บทที่ 17 จ่ายค่าตอบแทนล่วงหน้า

"นายมาหาผีเพื่อฝึกพลังอะไร?"

"วิถีบำเพ็ญเพียรของฉัน" เหมือนที่ผ่านมา อู่เจียงไม่โกหก มีแค่สามทางเลือกคือ ไม่ตอบ ตอบเลี่ยงๆ และให้คำตอบ

เขาตอบคำถามหลี่เหยียนอย่างจริงจัง เพราะหลี่เหยียนมีประโยชน์ต่อเขา ก้าวต่อไปอาจต้องผ่านทางหมอนี่เพื่อเอาตำรามหา'ลัยล่วงหน้า

"บำเพ็ญเพียร... ผี... นายคงไม่คิดจะเป็นราชาผี หรือหลอมผีทำคุณไสยหรอกนะ?"

"ฮ่ะ! นายจินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว" อู่เจียงรู้ว่าบ้านเขามีตำรวจ ย่อมได้รับอิทธิพลให้มีความอดทนต่ออาชญากรรมจำกัด เดินไปไม่กี่ก้าวก็ตัดสินใจอธิบาย "การเปลี่ยนแปลงพื้นฐานสามอย่างของอนุภาควิญญาณ 'มวล พลังงาน วิญญาณ' ฉันสันนิษฐานว่าผีคือการแสดงออกทางตรงของการเปลี่ยนแปลงรูปแบบหนึ่งในนั้น"

หลี่เหยียนถึงบางอ้อ แต่น่าเสียดาย ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย

อันที่จริงการปรากฏของสายบำเพ็ญเพียร ก็เพื่อสำรวจวิธีการควบคุมการเปลี่ยนแปลงสามอย่างนี้ พลังที่ผู้ใช้พลังตื่นรู้ได้ เป็นเพียงการใช้พลังรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งหรือผสมกันออกมาในสภาวะที่ "ไม่รู้สาเหตุ" อย่างมากก็มีผลข้างเคียงแปลกๆ ติดมาด้วย

แต่การจะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ ยากยิ่งกว่า เหมือนนักเรียนมัธยมเข้าใจอิเล็กตรอน แต่จะให้ส่องดูอิเล็กตรอนจริงๆ ขนาดนักศึกษาปริญญาเอกยังจนปัญญา ต่อให้มีเครื่องมือ ก็ต้องมีทีมออกแบบการทดลองที่เหมาะสม ถึงจะสังเกตเห็นได้จริงๆ... ซึ่งก็คือข้อมูลยิบย่อยและกราฟกองโต

"นายมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำไม..." หลี่เหยียนพูดแล้วก็หุบปากเอง เขาตระหนักได้ว่าคนตรงหน้าขนาดพลังเดี่ยวยังแจ้งข้อมูลเท็จ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเปิดเผยความลับทั้งหมดให้ทางการรู้

"ฉันไม่อยากโดนผ่า หวังว่านายจะเข้าใจ"

ความจริงใจคืออาวุธที่ทรงพลังเสมอ ภูมิหลังครอบครัวหลี่เหยียนทำให้เขาเข้าใจได้ดีกว่าใคร

ไม่ใช่ว่าเขารู้ข่าวคนโดนจับผ่า แต่ "สัตว์ประหลาด" ประเภทนี้พอขึ้นบัญชีเฝ้าระวัง ก็ไม่มีทางปล่อยให้ลอยนวลอยู่ข้างนอก

ไม่ใช่แค่เขียนหนังสือรับรองแล้วจะเชื่อใจได้ ระเบิดนิวเคลียร์ยังมีเวลาบินให้สกัดกั้น แต่ผู้ใช้พลังวิญญาณเป็นคน ถ้าเก่งเกินไป เกิดอารมณ์ระเบิดขึ้นมากะทันหัน ความหายนะประเมินค่าไม่ได้

สัตว์ประหลาดอยากมีอิสระ เว้นแต่ทางการจะยอมจ่ายค่าตอบแทนมหาศาล ยืนยันว่าคุมขังไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนอยากเห็น เพราะจุดประสงค์ของทางการคือรักษาความสงบเรียบร้อย และสัตว์ประหลาดก่อนก่อเรื่องก็ไม่ใช่อาชญากร ความขัดแย้งตรงนี้ยากจะตัดสินว่าใครผิดใครถูก

"ฉันจะช่วยปิดความลับ แต่นายก็อย่ามองตำรวจโง่นัก อย่าก่อคดีล่ะ" แม้ตอนหลังไม่ได้พูดถึง แต่หลี่เหยียนที่รู้ทันแม่ตัวเองรู้ว่า อู่เจียงอาจโดนเพ่งเล็งแล้ว

