EP 34

หลังจากอยู่ทั้งคืนในที่สุดหลิงรันก็สามารถเขียนโครงร่างของงานวิจัยของเขาจนเสร็จสิ้น

สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีที่ได้รับการฝึกอบรมเพียงไม่กี่สัปดาห์เกี่ยวกับวิธีการเขียนบทความวิจัยการมีผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงช่วยเหลือและยินดีที่จะแนะนำกับเขาในการเขียนรายงานการวิจัยมันเหมือนได้รับพรจากสวรรค์อย่างแท้จริง เพราะเหตุนั้นหลิงรันจึงใช้เซรั่มพลังงานอีกชุดหนึ่งโดยไม่ลังเล

พลังงานสำรอง ซีรั่ม ของเขาลดลงจากหกขวดเป็นห้าขวด แต่หลิงรันเชื่อว่าการทำสิ่งที่ท้าทายนั้นมีค่ามากกว่าการทำเรื่องธรรมดาๆ

ผู้อำนวยการฮวง ค่อนข้างตกใจเมื่อเขาเห็นโครงร่างงานวิจัยที่หลิงรันส่งให้เขา

เขาอ่านบทนำแล้วรู้สึกประหลาดใจทกับหลิงรัน “นายทำมันทั้งคืนเลยหรอ?”

"ใช้ครับ"

"นายตรวจสอบดีแล้วนะ การที่ทำแบบไม่ได้พักมันจะไม่ส่งผลต่อประสิทธิภาพงานวิจัยนะ?"

"ไม่มีปัญหาครับ." หลิงร้นดูค่อนข้างสบายใจ

"มันดีใช่ไหมตอนที่ยังหนุ่มๆ?" ผู้อำนวยการฮวง หัวเราะออกมาดัง ๆ เขาหันมาและพูดว่า "มีเพียงหมอหนุ่มๆเท่านั้นที่สามารถอดนอนทั้งคืน และยังสามารถมาทำงานในโรงพยาบาลได้โดยไม่มีปัญหา ในขณะที่ยังคงมีเวลาพอในการเขียนรายงานการวิจัย"

หลังจากผู้อำนวยการฮวงพูดจบ เขาก้มศีรษะลงอีกครั้งเพื่ออ่านโครงร่างอย่างรอบคอบ เขาเอาปากกาเจลที่เขาพกติดตัวไว้นำมาตรวจสอบความถูกต้องอยู่เสมอ

หลังจากได้ยินการสนทนาของพวกเขาจากด้านข้างคุณหมอโจวกล่าวพร้อมกับยิ้มว่า "สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ”

"ให้หลิงรันลองเข้ากะการทำงาน ดูว่าเขาจะได้เรียนรู้อะไรบาง และการทำงานยังจะสมบูรณ์แบบอยู่ไหมถ้ามีการอดนอนเกิดขึ้น โดยให้เริ่มเข้ากะคืนพรุ่งนี้เลย" ผู้อำนวยการฮฮวง ตอบโดยไม่ต้อง ยกหัวของเขา การเป็นแพทย์เป็นงานที่ต้องทำอย่างใดอย่างหนึ่งในเวลากลางคืนเมื่อเข้ากะการทำงานตลอดทั้งปีโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่อยู่ในแผนกฉุกเฉิน นาฬิกาชีวิตของพวกเขาจะกลับตรปัตย์ จนถึงจุดที่เกิดการหลั่งของต่อมไร้ท่อของพวกเขาทั้งหมดจะเกิดอาการสับสน บางเวลาพวกเขาสามารถพูดได้เลยว่าพวกเขาสามารถนอนดึกได้สบายๆ

หมอโจวหัวเราะเบา ๆ และพูดกับหลิงรันว่า "ดูสิผู้อำนวยการยังคงชอบนายและเป็นห่วงว่าคุณกลัวว่าจะไม่สามารถทำงานต่อเนื่องได้สองวันติดต่อกันเอาไว้ รายงานการทำงานค่ออยทำในคืนพรุ่งนี้แล้วdyo

หลิงรันเห็นด้วยอย่างจำใจ แม้ว่าแพทย์ไม่ชอบการอยู่กะกลางคืน ขนาดแพทย์ฝึกหัดก็ไม่สนใจที่จะทำ ยิ่งไปกว่านั้นสำหรับหลิงรันที่ไม่คิดว่าจะได้กะนี้เลย

