EP.1

EP.1

ที่ชายแดนแคว้นอาเมะงาคุเระ ในค่ายของนินจาโคโนฮะ ตอนนี้มีฝนตกปรอยๆไม่หยุดอยู่ที่นอกเต็นท์ และความชื้นในอากาศก็ทำให้ไม่สบายตัวมากนัก

"เฮ้ เฮ้ ไอ้เด็กอุจิวะ การเรียนหมอมันไม่สามารถช่วยโลกนินจาได้หรอกนะ"

ภายในเต็นท์ ซึนาเดะ หัวหน้าฝ่ายฝ่ายวางแผนของสนามรบในอาเมะงาคุเระได้แสดงออกถึงท่าทีเยาะเย้ยอันหาได้ยากยิ่งภายใต้ท่าทางที่กล้าหาญของ อุจิวะ ชิโร่ ผู้มีสีหน้ามุ่งมั่นบนใบหน้าอันเยาว์วัยและสวมชุดที่คาดหน้าผากของโคโนฮะที่กำลังสบตากับเธอ

"แต่ท่านซึนาเดะ นี่ก็เพื่อโคโนฮะ เพื่อเจตจำนงแห่งไฟนะครับ!"

อุจิวะ ชิโร่พูดอย่างเด็ดเดี่ยว แต่ในสายตาของซึนาเดะ สีหน้าของเขากลับมีแต่ความรำคาญ สมกับเป็นอุจิวะผู้แสนดื้อรั้น! เขาก็แค่เด็กเหลือขออีกคนนึงที่ถูกเจตจำนงแห่งไฟล้างสมอง

ชิโร่คือผู้ซึ่งสำเร็จการศึกษาเป็นอันดับ 1 ร่วมกับนามิคาเซะ มินาโตะ และ อุซึมากิ คุชินะ เขานั้นได้รับมอบหมายให้มาทำหน้าที่ช่วยเรื่องการบัญชาการของซึนาเดะในสงครามนินจาครั้งที่ 2

"โอเค โอเค แล้วรายงานการวางแผนเป็นยังไงบ้าง ? แล้วเรื่องวิชานินจาแพทย์ของนายเป็นยังไงบ้าง ?"

การล้อเล่นของซึนาเดะทำให้ใบหน้าของชิโร่หนุ่มแดงก่ำด้วยความเขินอายเล็กน้อย และเสียงของเขาก็เบาลง

ท่านซึนาเดะ ผมนั้นยังไม่เชี่ยวชาญวิชานินจาแพทย์ แต่รายงานด้านการวางแผนนั้นพร้อมแล้วครับ"

แม้เขานั้นจะไม่มีพละกำลังในด้านการต่อสู้ แต่ชิโร่ผู้เป็นหนุ่มรูปงามก็ช่วยเหลือซึนาเดะจัดการในด้านข้อมูลด้านการวางแผนต่างๆอย่างขยันขันแข็ง เมื่อเห็นเช่นนี้ ซึนาเดะก็ยิ้มบางๆอย่างผ่อนคลาย แม้เขาจะไม่ได้มีพลังมากนัก แต่ในเรื่องจรรยาบรรณในการทำงานของเขานั้นมันน่าประทับใจมาก งานด้านการวางแผนเกือบทั้งหมดนั้นได้ถูกมอบหมายให้เขาทำ ซึ่งมันช่วยลดภาระงานของเธอลงได้อย่างมาก

ขณะที่ซึนาเดะกำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาพักผ่อนอันแสนหายากนี้ สีหน้าของเธอกลับดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย เพราะสถานการณ์ในสนามรบนั้นดูจะห่างไกลจากความหวังเสียเหลือเกิน ขณะที่เธอกำลังอ่านรายงานด้านโลจิสติกส์ สายตาที่เฉียบคมของเธอก็เหลือบไปเห็นอุจิวะ ชิโร่ ไม่แปลกใจเลยที่เขาจบการศึกษาได้อันดับ 1 ของชั้นเรียน สมองของเขาเฉียบแหลมมาก

แม้ชิโร่จะดูเหมือนผู้ศรัทธาในเจตจำนงแห่งไฟที่เรียบง่ายและดื้อรั้น แต่ภายในใจเขานั้นกลับเยาะเย้ยสิ่งนี้ เพราะนักล่าที่เก่งกาจนั้นมักแกล้งทำตัวเองดูเหมือนเหยื่อ

"ท่านซึนาเดะ!"