"ฉันรู้ขอบเขต"

ได้แต่เชื่อใจในขอบเขตของเขา เพราะเทียบสัตว์ประหลาดกับอาชญากรวิญญาณทั่วไป ทางการมีตัวเลือกไม่มากนัก โดยเฉพาะเมื่อหลี่เหยียนยืนยันแล้วว่าอู่เจียงมีพลังสัมผัส การเฝ้าระวังระยะยาวอาจยิ่งกระตุ้นความขัดแย้ง

ทั้งสองกลับบ้านชาวนาพักผ่อน คืนนั้นผ่านไปเงียบๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น อู่เจียงเรียกหลี่เหยียนออกไปฝึกวิชา

เรื่องเมื่อวานราบรื่นดี ไม่กระทบการพักผ่อน อู่เจียงตัดสินใจให้รางวัลหลี่เหยียนหน่อย

ไม่ได้ไปไกล เช้าตรู่ถนนในหมู่บ้านแทบไม่มีคน ช่วงนี้ที่คึกคักสุดมีแต่ไก่กับหมา

ทั้งสองอยู่ริมนาตรงข้ามบ้าน มีถนนดินกับลานตากข้าวคั่น

"นายอยากปลุกพลังแบบไหน?" อู่เจียงถาม

หลี่เหยียนคิดบวก สัตว์ประหลาดยอมชี้แนะ ดีจะตายไป

"พลังป้องกันทางจิตแล้วกัน พลังอื่นยังพอหาทางหนีทีไล่ได้ แต่พลังสายจิตป้องกันยาก ถ้าไม่มีวิธีป้องกันตัว เกิดโดนเล่นงานจะอันตรายมาก"

อู่เจียงพยักหน้า เข้าใจได้

"มีข้อแลกเปลี่ยน"

"ว่ามา"

"ช่วยหาของสองอย่าง หนึ่งคือผู้ใช้พลังสายพลังงาน ไม่เอาแบบครูฟางจิ๋วนะ ขอแบบพ่นไฟได้ยิ่งดี ไม่ได้ก็ขอไฟฟ้า ฉันจะดูการใช้พลังระยะประชิด อีกอย่างคือตำรามหา'ลัยอนุภาควิญญาณ ถ้าเอามาหมดไม่ได้ก็ขอส่วนบำเพ็ญเพียร ทำให้เสร็จก่อนจบปีการศึกษา ถ้าได้เร็วกว่านั้นยิ่งดี"

หลี่เหยียนคิดคำนวณความยากของสองเรื่องนี้

ตำรามหา'ลัยยังพอคุยได้ จะยื้อยังไง ก่อนมหา'ลัยเปิดรับสมัครรุ่นแรกครึ่งปีของต้องมา อย่างช้าก็ต้องล่วงหน้าสี่ห้าเดือน ไม่งั้นจัดตารางเรียนกับครูไม่ทัน

แต่ผู้ใช้พลังวิญญาณนี่สิยุ่งยาก หาคนไม่ยาก ยากตรงให้ใช้พลังต่อหน้า เจ้าตัวจะยอมไหมไม่พูดถึง ที่จะปิดแม่ให้มิดมีทางเลือกน้อยมาก ต้องใช้วิธีเทาๆ หน่อย ถึงจะเลี่ยงไม่ให้แม่จับได้วันนั้นเลย

"ตำราได้ แต่ผู้ใช้พลังสายพลังงานไม่รับปากนะ"

อู่เจียงพยักหน้า แค่ยอมช่วยก็พอ ดีกว่าเขาหัวหมุนอยู่คนเดียวเยอะ

"ฉันให้โอกาสนายลองได้ครั้งหนึ่ง ตอนนี้เลย ลองเป็นผู้ใช้พลังสายหลอมรวม แต่ไม่มีพลังเฉพาะเจาะจงนะ"

หลี่เหยียนตาโตจ้องเขา ในใจสะท้านจนพูดไม่ออก

ถ้าในกรมตำรวจหรือกองทัพมีสัตว์ประหลาดแบบนี้ ตำรวจวิญญาณคงปั้นกันเป็น "กองทัพ" แล้วมั้ง จะมาเสียเวลาสอนวิชาอนุภาควิญญาณในโรงเรียนทำไม?

"ตกลง!"

ก่อนเริ่ม อู่เจียงอธิบายต่อ "'มวล พลังงาน วิญญาณ' สามการเปลี่ยนแปลงนี้ ฉันพอเข้าใจ 'มวล' อยู่บ้าง 'วิญญาณ' ก็พอรู้จากการดูผีเกิดและดับ ส่วน 'พลังงาน' นี่มือใหม่ นายอยากได้พลังสายจิต 'วิญญาณ' ไม่แตะ 'พลังงาน' ฉันแตะไม่ได้ ต่อไปฉันจะกิน 'มวล' ในตัวนาย แล้วให้นายมีปริมาณอนุภาควิญญาณระดับสามชั่วคราว"

อึ้งจนชินชาไปแล้ว หลี่เหยียนไม่ถามด้วยซ้ำว่าระดับสามคืออะไร ยืดอกรับเลย

"มาเลย!"

