บทที่ 2 ค่าสติปัญญานั้นสำคัญยิ่ง

บทที่ 2 ค่าสติปัญญานั้นสำคัญยิ่ง

มาร์วินลุกขึ้นจากเตียงไม้หยาบๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง

โต๊ะเขียนหนังสือที่พื้นผิวเป็นด่างดวงจากการกัดกร่อนของกาลเวลา เก้าอี้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด และกระจกฝุ่นเกรอะที่ตอกติดผนัง ข้างๆ มีป้ายกำกับว่า "ทรัพย์สินของโรงเตี๊ยม ห้ามขโมย"

นั่นคือข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดที่มีในห้อง

และไม่มีห้องน้ำในตัว

ค่าเช่าห้องนี้ตกวันละ 5 เหรียญทองแดง โรงเตี๊ยมที่เขาพักอยู่ชื่อ 'ม้าบรรทุกสัมภาระผู้ขยันขันแข็ง' (The Diligent Packhorse) ฟังแค่ชื่อก็รู้แล้วว่าเป็นที่พักราคาถูกสำหรับรองรับแรงงานชั้นล่างและชั้นกลางจำนวนมาก ดังนั้นอย่าได้คาดหวังความเป็นอยู่ที่ดีนัก

"อย่างน้อยก็ไม่ใช่ห้องนอนรวม" มาร์วินปลอบใจตัวเอง

เขาเดินไปที่หน้ากระจกและสำรวจร่างกาย

อาจเป็นเพราะการข้ามมิติ บาดแผลตามร่างกายจึงหายสนิท ไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น

ชายหนุ่มในกระจกมีผมสั้นสีดำจัดทรงเรียบร้อย แม้หน้าตาจะไม่โดดเด่น แต่ก็มีบุคลิกสุขุมนุ่มลึกแบบปัญญาชน

ว่ากันว่าในเขตเมืองชั้นบนของบัลเดอร์สเกต มีสตรีสูงศักดิ์จำนวนไม่น้อยที่ชื่นชอบผู้ชายประเภทนี้

"ก็ถือว่าใช้ได้ อย่างน้อยร่างกายนี้ก็ยังหนุ่มแน่น ไม่มีไขมันส่วนเกินจากการนั่งทำงานออฟฟิศมาหลายปี"

มาร์วินเปิดใช้งานสูตรโกงของเขา โดยสลับจาก [หน้าต่างภารกิจ] ไปยัง [หน้าต่างสถานะตัวละคร]

กระแสข้อมูลปรากฏขึ้นบนจอประสาทตาของเขาทันที เรียงรายเป็นบรรทัดตัวอักษร

【ชื่อ: มาร์วิน ร็อดฮาร์ท】

【เผ่าพันธุ์: มนุษย์】

【อายุ: 24 ปี】

【ภูมิหลัง: ปราชญ์ (Sage)】

【อาชีพ: พ่อมด · อาลักษณ์ (เลเวล 1)】

【ค่าประสบการณ์: 0 / 300】

【แนวคิด: เคร่งครัดกฎเกณฑ์-เป็นกลาง (Lawful Neutral)】

【เทพศรัทธา: อ็อกม่า เทพแห่งความรู้】

【ภาษา: ภาษากลาง, ภาษาเอลฟ์, ภาษามังกร】

ค่าสถานะพื้นฐาน:

【พละกำลัง: 10】

【ความคล่องแคล่ว: 12】

【ความทนทาน: 10】

【สติปัญญา: 15】

【ไหวพริบ: 13】

【เสน่ห์: 11】

ความชำนาญทักษะ:

【เวทมนตร์ศาสตร์, เล่นแร่แปรธาตุ, ประวัติศาสตร์, ศาสนา, สืบสวน】

คุณสมบัติอาชีพ:

【ผู้ร่ายพิธีกรรม, ฟื้นฟูพลังเวท】

ความสามารถติดตัวจากภูมิหลัง:

【ผู้ริเริ่มเวทมนตร์】

เวทมนตร์:

