรวยจ่ายเงิน ถัวเฉลี่ยกันไปถึงจะอยู่รอดกันได้ นี่คือกฎของวงการหมอเชียวนะ เพราะเห็นว่าตาเฒ่าเฉินเป็นคนใจกว้างหรอกถึงได้บอก ถ้าเป็นคนอื่นข้าไม่เสียน้ำลายอธิบายหรอก"

เออ ข้าต้องขอบใจสินะ แต่พอได้ยินเข็มทองหลี่กล่อมแบบนี้ เฉินซุ่นอันก็เริ่มปลงตก เขามองดูคู่ผัวเมียอาภัพในบ้านดินแวบหนึ่ง แล้วคิดในใจ ถือซะว่าช่วยจ่ายค่าหมอให้พวกเขาก็แล้วกัน

"ท่านหมอหลี่ ข้ามีเรื่องรบกวนท่านอีกอย่าง..." เฉินซุ่นอันบอกจุดประสงค์ พร้อมกับเปิดห่อผ้าออก เผยให้เห็นขวดยาสี่ห้าขวดกับสมุนไพรอีกจำนวนหนึ่ง "อ้อ เรื่องขี้ปะติ๋ว จ่ายมาครึ่งพวงก็พอ" เข็มทองหลี่เหลือบมองแวบเดียว ก็ยิ้มตาหยีบอกราคา ช่วยไม่ได้ นี่มันเป็นค่าวิชาชีพ เฉินซุ่นอันเลยต้องควักเงินจ่ายอย่างว่าง่าย

พอรับเงินไป เข็มทองหลี่ก็ปรับสีหน้าเป็นจริงจัง รับห่อผ้าไปวางบนโต๊ะไม้ของคู่ผัวเมีย มอง ดม ถาม จับชีพจร ถึงขั้นเทยาออกมาบดละเอียด แล้วใช้เข็มทองจิ้มลงไปทดสอบ "นี่มันผงเกราะเหล็ก ใช้พอกแผลห้ามเลือดได้ แต่ส่วนผสมกระจอกงอกง่อย ประสิทธิภาพก็งั้นๆ" "นี่ซุปคืนพลัง ช่วยบำรุงอวัยวะภายใน ปรับสมดุลลมปราณ อืม... ก็พอใช้ได้ พื้นๆ" "นี่หู่จาง ช่วยขับชื้นสลายเลือดคั่ง อายุยาสิบกว่าปี หึหึ ราคาน่าจะสัก 1 ตำลึงเงิน..."

สายตาของเข็มทองหลี่นั้นสูงส่งมาก ยาและสมุนไพรพวกนี้ในสายตาเขาล้วนเป็นของดาดๆ ซึ่งก็ไม่แปลก หงส์ย่อมบินคู่มังกร เฉินซุ่นอันวันๆ ขลุกอยู่แต่กับพวกคนหาบน้ำ จะไปรู้จักคนใหญ่คนโตที่ไหนได้ มีคนส่งของขวัญราคาไม่กี่ตำลึงให้ ก็ถือว่าหรูหราหมาเห่าแล้ว

"เอ๊ะ?" จู่ๆ เข็มทองหลี่ก็ร้องเสียงสูงด้วยความแปลกใจ "โสมคนหวงจิงหัวนี้มีของดีนี่นา!"

เฉินซุ่นอันใจหายวาบ ถ้าจำไม่ผิด โสมคนหัวนี้ซานเต๋อจื่อเป็นคนให้มา... ภาพใบหน้าเจ้าเล่ห์หน้าเลือดของซานเต๋อจื่อแวบเข้ามาในหัว

"โสมคนหัวนี้ดูภายนอกก็งั้นๆ แต่พอลอกเปลือกออก เนื้อในสีดำเงาวาว เนื้อแน่นอวบอิ่ม น่าจะผ่านกรรมวิธีนึ่งเก้าครั้งตากเก้าครั้งมาแล้ว เป็นของชั้นยอด ราคาไม่เบาเลยนะ น่าจะสิบกว่าตำลึงเงินได้" เข็มทองหลี่พูดพลางยิ้ม "เจ้ารีบกินซะ โสมแบบนี้เก็บไว้นานไม่ได้ เพื่อนเจ้าคนนี้ใจป้ำไม่ใช่เล่น"