แพทย์หน้าใหม่เขายังรู้สึกตื่นเต้นกับงานที่เขาได้รับมอบหมายอยู่และถือเป็นโอกาสอันดีที่จะได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์

ส่วนใหญ่แพทย์ฝึกหัดจะไม่ได้รับหน้าที่ในการให้คำปรึกษาผู้ป่วยและการเข้าไปร่วมผ่าตัด อีกทั้งจะไม่ได้ทำงานเข้ากะ เพราะเห็นว่าพวกเขาไม่ได้มีความสามารถที่จะทำอะไรได้มากกว่าอยู่เฉยๆ

ผู้อำนวยการฮวง อ่านบทความวิจัยเสร็จแล้ว เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า "โครงร่างค่อนข้างเขียนได้ดี และมันมีเนื้อหาโดยรวมดูจะเป็นความคิดที่ดีมาก"

ทันทีที่เขาพูดอย่างนั้นหลิงรันรู้ว่าการคาดเดาของเขาถูกต้อง

ผู้อำนวยการฮวง ต้องการให้หลิงรันเขียนบทความวิจัยไม่เพียงเพื่อให้เขาฝึกเขียนสิ่งเหล่านี้เท่านั้น แต่ยังเป็นการป้องกันไว้ก่อนสำหรับใครก็ตามที่นินทาเขาด้วย

ด้ายสาเหตุนี้มันทำให้หลิงรันควรจะต้องสังเกตอาการของผู้ป่วยทั้งหมดในการเก็บข้อมูล และเลือกใช้เทคนิคการควบคุมการตกเลือดโดยตรง ซึ่งมันเหมาะสมและสามารถทำได้อย่างอิสระมากกว่าวิธีการรักษาเบื้องต้นอื่นๆ เหตุเพราะมันช่วยหาจุดที่มีเลือดไหลออกโดยไม่ต้องผ่าตัด]

การขอบเขตสนามผ่าตัดที่ต้องการโดยการเปิดบางส่วนของร่างกายผู้ป่วยในขณะที่พวกเขาทำการผ่าตัดบางประเภทก็เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องเรียนรู้ ซึ่งจะบอกได้ว่าการผ่าตัดใช้เวลาห้าปีในการเรียนรู้และการเตรียมการผ่าตัดที่เหมาะสมใช้เวลาสิบปีในการเรียนรู้ มันสำคัญมากสำหรับแพทย์ที่จะเรียนรู้วิธีการผ่าตัดที่เหมาะสมตามที่เขาต้องการในระหว่างการผ่าตัด

วัตถุประสงค์ของการผ่าตัดเปิดแผลอวัยวะบางส่วนของผู้ป่วยคือการสร้างขอบเขตผ่าตัด โดยผ่านการใช้กล้องจุลทรรศน์เพื่อให้การผ่าตัดชัดเจนขึ้น บางครั้งอวัยวะอย่างเช่นไตจะมีละเอียดสมบูรณ์และจะถูกเอาออกชั่วคราวจากร่างกายของผู้ป่วยเพื่อที่จะได้รับการผ่าตัดที่เหมาะสม สะดวก และเป็นไปตามที่แพทย์ต้องการ

อย่างไรก็ตามข้อมูลในการผ่าตัดมันไม่สมบูรณ์แบบได้ตลอดเวลาโดยเฉพาะในแผนกฉุกเฉิน แม้ว่าจะไม่มีขอบเขตในการผ่าตัด แต่ก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตผู้ป่วยไว้

การเพิ่มทักษะ [การพิจารณาแหล่งเลือดที่ไม่มีเขตผ่าตัด] เป็นส่วนหนึ่งของ หลิงรัน ไม่เพียง แต่ให้ความถูกต้องตามกฎหมายกับสิ่งที่เขาทำ แต่ยังทำให้รายงานการวิจัยมีมาตรฐานมากขึ้นในทันที

คุณหมอโจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ผู้อำนวยการฮวงไม่เคยชื่นชมใครมากขนาดนี้ ถ้าอย่างงั้นฉันขอดูร่างงานวิจัยของนายหน่อยได้ไหม?"

