EP 104

By loop

มันนานมากแล้วที่หลิงรันไม่เคยได้หีบสมบัติจากภารกิจทำให้ผู้ป่วยรู้สึกขอบคุณอย่างจริงซึ่งครั้งล่าสุดที่เขาสำเร็จภารกิจนี้ก็ตอนที่เขาทำการตรวจผู้ป่วยกับผู้อำนวยการฮวง

ในหน้าอินเตอร์แฟสของระบบ หลิงรันได้รับหีบสมบัติขั้นพื้นฐานจากภารกิจสร้างความรู้สึกขอบคุณนี้ด้วยตัวคนดียวเพียงเท่านั้นซึ่งมันต่างจากกรณีที่เขาไปกับผู้อำนวยการฮวง ในกรณีนั้นเพราะพวกเขาไปกันสองคนทำให้ผู้ป่วยยกย่องพวกเขาทั่งคู่เพราะผู้ป่วยรู้ว่าการผ่าตัดมันประสบความสำเร็จอย่างมาก

นับตั้งแต่เขาเริ่มทำการผ่าตัดโดยใช้เทคนิคเอ็มถังถึงแม้ว่าเขาจะมีผู้ป่วยรายใหม่เข้ามาเรื่อยแต่ก็ยังไม่มีผู้ป่วยคนไหนได้ออกจากโรงพยาบาลเลย

เวลาในการพักฟื้นสำหรับการเย็บของเอ็นกล้ามเนื้อนั้นค่อนข้างนานเพราะในช่วงเริ่มต้นแพทย์ที่เป็นผู้ดูแลไม่สามารถคาดการณ์ได้แน่ชัดว่าผลลัพธ์ของการผ่าตัดจะออกมาอย่างไร

หลิงรันไม่เคยทำได้รับคำขอบคุณอย่างจริงใจเลยสักครั้ง ส่วนใหญ่เขาจะเห็นผู้อำนวยการฮวงเพียงคนเดียวที่ผู้ป่วยยินดีที่จำทำเช่นนั้นแต่เมื่อตอนที่เขาได้หีบสมบัติมันทำให้เขากลับมาครุ่มคิดถึงเรื่องนี้

เขาถึงได้รับคำขอบคุณอย่างจริงใจจากผู้ป่วยต่อหน้าเป็นครั้งแรกถึงแม้ว่าจะยังไม่ถึงเวลาที่ผู้ป่วยจะต้องออกจากโรงพยาบาลก็ตาม ในขณะที่เขาคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อใดก็ตามที่เขาได้รับขอบคุณอย่างจริงใจก่อนหน้านี้มันก็ยังไม่ถึงเวลาสำหรับผู้ป่วยที่จะออกโรงพยาบาลเช่นกัน

'หรือเป็นเพราะว่าเราเดินตรวจวอร์ดน้อยลงอย่างงั้นหรอ?'

หลิงรันยังรู้สึกออึกออัดใจเขาเริ่มไตร่ตรองและเริ่มวิเคราะห์ตัวเองภายในใจ เราผ่าตัดเพราะเราได้รับภารกิจในการฝึกฝนเทคนิคเอ็มถังมันทำให้ปริมาณของผู้ป่วยมีมากขึ้นอีกทั้งมีเพียงหมอลู่คนเดียวที่เขามาเดินตรวจวอร์ดแทนเราอีกทั้งยังไม่มีผู้คนใดออกจากวอร์ดเลยเหมือนว่าเราจะสร้างภาระให้คนอื่นมากขึ้นนะเนี่ย ' หลิงรันรูปคางของเขาและไตร่ตรองต่อไป

ซึ่งในเวลานี้เขาไม่ได้สำเร็จภารกิจเพราะมีผู้อำนวยการฮวงหนุนหลังเหมือนอย่างเคยแต่เขาสำเร็จภารกิจเพราะว่าผู้ป่วยรู้สึกเปิดใจที่จะเล่าปัญหาเล็กๆน้อยให้เขาฟัง

ซึ่งประการแรกมันเป็นไปได้อย่างมากที่เขาจะได้รับคำขอบคุณอย่างจริงใจ เมื่อพบผู้ป่วยแบบตัวต่อตัวแต่อย่างไรก็ตามมันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เขาได้รับการยกย้อจากผู้อำนวยการฮวงมากจนเกินไป