หลังจากรายงานการวางแผนเสร็จ ชิโร่ก็เกิดลังเล เพราะซึนาเดะผู้มีผมสีทองโดดเด่นสะดุดตาและรอยยิ้มเยาะเย้ยกำลังจ้องมองเขาอยู่

“มีอะไรเหรอ ? และถ้านายประพฤติตัวดี ฉันอาจจะปกป้องนายให้ปลอดภัยในสนามรบ”

ชิโร่จ้องมองไปที่สาวงามผมบลอนด์ตรงหน้าเขา แล้วแสร้งทำเป็นลังเล ก่อนจะตั้งสติและเอ่ยสิ่งนึงออกมา

“ท่านผู้นำตระกูล”

ทันใดนั้น รอยยิ้มของซึนาเดะก็แข็งค้างไป ชิโร่ได้แสร้งทำเป็นตั้งสติแล้วพูดด้วยเสียงที่เบาว่า

“เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้นำตระกูลอุจิวะครับ!”

ผู้นำตระกูลอุจิวะนั้นมีเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นคืออุจิวะ เซ็ตสึนะ ซึ่งไม่ใช่บุคคลธรรมดา แม้แต่ในบันทึกของคิชิโมโตะ เขาก็เป็นที่รู้จัก อุจิวะผู้เป็นนักรบผู้สืบทอดเจตนารมณ์ของมาดาระ เขาเคยปลุกปั่นให้เกิดการกบฏในรัชสมัยของโฮคาเงะรุ่นที่ 2 จนทำให้ตระกูลของเขาก่อกบฏกับหมู่บ้านมาแล้ว จนเขาได้ถูกหน่วยลับจับตัวและคุมขัง และต่อมาเขาก็ได้รับการปล่อยตัวก็เพราะสงครามโลกนินจาที่กำลังเริ่มต้นขึ้น ซึ่งมันจำเป็นต้องใช้กำลังของอุจิวะ

"ไอ้เวรเอ๊ย!"

ใบหน้าของซึนาเดะเริ่มมืดมนลงเมื่อเธอพิจารณาชิโร่อย่างจริงจัง

“บุคคลนี้เป็นบุคคลอันตราย นายควรจะรู้”

ชิโร่พยักหน้าอย่างหนักแน่นตอบ

"ท่านซึนาเดะ ผมรู้ครับ แต่เขาได้แอบมอบม้วนคัมภีร์นี้ให้ผมเอาไว้ โดยบอกว่ามันเกี่ยวกับความอยู่รอดของตระกูล เขาได้สั่งให้ผมส่งมอบมันให้ท่านไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

ด้วยเหตุนี้ ชิโร่จึงหยิบม้วนกระดาษสีเขียวออกมาจากกระเป๋าอย่างเด็ดเดี่ยวและยื่นให้ซึนาเดะด้วยมือทั้ง 2 ข้าง

"ท่านซึนาเดะ นี่ก็เพื่อประโยชน์ของหมู่บ้าน หากมีปัญหาใดๆเกี่ยวกับม้วนคัมภีร์นี้ ผม อุจิวะ ชิโร่ จะรับผิดชอบมันทั้งหมดเองครับ"

ในขณะนั้น ตัวของชิโร่นั้นดูเหมือนผู้ภักดีต่อโคโนฮะทุกกระเบียดนิ้ว คนที่ถูกปลูกฝังด้วยเจตจำนงแห่งไฟอย่างเต็มเปี่ยม ซึนาเดะได้พยักหน้าเบาๆ เพราะเด็กเหลือขอคนนี้นั้นอยู่ภายใต้การดูแลของเธอมานานกว่า 1 ปีแล้ว และเจาได้พิสูจน์แล้วว่าเขานั้นเชื่อถือได้ แม้เขาจะเฉียบคม แต่ความภักดีของเขาที่มีต่อหมู่บ้านก็เทียบเคียงได้กับน้องชายของเธอเลย

"ได้"

ขณะที่ซึนาเดะรับม้วนคัมภีร์ ชิโร่ก็ก้มหน้าลง ดวงตาของเขาเป็นประกายเย็นชา เขานั้นอยู่ในโลกนี้มา 12 ปีแล้ว แม้ว่าอุจิวะนั้นจะไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบและมักถูกทำให้โดดเดี่ยว แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นตระกูลที่มีเกียรติ โคโนฮะได้ถูกก่อตั้งโดยตระกูลเซ็นจูและอุจิวะ ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วที่คนของอุจิวะจะได้เป็นโฮคาเงะเสียที

แต่ตระกูลอุจิวะกลับถูกปฏิบัติแย่ยิ่งกว่าตระกูลอินุซึกะที่ทำงานกับสุนัขเสียอีก มันแย่มาก!