【เวทมนตร์พื้นฐาน (ระดับ 0): ควบคุมเปลวไฟ, ปั้นดิน, เรียกลม, ก่อรูปร่างน้ำ, ลูกไฟ (Fire Bolt), ลำแสงแช่แข็ง (Ray of Frost), มายากลเบื้องต้น (Prestidigitation), โจมตีแม่นยำ (True Strike), มิตรสหาย (Friends), หัตถ์จอมเวท (Mage Hand), ซ่อมแซม (Mending), ส่งสาร, ยื้อชีวิต, ไม้เท้ามนตรา (Shillelagh)】

【เวทมนตร์วงแหวนที่ 1: คุยกับสัตว์, ศรเวทมนตร์ (Magic Missile), สัญญาณเตือนภัย, น้ำมันลื่น (Grease), โล่มนตรา (Shield), เกราะจอมเวท (Mage Armor), มือเพลิง (Burning Hands), จานลอยของเทนเซอร์】

ช่องเวทมนตร์:

【วงแหวนที่ 1: 2 ช่อง】

หลังจากตรวจสอบข้อมูลตัวละคร มาร์วินก็ประเมินอย่างตรงไปตรงมาว่า "ความแข็งแกร่งระดับดาษดื่น"

ในเฟรุน ขีดความสามารถทางร่างกายและจิตใจของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดจะถูกวัดด้วยค่าสถานะพื้นฐาน 6 ประการ: พละกำลัง ความคล่องแคล่ว ความทนทาน สติปัญญา ไหวพริบ และเสน่ห์

และทุกอาชีพก็จะมีค่าสถานะหลักที่สอดคล้องกัน

ค่าสถานะหลักส่งผลโดยตรงต่อความเร็วในการพัฒนาและขีดจำกัดสูงสุดของผู้ใช้อาชีพนั้นๆ

ยกตัวอย่างเช่นอาชีพพ่อมด ค่าสถานะหลักของพวกเขาคือค่าสติปัญญา

ค่าสติปัญญาของมนุษย์โดยเฉลี่ยอยู่ที่ 10 ดังนั้นคนธรรมดาส่วนใหญ่จึงไม่มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์

หากมีค่าสติปัญญา 11 ซึ่งถือว่าหัวดีกว่าชาวบ้านนิดหน่อย แม้จะทุ่มเทศึกษาทั้งชีวิต ก็เรียนรู้ได้เพียงเวทมนตร์วงแหวนที่หนึ่งเท่านั้น

ในทำนองเดียวกัน ต้องมีค่าสติปัญญาสูงถึง 19 จึงจะสามารถเรียนรู้เวทมนตร์วงแหวนที่เก้าซึ่งทรงพลังที่สุดได้

และการไปถึงค่าสติปัญญา 20 ซึ่งเป็นขีดจำกัดสูงสุดของปุถุชน คือหนทางเดียวที่จะมีโอกาสก้าวขึ้นสู่ระดับตำนาน

เจ้าของร่างเดิมมีค่าสติปัญญา 15 ซึ่งถือเป็นพรสวรรค์ระดับหนึ่งในพันสำหรับคนทั่วไป

แต่ในแวดวงพ่อมด ตัวเลขนี้ไม่ได้พิเศษอะไรเลย

เขาใช้เวลาถึงสองปีในหอคอยเวทมนตร์เพื่อเลื่อนขั้นจากเด็กฝึกงานเป็นพ่อมดอย่างเป็นทางการ

แต่ในอีกแปดปีต่อมา เขากลับไม่มีความคืบหน้าใดๆ อีก

"เส้นทางของพ่อมดนั้นยากลำบาก และค่าสติปัญญาก็สำคัญที่สุด เป้าหมายหลักของฉันคือการเพิ่มค่าสติปัญญาให้สูงที่สุด ดังนั้นเวลาเลือกภารกิจ ฉันต้องให้ความสำคัญกับภารกิจที่ให้รางวัลเป็นแต้มสถานะก่อน"

"หากไม่มี ก็ควรเลือกภารกิจที่ให้ค่าประสบการณ์ โดยอาศัยแต้มสถานะพิเศษที่จะได้รับทุกๆ 4 เลเวลมาเพิ่มค่าสติปัญญา" มาร์วินตัดสินใจเด็ดขาด

ความจริงแล้ว ภารกิจที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้มาร์วิน— "กวาดล้างชนเผ่าก๊อบลินและช่วยเหลืออัศวินหญิง"—มีรางวัลที่สุดยอดมาก

มันให้ค่าสติปัญญาถึง 2 แต้ม!