“นายควรจะดูมันจริงๆจังสักที่ กี่ปีแล้วที่นายมาเป็นแพทย์ที่หยุนหัว? และนายเขียนงานวิจัยไปกี่เรื่อง?” ผู้อำนวยการฮวง ไม่เคยพอใจอย่างนี้มาก่อนต่อหน้าหมอโจว แพทย์ที่เข้าร่วมเป็นแกนหลักของแผนกและหมอโจวซึ่งใช้โอกาสที่เขาสามารถที่จะทำตัวสบายออกไปโดยธรรมชาติ แต่มันก็ไม่ทำให้เขาหลีกเลี่ยงจากการถูกดุได้

อย่างไรก็ตามหมอโจวก็ด่าว่า อาจเป็นเพราะเขาเคยชินกับการถูกผู้อำนวยการฮวงดุ เขาไม่ได้ใช้การด่าอย่างจริงจังและเอาโครงร่างการวิจัยของหลิงรันมาอ่านในขณะที่กำลังส่ายหัว

เมื่อเขาได้ยินถึงความปั่นป่วนของแพทย์ในแผนก หมอเรย์ ก็เข้าร่วมวงทันที่ หลังจากสังเกตดูซักพักเขาก็พูดกับหลิงรันว่า "ไม่เลวจริง ๆ ฉันยอมรับทั้งงานที่โรงพยาบาลแล้วก็เขียนบทความวิจัย"

เมื่อเทียบกับหมอโจวมันไม่ค่อนจะดีนักที่จะพบกับ หมอเรย์ นั้นเหมาะสมกว่ากับเสื้อคลุมสีขาวขนาดใหญ่ เข้าดูเป็นคนที่มีคุณลักษณะเป็นไปตามที่กำหนดมากที่สุด   เขาเป็นคนผิวขาวเรียบเนียนและดูชุ่มชื้น อีกทั้งเขายังผอมและดูน่ารัก

และเมื่อพูดถึงชีวิตในแผนก หมอเรย์ ก็ทำตัวเหมือนลูกสุนัขตัวเล็ก ๆ เขาเป็นคนที่ดุกว่าคนอื่นเมื่อพูดถึงการผ่าตัด เขาจำเป็นต้องแย่งชินและแข่งขันกับแพทย์ระดับเดียวกันทุกวัน หลังจากได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นแพทย์ในเข้าร่วมรักษา ในขณะนี้สายตาของเขาในขณะที่เขาจ้องมองหลิงรันเขาเองก็ลำบากใจเช่นกัน

หมอเรย์ พบสิ่งผิดปกติในทันที "หลิงรัน บทความวิจัยของนายใช้การผ่าตัดที่ดำเนินการโดยผู้อำนวยการฮวงของเราเป็นกรณีตัวอย่างคุณไม่ควรรวมชื่อผู้อำนวยการฮวงของเราไว้ในนั้นด้วย"

"หมอเรย์ คุณต้องการให้ผมใส่ชื่อคุณเขาไปด้วยไหม" ความจริงที่ว่าหลิงรันมีมนุษย์สัมพันธ์ระหว่างบุคคลไม่ดีมากนักมันทำให้เขามองเห็นแรงจูงใจโดยตรงของคนอื่นได้ง่ายขึ้น

ผู้อำนวยการฮวงเป็นผู้มีประสบการณ์ของแผนกฉุกเฉินและไม่สนใจที่จะมีชื่อของเขาในรายงานการวิจัยสั้น ๆแต่กลับกันหมอเรย์ เป็นผู้หนึ่งที่ปรารถนาโอกาสในการมีชื่อของเขาใน เอสซีไอ

หมอเรย์ ไม่ได้คาดหวังว่า หลิงรัน จะเป็นคนตรงไปตรงมาและเขาอธิบายอย่างรวดเร็วว่า "ฉันไม่สนใจจริงๆถ้าชื่อของฉันอยู่ในนั้น ฉันแค่รู้สึกว่มันควรอยู่ในฐานะหัวหน้าศัลยแพทย์ของผู้อำนวยการแผนกของเรา -"