"หมอหลิงมือของฉันจะหายเป็นปกติหรือป่าว??" ผู้ป่วยกลิ้งลูกพุททราอยู่นานจนเขาจะบีบมันอยู่แล้วตอนนี้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกเพราะไม่มีการการตอบรับจากหลิงรัน

"คุณคิดว่าการฟื้นตัวของคุณดีขึ้นไหมล่ะ?" หลิงรันยังคงถามต่อไปขณะที่เขาต้องการที่จะเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับกลไกที่อยู่เบื้องหลังการการปรากฏขึ้นมาของภารกิจ

ผู้ป่วยวิตกกังวลมากขึ้นและพูดว่า "ทำไมคุณถึงฟังดูเหมือนเป็นครูที่ถามว่านักเรียนจะทำอย่างไรในการสอบ?"

หลิงรันนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดพร้อมกับยิ้มว่า "ผมจะรู้ได้แน่เมื่อมีมือข้างหนึ่งใช้งานได้จริงๆโดยจากการวิเคราะห์จากการเคลื่อนไหวที่คุณเพิ่งทำในตอนนี้มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากมาย"

ผู้ป่วยถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า "ดีแล้วดีแล้ว ... รู้ไหมหมอหลิงทำให้ฉันกลัวตอนที่คุณวิเคราะห์เกี่ยวกับการทำงานของมือแต่ตอนนี้ฉันอยากรู้ผลลัพธ์ของการรักษาแล้ว "

"เอาล่ะ คุณสามารถออกแรงบังคับมือตอนนี้ได้ไหม?"

"ใช่ฉันสามารถถือกล่องประมาณยี่สิบปอนด์ไได้แล้ว" ผู้ป่วยวางพุทราที่เขาถืออยู่นานไว้บนโต๊ะ

ทันทีที่เขาพูด หลิงรันสามารถจับจุดสำคัญต่างๆได้ในทันทีและพูดว่า "คุณคือวังชีใช่ไหมคุณอายุสี่สิบหกปีคุณบาดเจ็บบริเวณมือโซนสองซึ่งเป็นเอ็นกล้ามเนื้อของนิ้วชี้และนิ้วกลางมันถูกเจาะเมื่อคุณกำลังจะประกอบอะไรบางอย่างผมอ่านรายงานการฟื้นฟูสมรรถภาพของคุณเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว "

แม้ว่าเจาจะไม่ได้มาพบวังชีแต่หมอหลิงได้ทำการอ่านรายงานทางการแพทย์ของวังชีอยู่เสมอ

"ใช่แล้วใช่แล้วนั่นคือฉัน ใช่แล้ว!!" วังจชีพูดอย่างมีความสุข "ดูเหมือนว่าคุณจะจำฉันได้ขอบคุณที่เย็บแผลให้ฉัน ฉันถามคนอื่นทุกคนพูดว่าฉันโชคดีจริงๆ มือของฉันจะฟื้นตัวอย่างรวดเร็วและมันจะกลับมาเป็นปกติ "

หลิงรันยิ้มและไมได้พูดอะไร แม้ว่าวังชีจะมีอาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย อีกทั้งเขาถือว่าเป็นผู้ป่วยที่เด็กที่สุดในโรงพยาบาลหยุนหัว แต่ก็ไม่มีอะไรที่แน่นอนเมื่อพูดถึงเรื่องการแพทย์ ความจริงที่ว่าการบาดเจ็บเล็กน้อยไม่รับประกันการกู้คืนที่สมบูรณ์แบบ

วังชีโชคดีทีเดียวถ้ามองจากตอนนี้คะแนนในการฟื้นตัวของเขาอยู่ในเกณฑ์ที่ดี แต่ถ้าแผลของเขาได้รับการเย็บแผลจากแพทย์ท่านอื่นๆ มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะฟื้นตัวอย่างรวดเร็วขนาดนี้ นอกจากนี้ยังมีวิธีการประเมินที่แตกต่างกันและยังมีคำจำกัดความของ 'ดี' ที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่นข้อกำหนดของ เอสที่อีเอฟที่แพทย์ของญี่ปุ่นใช้อยู่บ่อยนั้นมีเกณฑ์ที่สูงมากโดย วิธีการประเมินที่แตกต่างกันก็เน้นไปที่ปัจจัยที่แตกต่างกันเช่นกัน