เฉินซุ่นอันฟังแล้วทำหน้าไม่ถูก ตาหมอนี่ จะพูดอะไรหัดพูดให้จบทีเดียวได้ไหม ทำเอาใจหายใจคว่ำ แต่พอได้คำยืนยันจากเข็มทองหลี่ เฉินซุ่นอันก็วางใจกินยาพวกนี้ได้ เงินค่าจ้างหมอถือว่าคุ้มค่า ในหัวเฉินซุ่นอัน ภาพใบหน้าของซานเต๋อจื่อดูซื่อสัตย์จริงใจขึ้นมาทันตาเห็น เฉินซุ่นอันจดจำบุญคุณนี้ไว้เงียบๆ กล่าวขอบคุณเข็มทองหลี่ แล้วหิ้วปลา สะพายห่อผ้า รีบจ้ำอ้าวกลับบ้าน

......

"หว่านเหนียง เอาปลาสี่ตัวนี้ไปทำอาหารบำรุงร่างกายให้ชุนหงหน่อย" พอกลับถึงตรอกเฉ่าโต้ว ปลาหกตัวยังดิ้นกระแด่วๆ เฉินซุ่นอันเอามันไปแขวนไว้ใต้ชายคา "ขอบใจจ้ะพี่" หว่านเหนียงไม่เกรงใจ แต่วันนี้นางดูมีน้ำมีนวลผิดหูผิดตา แววตาเปี่ยมสุขจนแทบจะล้นออกมา เห็นแบบนั้น เฉินซุ่นอันเลยแซว "เป็นอะไรไป ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูแล้ว"

หว่านเหนียงยืนพิงประตูครัวตอบว่า "พี่จ๋า ชุนหงผ่านการคัดเลือกรอบแรกของกรมวังแล้ว มีลุ้นจะได้เข้าวังไปเป็นนางกำนัลแล้วนะ"

เฉินซุ่นอันได้ยินก็ยิ้มแก้มปริ "เรื่องมงคลชัดๆ!" สมัยก่อนการคัดเลือกนางกำนัลเข้าวัง ส่วนใหญ่จะคัดจากลูกหลานชาวไป๋ซาน ต้องชาติตระกูลดี หน้าตาดี เฉลียวฉลาด... ข้อกำหนดหยุมหยิมเยอะแยะ แต่เดี๋ยวนี้กฎระเบียบเริ่มผ่อนปรน อย่างลูกหลานตระกูลจางแห่งเมืองทงโจวที่เป็นตระกูลเก่าแก่แต่ตกอับแบบหว่านเหนียง พอทางกรมวังประกาศรับสมัคร ก็พอจะมีลุ้นกับเขาบ้าง

อย่ามองว่าเป็นแค่นางกำนัลเล็กๆ สำหรับชาวบ้านตาดำๆ ในราชวงศ์ฉางไป๋ นี่มันเรื่องใหญ่ระดับจุดธูปบอกบรรพบุรุษเลยทีเดียว แน่นอน ไม่ต้องไปสนหรอกว่าบรรพบุรุษจะยังเหลือหลุมศพให้ไหว้ไหม แม้ชุนหงยังต้องผ่านรอบคัดเลือกอีกรอบ แต่ก็ถือว่าก้าวขาเข้าไปในห้องนอนฮ่องเต้ได้ครึ่งข้างแล้ว ต่อให้สุดท้ายจะตกรอบ แต่การที่ชุนหงผ่านเข้ามาถึงรอบนี้ได้ ก็มีโอกาสสูงที่จะไปเตะตาพวกองครักษ์ เศรษฐี หรือจอมยุทธ์ ให้มาสู่ขอไปเป็นภรรยา

เฉินซุ่นอันเดินเข้าไปในห้องนอน สักพัก ในมือก็ถือปิ่นปักผมเงินประดับขนนกกระเต็นสีฟ้าสดใส รูปทรงแบนยาว ดูหรูหรามีราคา "ในฐานะลุง ข้าไม่มีอะไรจะให้ ปิ่นอันนี้ถือซะว่าเป็นของขวัญให้ชุนหงก็แล้วกัน"

หว่านเหนียงเห็นเข้าก็รีบโบกมือปฏิเสธด้วยความเกรงใจ "พี่จ๋า มันแพงเกินไป นี่มันของที่คุณหนูติดตัวออกมาจากจวนตระกูลจาง..."