ในชาติก่อน เขานั้นเคยเป็นตัวแทนขายของอันดับ 1 เป็นถึงผู้นำการตลาดของญี่ปุ่นในภาคเหนือของเมียนมาร์ถึง 3 ปีซ้อน บัดนี้เขาจะทนรับการปฏิบัติเช่นนี้ได้ยังไง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีอำนาจสะเทือนโลกอยู่ในกำมือ ?

“นี่มันอะไรกัน!”

เมื่อซึนาเดะเปิดม้วนคัมภีร์ออกมาและเห็นเนื้อหาข้างใน สีหน้าของเธอก็หม่นหมองลง เธอเงยหน้าขึ้นมองชิโร่ด้วยความโกรธ เธอจ้องมองไปที่เด็กเหลือขอคนนี้ เด็กเหลือขอคนนี้ที่เธอทนอยู่มาได้ 1 ปี ที่ตอนนี้กลับนำเอกสารอันเลวร้ายนี้มาให้เธอ!

"ท่านซึนาเดะ!"

เมื่อเผชิญกับความโกรธของเธอ ชิโร่ก็ก้มหัวลงด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

"นินจาแห่งหมู่บ้านโคโนฮะ อุจิวะ ชิโร่ คนนี้ยินดีที่จะรับการลงโทษใดๆก็ได้ครับ"

หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ ซึนาเดะก็สงบสติอารมณ์ลง เธอไม่ได้เป็นแค่คนป่าเถื่อนหรือนักวางแผนการต่อสู้เท่านั้น แต่ยังมีเหตุผลที่ทำให้เธอได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 5 ในที่สุดด้วย

"นี่มันคือเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ" ซึนาเดะยิ้มเยาะ ความประทับใจดีๆที่เธอมีต่อเด็กเหลือขออุจิวะคนนี้ก็หายไปทันที

แต่ชิโร่ได้พยักหน้ารับด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว เมื่อเขาเห็นเนื้อหาข้างใน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด!

ชั่วขณะถัดมา เขาเงยหน้ามองซึนาเดะอย่างหงุดหงิด

"ท่านซึนาเดะ นี่ท่านไม่เชื่องั้นเหรอครับ! เซ็ตสึนะผู้ทรยศนั้นยังคงเก็บงำเจตนาร้ายที่พยายามจะสร้างความขัดแย้งระหว่างท่านกับหมู่บ้าน มันน่ารังเกียจสิ้นดี!"

ในขณะนั้น ใบหน้าของชิโร่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า ราวกับว่าเขาต้องการฆ่าคนทรยศเฒ่าคนนั้นด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา ซึนาเดะก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนไอ้สารเลวนี่จะถูกหลอกใช้ ซึ่งมันก็สมเหตุสมผล ใครจะคาดคิดว่าคนโง่ที่ถูกแจตจำนงแห่งไฟล้างสมองจะส่งข้อมูลแบบนี้มาได้กันล่ะ ? ตาแก่นั่นคงหวังพึ่งสิ่งนี้แน่ๆ แต่ถึงอย่างนั้น...

"ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม นายห้ามพูดเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด ไม่งั้น..."

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาข่มขู่ของซึนาเดะ ชิโร่ก็ดูหงุดหงิดและโกรธ แต่เขาพยายามระงับความโกรธไว้และพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ท่านซึนาเดะ ผมเข้าใจครับ ในเมื่อสงครามโลกนินจายังดำเนินอยู่ หมู่บ้านนั้นก็ไม่ควรต้องเจอกับความวุ่นวายใดๆ"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาอันรุนแรงของเขา ซึนาเดะก็พยักหน้า ดูเหมือนเขานั้นกำลังถูกหลอกใช้อยู่จริงๆ

ในขณะเดียวกัน ชิโร่ยังคงมีสีหน้าเศร้าโศก แต่ในใจลึกๆเขากลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

รอให้ฝุ่นจางลงก่อนเถอะ เขานำของขวัญชิ้นใหญ่มามอบให้โคโนฮะเอง

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________