Ep 39.2

By loop

กรรมการและ คนที่เกี่ยวข้องกับผู้อำนวยการฝ่ายที่อยู่ในระดับเดียวกันก็จะเขม่งซึ่งกันและกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พวกเขาจะบอกคุณในวันนี้ว่าคุณตัดเนื้อเยื่อของผู้ป่วยมากเกินไปทำให้ยากต่อการวินิฉัยโรคและจะส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย พรุ่งนี้พวกเขาจะบอกคุณอีกยอ่างว่าคุณตัดเนื้อเยื่อของผู้ป่วยน้อยเกินไปและคุณไม่ได้ทำความสะอาดน้ำเหลืองอย่างดีและถี่ถ้วนทำให้ความน่าจะเป็นที่มะเร็งจะกำเริบในผู้ป่วยสูง วันมะรืนนี้พวกเขาจะรวมตัวกันและลงโทษคุณในโรงพยาบาลเพราะคุณรักษาผู้ป่วยมากเกินไป . .

อาจกล่าวได้ว่าแพทย์มือใหม่รับฟังผู้อำนวยการฝ่ายเขม่งกันและกันในระหว่างการปรึกษาหารือของภาควิชาว่ามันเปรียบเป็นยาสำหรับจิตวิญญาณของพวกเขาเพราะพวกเขาจะได้รับความลับต่างๆสำหรับการนินทาและลดความกดดันทางจิตใจ

และมันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับแพทย์ที่จะถูกเขม่งอย่างรุนแรงโดยแพทย์คนอื่น ๆ ในระหว่างการให้คำปรึกษาผู้ป่วยนอก มีผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์หลายคนที่ไม่พอใจต่อกันเช่นเดียวกับจำนวนสุนัขจรที่ต่อสู้กัน

ในฐานะผู้อำนวยการด้านการแพทย์ของโรงพยาบาลหยุนหัวจำนวนหัวหน้าแพทย์ในการดูแลของ ผู้อำนวยการฮวง มีมากกว่าจำนวนผู้ป่วยที่เสียชีวิตภายใต้มือของเขา เขาไม่ได้ให้โอกาส หมอเฉิน ในการโต้แย้งและเริ่มวิจารณ์เขาอย่างรุนแรง "ประเภทของคนที่ฉันดูถูกที่สุดในชีวิตคือคนที่กล่าวหาคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลคนประเภทที่ฉันว่ามีนน่ารำคาญที่สุดคือคนที่ใช้ตำแหน่งผู้บริหารในการกดขี่ผู้อื่นดังนั้นถ้าหลิงรันเป็น คุณคิดว่าคุณมีความสามารถในการวิพากษ์วิจารณ์เขาเพียงเพราะนายเป็นหัวหน้าแพทย์หรือไม่คุณรู้วิธีที่จะควบคุมการตกเลือดออกด้วยมือเปล่าเมื่อคนอื่นพูดถึงคนที่ไม่มีความสามารถและยังมีอีกมากที่จะพูด พวกเขาหมายถึงคนอย่างนาย "

เขาถ่มน้ำลายของเขาลงบนพื้น หยดน้ำลายที่ใสดั่งคริสตัลซึ่งตาเปล่าสามารถมองเห็นได้อยู่บนโต๊ะหน้า หมอเฉิน

หมอเฉิน เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นหัวหน้าแพทย์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาและเพิ่งจะเริ่มมีโอกาสได้เป็นผู้อำนวยการฝ่าย เขาไม่มีรู้ถึงประสบการณ์ของ ผู้อำนวยการฮวง หรือความมั่นใจของ ผู้อำนวยการฮวง เขาเริ่มโกรธและวิตกกังวลจากการดุด่า "ผู้อำนวยการฮวง คุณไม่กล่าวหาฉันโดยไม่มีเหตุผลและใช้ตำแหน่งของคุณเพื่อกลั่นแกล้งฉันในตอนนี้"

ผู้อำนวยการฮวง ถ่มน้ำลาย "นายไม่เคยเห็นบทความวิจัยในรูปแบบที่มีขาว – ดำและการกล่าวหาคุณโดยไม่มีเหตุผล ถ้าเกิดขึ้นเมื่อตอนฉันยังเด็กฉันจะต่อยหน้านายจนกว่าจมูกของคุณจะบวมและใบหน้าบวม"

"แต่ฉันรู้ว่ามันผิดที่จะชกหน้าคนอื่น"

ผู้อำนวยการฝ่ายหลิวเงยหน้าขึ้นมองและออกแถลงการณ์เพื่อพยายามไกล่เกลี่ยการโต้แย้งกันก่อนที่เขาจะกลับไปอ่านบทความวิจัยอย่างเงียบ ๆ