วังชีในตอนนี้นี้ถูกประเมินว่ามือของเขาจะกับมาใช้งานได้เกือบสมบูรณ์แล้วและหลิงรันประเมินว่าเขาจะได้รับคะแนนที่อยู่ในช่วงสูงสุดไม่ว่าจะมาจากผลการวิเคราะห์ หรือ เอสที่อีเอฟ ซึ่งวังชีเขาดูมีความสุขมากในตอนนี้

เมื่อมาถึงการผ่าตัดมือ (เพื่อความถูกต้องมากขึ้นทันคือการผ่าตัดบนเอ็นกล้ามเนื้อ) ผู้ป่วยเองและญาติๆของพวกเขาสามารถบอกได้ว่าการฟื้นตัวเป็นไปด้วยดีหรือไม่

มันแตกต่างจากการผ่าตัดหัวใจที่คนลังเลเกี่ยวกับผลลัพธ์แม้หลังจากการคาดิโอแล้ว ซี่งมันแตกต่างจากการผ่าตัด คาดิโอเซอร์บิโอมากยิ่งขึ้นซึ่งแม้แต่แพทย์ก็ยังไม่รู้วิธีตีความเอ็มอาร์ไอ โดยธรรมชาติแล้วญาติๆจะไม่สามารถตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง

หลังจากแผนกศัลยกรรมมือเสร็จสิ้นการผ่าตัดจะมีความแตกต่างที่ชัดเจนตั้งแต่วันที่ผู้ป่วยเริ่มพักฟื้น

สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดคือเมื่อหลอดเลือดไม่ได้เย็บอย่างถูกต้องทำให้ขาดเลือดและทำให้เกิดเนื้อร้ายและนำไปสู่การตัดแขนขา

พวกแพทย์พยายามอย่างเต็มที่เพื่อป้องกันในกรณีที่การผ่าตัดของมือหายแม้ว่าแผลจะถูกเย็บออกซึ่งเกิดขึ้นในประเทศอย่างญี่ปุ่น และสหรัฐอเมริกาที่ศัลยแพทย์มีค่ายิ่งกว่านั้นเพราะพวกเขาไม่เต็มใจที่จะเสียเวลากับนิ้วที่หมดประโยชน์ไป

เคสที่พบบ่อยที่สุดคือเคสที่การทำงานจองมือถูกกู้คืนมาบางส่วน ผู้ป่วยที่สามารถยืดมือได้ แต่ไม่สามารถงอนิ้วขยับนิ้วมือและมันยังบีบนิ้วเข้าหากันไม่ได้แสดงถึงอาการที่อาจจะไม่หายดี

สำหรับผู้ที่ฟื้นตัวได้ดีผู้ป่วยและญาติๆไม่จำเป็นจะต้องสนใจคำพูดของแพทย์เพราะพวกเขาจะเอาการทำงานของมือผู้ป่วยในปัจจุบันเปรียบเทียบกับการทำงานของมือผู้ป่วยในภาวะปกติ

"ผมขอดูมือของคุณหน่อย" หลิงรันขยับมานั่งตรงข้ามกับวังชีหลังรันจับมือวังชีและทำการทดสอบด้วยขั้นตอนง่ายๆ

ผู้ป่วยสองสามคนที่อยู่ข้างๆพวกเขาสนใจกับสถานการณ์ของวังชีในขณะที่ทำการทดสอบการฟื้นฟูสมรรถภาพ

หลิงรันให้คำตอบที่ชัดเจนขึ้นของอาการป่วย "ดูเหมือนว่ามือของคุณจะกลับมาเป็นปกติแล้ว จริงๆคุณสามารถกลับบ้านได้แล้ว"

"งั้นเหรอ? มือของฉันกลับคืนมาแล้วมันคงจะไม่กลับมาเจ็บอีกแล้วใช่ไหม??" วังชีมีความสุขมาก

หลิงรันพยักหน้าอย่างมั่นใจ

"มันน่าทึ่งมาก!" วังชีจับมือของหลิงรันและเข้าก็วิ่งอย่างกระโดดโลดเต้นสองสามครั้งและพูดว่า "คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเรื่องมือของฉันมากๆเพราะฉันเป็นนักบัญชีของ บริษัทภาคเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งต้องใช้ในการกดเครื่องคิดเลขด้วยความแม่นยำโดยฉันพึงรู้ว่ามือของฉันสำคัญขนาดไหนก็ตอนนี้แหละ "