ทว่าเมื่อเห็นอัตราความสำเร็จ 0% มาร์วินก็ทำได้เพียงตัดใจและหาหนทางอื่น

หลังจากเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน เขาก็นั่งลงที่โต๊ะ กางสมุดเวทมนตร์ออก และเริ่มกิจวัตรที่สำคัญที่สุดของพ่อมด—การเตรียมเวทมนตร์

ขั้นตอนทั้งหมดไม่ได้ซับซ้อน เพียงแค่เลือกเวทมนตร์ที่ต้องการใช้ในวันนั้นจากสมุดเวทและจดจำมันไว้

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การท่องจำแบบนกแก้วนกขุนทอง

ระหว่างการเตรียมเวท จิตของพ่อมดจะเชื่อมต่อกับ 'ตะแกรงเวทมนตร์' (The Weave) และจารึกรูปแบบโครงสร้างเวทที่เลือกลงบนตะแกรงนั้น

หลังจากนั้น เพียงผสานองค์ประกอบที่จำเป็น เช่น คำร่าย ท่าทาง และวัสดุ พวกเขาก็จะสามารถดึงพลังเวทจากตะแกรงมาใช้ร่ายคาถาได้

ตะแกรงเวทมนตร์ ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดย 'มิสตรา' เทพีแห่งเวทมนตร์ คือสนามพลังงานขนาดมหึมาที่แทรกซึมอยู่ทั่วทุกอาณาจักรและจักรวาล หน้าที่หลักของมันคือการควบคุม นำทาง และจำกัดพลังเวทมนตร์ที่ควบคุมไม่ได้ในสภาวะธรรมชาติ เพื่อให้ผู้ใช้เวทสามารถนำมาใช้งานได้สะดวก

หากเปรียบผู้ใช้เวทเป็นนักวิทยาศาสตร์ ตะแกรงเวทมนตร์ก็คือซูเปอร์คอมพิวเตอร์

เมื่อผู้ใช้เวทเลื่อนระดับ พวกเขาจะได้รับ "พลังการประมวลผล" จากตะแกรงมากขึ้น เพื่อใช้เทคนิคทางเวทมนตร์ที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นและร่ายเวทระดับสูงได้

แน่นอนว่าหากผู้ใช้เวททรงพลังพอด้วยตัวเอง พวกเขาก็สามารถร่ายเวทโดยไม่อาศัยตะแกรงเวทมนตร์ได้

เหมือนกับนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะบนโลกอย่าง จอห์น ฟอน นอยมันน์ ที่มีความเร็วในการคิดคำนวณเหนือกว่าเครื่องคิดเลขจักรกล เขาสามารถทำงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ได้สบายๆ โดยไม่ต้องพึ่งพาตัวช่วยภายนอก

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคุณทรงพลังพอที่จะทัดเทียมทวยเทพ คุณอาจแย่งชิงการควบคุมตะแกรงเวทมนตร์ หรือสร้างตะแกรงใหม่ขึ้นมาเองเลยก็ได้

อย่างไรก็ตาม เรื่องพวกนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมาร์วิน พ่อมดเลเวล 1 เลยสักนิด

แม้เจ้าของร่างเดิมจะทำงานในหอคอยเวทมนตร์มาสิบปี แต่เขายังเข้าไม่ถึงชั้นที่สองของตะแกรงเวทมนตร์ด้วยซ้ำ กระนั้นเขาก็เรียนรู้คาถามาพอสมควร

วันนี้มาร์วินเตรียมเวทมนตร์วงแหวนที่หนึ่ง 4 บท ได้แก่: ศรเวทมนตร์, น้ำมันลื่น, โล่มนตรา และเกราะจอมเวท

ส่วนเวทมนตร์พื้นฐาน (Cantrip) นั้นไม่กินพื้นที่ช่องเวทมนตร์ ไม่ต้องเตรียมล่วงหน้า และสามารถใช้ได้ตลอดเวลา

"เตรียมเวทมนตร์ประจำวันเสร็จสิ้น ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มาร์วินปิดสมุดเวทมนตร์ลง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้น