"เขากล่าวหาอย่างไม่มีเหตุผลที่แผนกของเราดังนั้นฉันต้องสอนเขาวันนี้ หมอเฉิน ถ้าคุณมาจากโรงพยาบาลหยุนหัวฉันจะยังคงรักษาศักดิ์ศรีของคุณไว้บ้าง แต่ในฐานะคนจากแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลประจำจังหวัด คุณเป็นใครที่จะพูดคุยเกี่ยวกับการทุจริตต่อหน้าที่ทางการแพทย์หรือไม่คุณเคยเห็นการทุจริตต่อหน้าที่ทางการแพทย์หรือไม่? คุณมีความคิดว่าการทุจริตต่อหน้าที่ทางการแพทย์คืออะไร? ผู้อำนวยการฮวง พูดด้วยพลังมากมายและหยดน้ำลายของเขาก็กระเด้งออกมาจากโต๊ะประชุม

หมอเฉิน อดไม่ได้ที่จะแสดงรู้สึกผิดเล็กน้อยออกมา

เขาแสดงความคิดเห็นอย่างไม่ตั้งในในวิดีโอ แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องง่ายที่จะเข้าใจความรู้สึกของแพทย์โดยการขว้างคำว่า 'การทุจริตต่อหน้าที่ทางการแพทย์' รอบ ๆ

ในความเป็นจริงเขาได้แสดงความคิดเห็นแล้วและไม่มีอะไรที่ต้องทำเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป หมอเฉิน ไม่กลัวที่จะโต้กลับ ผู้อำนวยการฮวง แต่เขาดันอยู่ในสถานณกาณ์ที่ไม่เป็นใจกับเขาและสถานการณ์ในตอนนี้ก็ค่อนข้างจะลำบากใจสำหรับเขา

ตอนนี้เขาเหมือนกับคนตาบอด ไม่สามารถทำอะไรอย่างอื่นได้เขาก้มหัวอ่านบทความวิจัยของ หลิงรัน

ท้ายที่สุดเขาเป็นหมอที่มีคุณสมบัติในการต่อสู้เพื่อตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่าย หมอเฉิน เขียนบทความวิจัยค่อนข้างมากและได้อ่านบทความเหล่านั้นมากขึ้น เขาสามารถหาข้อผิดพลาดได้ง่ายจากงานวิจัยที่เขียนขึ้นโดยแพทย์ประจำแผนกหรือแม้แต่ไปพบแพทย์

อย่างไรก็ตามบทความวิจัยของ หลิงรัน นั้นแตกต่างกัน

มันเป็นรายงานการวิจัยที่เขียนขึ้นหลังจากที่เขาเชี่ยวชาญการควบคุมการตกเลือดในระดับที่สมบูรณ์แบบและกรณีที่เขาใช้คือสิ่งที่เขาเกี่ยวข้องโดยตรง

สิ่งสำคัญที่สุดคือนี่เป็นรายงานวิจัยฉบับแรกของหลิงรัน ด้วยเหตุนี้เขาไม่ได้มุ่งมั่นเพื่อความยิ่งใหญ่ เนื้อหาของงานวิจัยของเขาถูก ตีกรอบอยู่ที่กรณีเดียวและการใช้งานของการควบคุมเลือดออกด้วยมือเปล่า วิธีการพื้นฐานหมายความว่ามันเป็นมุมมองที่ชัดเจนและมั่นคง

'การควบคุมเลือดไหลผ่านมือเปล่าโดยไม่ต้องเตรียมอุกปกรณ์ในการผ่าตัดโดยใช้แรงกดที่มีการแปลระหว่างการเย็บแคปซูลของ ตับ' มีมากกว่าหนึ่งพันคำและได้รับการตรวจสอบซ้ำหลายครั้งโดย ผู้อำนวยการฮวง ที่ทำการกำกับดูแลที่ชัดเจนได้อย่างไร?

หาก หมอเฉิน ใช้เวลาสองสามชั่วโมงในการค้นคว้าวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องอย่างเหมาะสมเขาอาจสามารถยกประเด็นคัดค้านจากอีกมุมหนึ่งได้

แต่เพียงไม่กี่นาที่ของเขามันจะเป็นเหตุผลพอที่เขาพึงได้รับรายงานการวิจัย เขาจะเกิดข้อโต้แย้งขึ้นได้อย่างไร?

แต่ ผู้อำนวยการฮวง ไม่ได้ให้โอกาสเขาพูดต่อ เขาเริ่มโต้แย้งอย่างต่อเนื่องและเขาก็ทำมันอย่างมีความสุข

เขามีชื่อเสียงในวงการแพทย์ของหยุนหัวในฐานะนักวิจารณ์และได้ทำลายการประชุมระดับนานาชาติมากมาย ทำไมเขาต้องควบคุมตัวเองในระหว่างการให้คำปรึกษาผู้ป่วยนอก?