อู่เจียงยกมือ คิดว่าไม่เหมาะ เดินอ้อมไปข้างหลังหลี่เหยียน ค่อยเอามือทาบกลางหลัง พร้อมกำชับ "ปริมาณพลังที่เพิ่มขึ้นจะกดดันจิตใจนาย อารมณ์จะหดหู่หน่อย ไม่ต้องกลัวไปเอง พลังหายอาการก็หาย"

ดึงอนุภาควิญญาณรอบตัวอัดเข้าร่างหลี่เหยียน

นี่เป็นพรสวรรค์ติดตัวอู่เจียง น่าจะเป็นพลังสายจิตชนิดหนึ่ง หน้าที่หลักคือช่วยฝึกวิชา

รอจนความสว่างของหลี่เหยียนในสายตาวิญญาณถึงระดับสาม ใช้สกิล [กลืนวิญญาณ] กลืน "มวล" ในตัวเขา

"มวล" ที่ปนในอนุภาควิญญาณธรรมชาติเป็นสิ่งเจือปนชนิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่สิ่งเจือปนเสียทีเดียว เหมือนน้ำมวลหนักในน้ำปกติ สำหรับหลายคนนี่คือสภาวะอนุภาควิญญาณปกติ ต้องใช้วิธีพิเศษถึงจะแยกออกได้

จากประสบการณ์ของอู่เจียง ระดับสี่คือธรณีประตูที่จะสัมผัสความแตกต่างนี้ ถ้าไม่รู้จัก "สิ่งเจือปน" ระดับห้าก็ยังอีกไกล

ในฐานะผู้ถูกอัดพลัง หลี่เหยียนตอนนี้รู้สึกอย่างเดียว—กูโคตรเก่ง!

สภาวะอนุภาควิญญาณระดับสามทำให้เขาควบคุมตัวเองได้ชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เส้นเลือด กล้ามเนื้อทุกมัด เหมือนสั่งได้ด้วยใจนึก และภายนอก เขาก็สัมผัสโครงร่างของอู่เจียงด้านหลังได้ชัดแจ๋ว

รู้สึกหัวใจกระตุกหน่อยๆ ระดับสาม แบ่งเกณฑ์ยังไง? มีสูงกว่านี้ไหม?

ไม่กล้าคิดมาก หลี่เหยียนแบกความหดหู่พยายามประคองสติ สัมผัสสภาวะนี้

อู่เจียงลดมือลง อธิบายให้หลี่เหยียนฟัง

"ผู้ใช้พลังระดับต่ำ รู้แค่วิธีดูดซับแต่ไม่รู้วิธีกันรั่วไหล ในขั้นนี้ วิธีพัฒนาคือดูดซับให้มากกว่าที่รั่วออกทุกวัน ค่อยๆ ยกระดับการหลอมรวมของตัวเอง"

ระดับสามคือเพดานของขั้นนี้ ถ้าไม่รู้จักอนุภาควิญญาณจริงๆ ก็จะหยุดอยู่แค่นี้ตลอดไป

สภาวะที่ฉันให้จะค่อยๆ กลับเป็นปกติเมื่ออนุภาควิญญาณรั่วไหลออกไป ตามอัตราการรั่วของนายตอนนี้ ภายในหกชั่วโมงจะลดเหลือระดับสอง ก่อนนอนก็จะกลับเป็นปกติ"

"ฉันจะลดความเร็วการรั่วไหลได้ไง?"

อู่เจียงหัวเราะ "ฝันหวานไปเถอะ ก็บอกแล้วไง ถ้าเรียนไม่รู้เรื่องก็หยุดอยู่แค่นี้ กลับกัน ถ้าทำได้ก็ไม่ใช่ระดับสามแล้ว ถ้ามันง่ายขนาดนั้น จะมีระดับสามไว้ทำไม"

"...หกชั่วโมง เข้าใจแล้ว" ข้อดีของหลี่เหยียนมีเยอะจริงๆ เขาไม่ผิดหวัง แต่เลือกจะกอบโกยเวลา "ข้าวเช้าข้าวเที่ยงฉันไม่กินนะ"

"ก็ไม่จำเป็นต้องขนาดนั้น ขยับตัวปกติไม่ได้ทำให้พลังรั่วเร็วขึ้นหรอก"

"อ้อ"