"ดูเหมือนฉันจะไม่ต้องฆ่าศัตรูเพียงอย่างเดียวถึงจะได้ค่าประสบการณ์สินะ นี่เป็นข่าวดีจริงๆ" มาร์วินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เขาเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมออกข้างนอก

ก่อนอื่นเขาไส่ชุดคลุมพ่อมด ยัดม้วนคัมภีร์เวทน้ำมันลื่น 3 ม้วน, ยาฟื้นฟู 3 ขวด, ยาแก้พิษ 1 ขวด, กาวเพลิง 3 ชิ้น, น้ำมนต์ 2 ขวด และส่วนประกอบเวทมนตร์ชิ้นเล็กชิ้นน้อยลงในกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ที่ซ่อนอยู่ภายในชุดคลุม

ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ความสามารถในการหยิบใช้ไอเทมที่จำเป็นได้อย่างรวดเร็วคือเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย

ดังนั้น ก่อนที่จะมีปัญญาหาอุปกรณ์อย่างพวกแหวนมิติมาใช้ พ่อมดเลเวลต่ำมักจะเลือกใช้ชุดคลุมที่ออกแบบมาเช่นนี้

เขาเหวี่ยงย่ามใส่ของจุกจิกขึ้นสะพายไหล่ สวมผ้าคลุมไหล่สีน้ำเงินเข้มทำจากผ้าลินิน สวมรองเท้าบูทหนังวัวที่สวมใส่สบายและทนทาน หยิบไม้เท้าไม้โอ๊ค และสุดท้ายก็แขวนสมุดเวทมนตร์ไว้ที่เอว

มาร์วินตรวจสอบตัวเองในกระจก พบว่าการแต่งกายไร้ที่ติ จึงพยักหน้าด้วยความพอใจ

เมื่อลงมายังโซนรับประทานอาหารชั้นล่าง มาร์วินสั่ง "ชุดอาหารเช้าเติมพลัง" ราคา 3 เหรียญทองแดง

ขนมปังขาวหนึ่งก้อน ไข่ต้มหนึ่งฟอง และโจ๊กผักรวมหนึ่งชาม

รสชาติไม่ได้วิเศษอะไร แต่สารอาหารครบถ้วนและทำให้อิ่มท้อง

จากความทรงจำของร่างเดิมและประสบการณ์ส่วนตัว มาร์วินมีความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับค่าครองชีพในเฟรุน

สินค้าเกษตรที่นี่ราคาถูกจนน่าตกใจ

นั่นเพราะเฟรุนกว้างใหญ่ไพศาลและมีประชากรเบาบาง ไม่เคยขาดแคลนพื้นที่เพาะปลูก ยิ่งไปกว่านั้น การมีอยู่ของเวทมนตร์ยังช่วยเพิ่มผลผลิตทางการเกษตรได้อย่างมหาศาล

ผู้ส่งออกสินค้าเกษตรรายใหญ่ที่สุดในเฟรุนปัจจุบันคืออาณาจักร 'เทย์' ของเหล่าพ่อมดแดงทางฝั่งตะวันออกของทวีป

ผู้ปกครองอาณาจักร—ลิชระดับตำนาน 'ซาส์ แทม'—หลังจากชนะสงครามกลางเมือง เขาได้ใช้เวทมนตร์เปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของเทย์ให้เหมาะสมกับการเกษตร และใช้กองทัพอันเดดจำนวนมหาศาลในการเพาะปลูก

แม้สาวกของทวยเทพฝ่ายธรรมะหลายกลุ่มจะพยายามคว่ำบาตรทางการค้าต่อเทย์ แต่ก็แทบไม่เคยได้ผล

สมมติว่ามีแป้งสาลีสองถุงวางอยู่ตรงหน้าคุณ ถุงหนึ่งผลิตโดยชาวนาในคอร์เมียร์ ราคา 6 เหรียญทองแดง อีกถุงผลิตโดยพวกอันเดดแห่งเทย์ ราคา 4 เหรียญทองแดง

คุณแยกออกไหมว่าแป้งถุงไหนจิตใจดีกว่าและถุงไหนชั่วร้ายกว่า?

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับศรัทธา แต่มันเป็นแค่เรื่องเศรษฐศาสตร์ล้วนๆ