ในท้ายที่สุดเมื่อเขาเห็นการแนะนำของผู้เขียนของ หลิงรัน  หมอเฉินมองว่าการตัดสินใจที่จะรักษาอย่างประมาทเนื่องจากเขาไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้วพูดว่า "การควบคุมการตกเลือดด้วยมือเปล่าสามารถทำได้ และควรจะให้แพทย์ฝึกหัด ทำการควบคุมเลือดไหลออกมาด้วยมือเปล่า ๆ ฉันวางมันลงเบา ๆ เมื่อฉันบอกว่ามันเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ทางการแพทย์ทุกคนต่างก็แสดงท่าทางไม่สนใจชีวิตมนุษย์ "

"ทุกคนรู้วิธีใส่หมวกทำไมแพทย์ฝึกหัดไม่สามารถควบคุมเลือดไหลไม่ได้? ใครเป็นคนกำหนดกฎนี้? การปล่อยให้ผู้ป่วยเสียชีวิตด้วยความสามารถเพียงอย่างเดียวของคุณ?"

"ฉันดูวิดีโอแล้วมีเวลาพอที่จะทำการตรวจสอบให้แน่ชัด"

"คุณกล้าที่จะพูดหลังจากดูเฉพาะวิดีโอหรือไม่ฉันจะให้คุณสิบกรณีทำไมคุณไม่ให้พวกเขาแต่ละคนวินิจฉัยจากระยะไกล" ผู้อำนวยการฮวง รู้สึกรังเกียจ ในการตรวจร่างกายเป็นขั้นตอนที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับแพทย์ในการวินิจฉัยโรค ในระยะสั้นการติดต่อกับผู้ป่วยเป็นสิ่งจำเป็นก่อนที่จะทำการวินิจฉัยที่สำคัญ นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดข้อผิดพลาดบ่อยครั้งเมื่อทำการวินิจฉัยจากระยะไกล

โดยธรรมชาติ หมอเฉิน ไม่กล้าที่จะยอมรับการท้าทาย เขาตะคอกสองสามครั้งแล้วพูดว่า "ความจริงที่ว่าไม่มีข้อผิดพลาดในครั้งแรก ไม่ได้หมายความว่าพวกคุณทุกคนจัดการได้อย่างถูกต้อง มันเป็นความจริงที่แพทย์ฝึกหัดเป็นเหมือนลูกวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือ เมื่อแพทย์ฝึกหัดทำเช่นนั้น แพทย์อาวุโสไม่สามารถปล่อยให้เขาทำอย่างที่เขาชอบใช่ไหม? "

"การตัดสินจากคณะตัดสินของคุณฉันไม่คิดว่าคุณเก่งทางการแพทย์"

"มีอะไรให้เปรียบเทียบระหว่างฉันกับแพทย์ฝึกหัด?" หมเฉิน บิดริมฝีปากของเขา

“ฉันไม่คิดว่าคุณจะเปรียบเทียบกับเขาได้” ผู้อำนวยการฮวง วางมือบนโต๊ะ

"ฉันไม่เปรียบเทียบตัวเองกับเขา" หมอเฉิน พักมือบนโต๊ะด้วย

"คุณไม่สามารถเทียบได้กับเด็กฝึกงาน" ผู้อำนวยการฮวง เอนไปข้างหน้า

"ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบกับฉัน" หมอเฉิน เอนไปข้างหน้า ผู้อำนวยการฮวง

"นาย…"

"ผม…"

ทุกคนดูด้วยความหวาดกลัวเพราะทั้งคู่ต่างก็อยู่ใกล้กันมาก ตาของเขาทั้งสองจ้องกันและกันอย่างเต็มที่และริมฝีปากเกือบจะชนกันแล้ว

"ก็…ทำไมเราไม่ปล่อยให้ผู้เขียนบทความวิจัยพูด?” ผู้อำนวยการแผนกหลิวดูท่าทางจะเห็นว่าเรื่องนี้คงเป็นเรื่องใหญ่

"หลิงรันคุณพูด!"

ผู้อำนวยการฮวง ชำเลืองมองที่ หมอเฉิน เขายืดร่างกายของเขาในลักษณะที่แสดงถึงชัยชนะ

หมอเฉิน ไม่เต็มใจที่จะถอยกลับ เขาเช็ดริมฝีปากและยืดร่างของเขาด้วยเช่นกันและยกหน้าท้องของเขาขึ้น