"เอาน่า!" เฉินซุ่นอันพูดตัดบท "เก็บไว้กับข้าก็ไร้ประโยชน์ ข้าไม่คิดจะขายกินอยู่แล้ว... สู้ให้ชุนหงไปดีกว่า สมัยก่อนคุณหนูก็เอ็นดูชุนหงจะตาย อีกอย่าง ชุนหงต้องไปคัดเลือกรอบสอง ในวังมีแต่พวกผู้ดีชาวไป๋ซาน พวกนั้นถือยศถืออย่างจะตาย ปิ่นอันนี้เป็นเครื่องประดับแบบดั้งเดิมของชาวไป๋ซาน ให้ชุนหงใส่ไว้ เผื่อจะช่วยให้โดดเด่นเข้าตาใครเขาบ้าง"

พอได้ยินประโยคหลัง หว่านเหนียงก็เริ่มลังเล "รับไปเถอะ" เฉินซุ่นอันจับมือหว่านเหนียงแบออก แล้วยัดปิ่นเงินใส่มือ หว่านเหนียงก้มหน้า ขอบตาร้อนผ่าว เสียงสั่นเครือ "ขอบใจนะพี่"

......

หว่านเหนียงปรนนิบัติเฉินซุ่นอันแช่น้ำยา นวดเฟ้นคลายเส้นเสร็จ ก็เดินออกไปเงียบๆ ครู่ต่อมา เฉินซุ่นอันที่งีบหลับไปตื่นลืมตาขึ้น ย่อเข่าตั้งท่า เดินลมปราณตามเคล็ดวิชา 《กายาเหินนภา》 เร่งให้ตัวยาซึมซับเข้าสู่ร่างกาย พอน้ำยาจางลงจนเกือบใส เฉินซุ่นอันก็ลุกพรวด ปลายเท้าแตะพื้นพุ่งตัวออกไปกลางลานบ้าน

ค่ำคืนท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆหมอก บรรยากาศในลานบ้านดูสลัวราง "ปู่จ๋า!" "ปู่จ๋า ปู่จ๋า..." ปลาเฉาสองตัวที่มีจิตวิญญาณ ถูกมัดห้อยต่องแต่งอยู่ใต้ชายคา เบิกตาปลาสีขาวขุ่นจ้องมองเฉินซุ่นอัน

"หลานรัก..." เฉินซุ่นอันมองด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะหันหลังเดินไปหยิบมีดในครัวออกมา ปู่หิวแล้ว น้ำลายจะไหลย้อยมุมปากแล้วเนี่ย ถึงเฉินซุ่นอันจะไว้ใจหว่านเหนียงแค่ไหน แต่ใจคนยากแท้หยั่งถึง เรื่องสำคัญบางอย่าง เช่นการมีอยู่ของปลาวิเศษและการปรุงกิน เฉินซุ่นอันเชื่อใจแค่ตัวเองเท่านั้น

เขาแก้เชือกปลาสองตัวลงมา ใช้สันมีดเคาะโป๊กเดียว พวกมันก็สลบเหมือด เสียงขูดเกล็ดดังแกรกกราก เกล็ดสีเงินปลิวว่อนดุจหิมะ "เอ๊ะ?" พอผ่าท้องควักไส้ออก เฉินซุ่นอันก็ต้องประหลาดใจที่พบว่า ในช่องท้องของปลาเฉาสองตัวนี้ มี 'ก้อนเนื้อ' ลักษณะคล้ายกันงอกอยู่ สีเขียวคล้ำ แข็งโป๊ก พอเอาปลายมีดเขี่ยดู ก็มีเสียงดังกุ๊งกิ๊ง

"แม่เจ้าโว้ย หรือนี่จะเป็นตำนาน 'ยาเม็ดภายในปลา' ... ขั้นเริ่มต้น?" เฉินซุ่นอันทึ่งจัด ปลาเฉาสองตัวนี้ดูภายนอกไม่ต่างจากปลาธรรมดาเลย ทั้งโครงกระดูก เนื้อปลา รูปร่างหน้าตา มีแต่ต้องผ่าท้องดูเท่านั้นถึงจะเห็นความลับซ่อนอยู่ และนี่ถือเป็นข่าวดีสำหรับเฉินซุ่นอัน อย่างน้อยในระยะสั้น ก็คงไม่มีใครมาแย่งเขา 'ชุบมือเปิบ' ของดีแบบนี้แน่ เป็นวาสนาที่เขากินรวบคนเดียวเต็มๆ

[จบแล้ว]