วังชีกล่าวถึงความรู้สึกว่า "เมื่อวันก่อนฉันกำลังคิดว่าถ้าฉันไม่สามารถกู้คืนการทำงานของมือขวาได้อย่างสมบูรณ์แน่นๆซึ่งมันจะกลายเป็นปัญหาไม่เพียง แต่ในการเขียน แต่ยังรวมถึงพิมพ์ด้วยแม้ว่าฉันจะ ฟื้นตัวในระดับหนึ่งแต่ยังไม่สามารถใช้มือของฉันได้ตามปกติโดยมันจะส่งผลกระทบต่องานของฉันเช่นกันสำหรับนักบัญชีอย่างพวกเรามีช่วงเวลาหนึ่งปีทุกครั้งที่เรายุ่งโดยเฉพาะทุกคนจะทำงานล้นมือถ้าฉัน ถ้าฉันจะต้องแบกภาระงานที่มากมายนั้นไว้มันคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ... "

หลิงรันฟังด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ชอบที่จะขัดขวางคนอื่นระหว่างสนทนา ยิ่งกว่านั้นเขาไม่ได้ทำอะไรเลยในตอนนี้ ผู้ป่วยรายอื่นยังใช้โอกาสนี้เพื่อขอให้หลิงรันตรวจที่มือของพวกเขา

กระบวนการฟื้นฟูสมรรถภาพเป็นกระบวนการที่น่าเบื่อมาก นอกจากนั้นการฟื้นฟูนั้นไม่แน่นอนหลังจากดำเนินการฟื้นฟูสมรรถภาพในระดับหนึ่งผู้ป่วยจำนวนมากจะรู้สึกกังวลมากหากอาการไม่ดีขึ้นในช่วงสั้นๆ

ตอนนี้หลิงรันถูกจดในฐานะแพทย์ที่มีอิทธิพลมากต่อทุกคน

ในขณะนี้พยาบาลจากศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพได้เข้ามา เมื่อเธอเห็นว่าหลิงรันกำลังทำการทดสอบผู้ป่วยเธอก็พูดพร้อมกับยิ้มว่า "พวกคุณโชคดีจริงๆที่ได้หมอหลิงเย็บปิดแผลให้มันเป็นแผลที่สวยงามมากเลยล่ะ"

หลังจากปริมาณการผ่าตัดที่เพิ่มขึ้นของหลิงรันเขาจะไม่ได้เป็นคนทำการเย็บปิดแผลเองหน้าที่นี้กลายเป็นของหมอลู่หรือ มาหยางหลิงแทน แต่เนื่องจากวังชีเป็นผู้รายแรกๆของเขาจึงทำมันด้วยตัวเองอีกทั้งหลังจากการทดสอบการฟื้นฟูสรรถภาพพบว่าวังชีคงจะได้กลับบ้านเนื่องจากหายดีแล้ว

ผู้ป่วยที่ทำการทดสอบฟื้นฟูสมรรถภาพทั้งหมดเป็นผู้ชายและเห็นได้ชัดว่าพวกเขายังไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องนี้ พวกเขาทั้งหมดเริ่มดูที่บาดแผล

เมื่อพยาบาลเห็นว่าหลิงรันอยู่ที่นั่นเธอจึงริเริ่มที่จะยกย่องสรรเสริญหลิงรัน "มาตรฐานการเย็บแผลของหมอหลิงได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในโรงพยาบาลของเราไม่มีภาพแผลเป็นของผู้ป่วยก่อนหน้านี้ คุณจะรู้หลังจากเปรียบเทียบรอยแผลเป็นของคุณกับสิ่งที่เย็บโดยหมอหลิงซึ่งมันเหมือนงานศิลปะจริง ๆ มันเป็นเรื่องยากมากสำหรับพวกคุณที่จะได้รอยเย็บแบบนี้ "

ผู้ป่วยผู้ชายไม่ได้สนใจเป็นอะไรเป็นพิเศษเรื่องความสวยงามของรอยเย็บ แต่พวกเขาทุกคนเป็นพวกค่อนข้างอยากรู้อยากเห็นเขาจึงเดินไปหาหนังสือเองที่มุมห้อง

ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพมีประเพณีในการถ่ายภาพบันทึกของพวกเขา พวกเขารวบรวมเป็นหนังสือภาพแผลผู้ป่วยสองสามคนที่หายดี นอกจากการยกย่อตนเองแล้วหนังสือเล่มนี้ยังทำหน้าที่เป็นกำลังใจแก่ผู้ป่วยในอนาคต