"รายงานวิจัยถึงตอนนี้มันยังไม่ได้ถูกเขียนออกมาไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องมาถกเถียงกันเรื่องนี้" ผู้อำนวยการฮซง ช่วยเขาออกจากสถานการณ์และเปลี่ยนหัวข้อ "เด็กน้อยจ้าว(หมอเรย์) “นายยังเด็กอยู่ลองเขียนโครงร่างงานวิจัยในเดือนหน้าแล้วส่งมาให้ฉันเช่นกัน”

หมอเรย์ อ้าปากค้างและต้องกลับอย่างรวดเร็ว "ผู้อำนวยการผมพึงได้เลื่อนตำแหน่งๆมานะครับ"

"เป็นเรื่องที่ดีที่จะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากกับการจัดการกับผู้ป่วยเมื่อมีผู้ป่วยและนายสามารถใช้เวลาเมื่อไม่มีผู้ป่วยที่จะทำงานในโรงพยาบาลได้"

หมอเรย์ ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ "มีบางครั้งที่ไม่มีผู้ป่วยในแผนกฉุกเฉิน?"

ผู้อำนวยการฮวง ตอบว่า "ถ้านายจัดการกับผู้ป่วยอย่างรวดเร็วเวลาที่เหลือก็จะเป็นเวลาที่ไม่มีผู้ป่วย"

หมอเรย์ บ่นภายใต้ลมหายใจของเขา "แม้ว่าพวกเขาจะได้รับการติดต่อรักษาอย่างรวดเร็วสำหรับการรักษาแต่พยาบาลของห้องฉุกเฉินก็สามารถส่งผู้ป่วยได้มากขึ้นเช่นกัน"

"ถ้าอย่างงั้นนายจะต้องเร็วกว่าการรักษาพยาบาลของห้องฉุกเฉินสิ! เมื่อสมัยฉันอยู่ในกองทัพในอดีตฉันไม่สามารถตำหนิศัตรูที่ทำร้ายคนจำนวนมากเกินไปหรือเพื่อนสนิทของเราที่ส่งคนบาดเจ็บให้ฉันใช่ไหม? " พลังจากคำพูดของผู้อำนวยการฮวงนั้นเกินคำบรรยาย

หมอเรย์ คิดว่า 'คุณไม่ได้มีส่วนร่วมอย่างแท้จริงในสงครามใด ๆ แต่เขาจะแสวงหาความหายนะของตัวเองถ้าเขาพูดออกมาดัง ๆ ผู้อำนวยการฮวง ภูมิใจในตัวตนของเขาในฐานะแพทย์ทหารมาสี่สิบปี

"พอใจกับสิ่งที่คุณเก็บไว้ และพยายามทำมันให้รอบครอบ"

ผู้อำนวยการฮวง รู้สึกว่าพวกเขาใช้เวลาพูดคุยกันพอสมควรแล้ว ทันทีที่เขาสั่งแพทย์ทุกคนในสำนักงานก็ดำเนินการเหมือนทีมล่าสัตว์ที่มีการจัดการอย่างดีอยู่แล้ว

เมื่อพวกเขาออกจากประตูแพทย์และได้ย้ายไปอยู่ในห้องรูปแบบทรงกระบอกกับผู้อำนวยการฮวงที่ด้านหน้าผู้อำนวยการฝ่าย ที่เกี่ยวข้องทางด้านข้างมีแพทย์ที่เข้าร่วมอยู่ด้านหลังผู้อำนวยการแผนกและแพทย์ประจำอยู่ด้านหลังแพทย์ที่เข้าร่วม

ในทางกลับกันหลิงรันและแพทย์ฝึกหัดคนอื่น ๆ ก็เดินตามหมอประจำบ้านขณะที่มือถือเวชระเบียน

นี่คือช่วงเวลาที่แพทย์อาวุโสต้องโชว์ความรู้และแพทย์รุ่นน้องจะได้รับการทดสอบ แน่นอนผู้อำนวยการแผนกที่รักของพวกเขาเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดเสมอ เขาเป็นดาราที่แท้จริงในวอร์ดใด ๆ

ในโรงพยาบาลที่มีการแบ่ง ชนชั้นกันอย่างเข้มงวดและเน้นการมีวินัยในทุกช่วงเวลา หมอมักจะเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบและเครื่องแบบสีขาวจะดูเรียบร้อยอยู่ตลอดเวลา