ผู้ป่วยถูกแล้วรายล้อมด้วยหนังสือเล่มเล็กที่ดูเหมือนนิตยสารและพลิกมันทีละหน้า เมื่อพวกเขาเปรียบเทียบบาดแผลในภาพกับบาดแผลของพวกเขาพวกเขาก็เห็นความเหมือนและความแตกต่างมากมาย

"อันนี้จริงไหมการเย็บแผลค่อนข้างหยาบ"

"ด้วยรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ด้านหลังมือเขาผู้คนจะจ้องมองเขาเมื่อเขาออกไปข้างนอก"

“เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีรอยแผลเป็นที่น่าขยะแขยง? มันไม่ได้ดูเหมือนมือมนุษย์อีกต่อไปแล้ว”

แม้ว่าเคสที่ถูกเลือกโดยศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพนั้นเป็นของคนที่หายดีแล้ว แต่แผลของพวกเขาอาจไม่ได้รับการเย็บอย่างสวยงาม เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แพทย์หลายคนมีการเย็บที่แตกต่างออกไปเมื่อเทียบกับหลิงรัน

แผนกศัลยกรรมมือเป็นแผนกแบบดั้งเดิมและแพทย์ระดับสูงทุกคนมีอายุมากกว่าห้าสิบปี รองผู้อำนวยการแผนกแพนได้รับการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วซึ่งเป็นข้อยกเว้นเพราะเขาเป็นที่ที่รู้จักในเรื่องฝีมือตั้งแต่อายุยังน้อยและมีแนวโน้มที่จะเติบโตมากขึ้นในอนาคตสำหรับการเป็นแพทย์ศัลยกรรมมือ

สำหรับแพทย์อาวุโสถึงแม้ว่ามันจะมีความสำคัญไม่ว่าจะเป็นแผลที่เย็บได้ดีหรือไม่ แต่ก็ต้องพิจารณาความสมบูรณ์ของแขนขาด้วย พื้นที่ผิวของรอยแผลเป็นที่เกิดจากการเย็บแผลและรอยแผลเป็นที่ดูดีนั้นไม่จำเป็นต้องนำมาพิจารณาเลย

หลิงรันสามารถทำได้อย่างไร!

หากเขาไม่สามารถรวบรวมทั้งสองด้านของผิวหนังได้อย่างสมบูรณ์เมื่อปิดแผลเขาจะรู้สึกไม่พอใจและไม่มีความสุข สำหรับกรณีที่ เย็บแผลในโค้งมุมของแผลที่เป็นรอยบากนั้นมันยุ่งยากในการเย็บเนื่องจากพื้นที่ของแผลระหว่างการเย็บนั้นไม่เท่ากัน มันทำให้หลิงรันทนไม่ได้เลยที่จะต้องทำมันออกมาให้สมบูรณ์แบบ

สำหรับการผ่าตัดหลิงรันการดำเนินการในภายหลังการผ่าตัดมันเป็นเรื่องที่เขาพึงให้ความสำคัญขณะที่หมอลู่และคนอื่น ๆ พันแผลของผู้ป่วยหลังจากปิดแผล แต่ไม่ว่าคุณจะมองรอยแผลที่หลิงรันปิดลงได้อย่างไรรอยแผลเป็นก็ดูสวยงามมาก

พยาบาลในศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพมีความไวสูงต่อรอยแผลเป็นเพราะพวกเขาเห็นผู้ป่วยทุกวัน

แม้ว่าหลิงรันเองจะไม่สังเกตเห็นรายละเอียดนี้แม้แต่ผู้ป่วยก็ไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้ แต่นางพยาบาลสาวๆก็พูดถึงเรื่องนี้ด้วยกันเองทั้งนั้น

รายละเอียดเช่นที่แพทย์ปิดแผลอย่างสวยงามซึ่งเมื่อแพทย์วินิจฉัยอาการได้ดีจะพบว่าผู้ป่วยของแพทย์จะมีอาการปวดและการติดเชื้อได้ง่ายและรายละเอียดทั้งหมดที่ผู้ป่วยไม่เข้าใจและแพทย์ไม่ได้ตระหนักถึงความชัดเจนทั้งหมดซึ่งมันจะเป็นหน้าที่ของพยาบาล

* ดิง! ดิง! ดิง! * เสียงของระบบดังขึ้นมาก่อนจะแสดงหน้าอินเตอร์เฟส

หลิงรันได้รับหีบสมบัติขั้นพื้นฐานอีกสามชิ้นซึ่งได้รับจากการรู้สึกขอบคุณที่จริงใจของผู้ป่วย