บทที่ 59 ไข่มุกนับสิบหุ

บทที่ 59 ไข่มุกนับสิบหุ

“ปั๊ก!”

ค้อนประมูลถูกเคาะลงมา เสียงนักประมูลประกาศด้วยความตื่นเต้น “หินเถียนหวงก้อนนี้ ตกเป็นของผู้ประมูลหมายเลข 72 ในราคา 29.8 ล้าน ขอแสดงความยินดีด้วยครับ!”

“ต่อไป ยังเป็นหินเถียนหวงเช่นเดิม ก้อนนี้มีน้ำหนักถึง 1,058 กรัม เป็นเถียนหวงระดับสุดยอดชนิด ‘เงินหุ้มทอง’ จากภาพบนจอใหญ่จะเห็นได้ชัดว่านี่คือวัตถุดิบชั้นเลิศสำหรับทำของตั้งโชว์ มีศักยภาพในการเพิ่มมูลค่าสูงมาก คุ้มค่าแก่การครอบครอง เปิดประมูลที่ราคาเริ่มต้น 35 ล้าน!”

การแข่งขันครั้งใหม่เริ่มขึ้นอย่างดุเดือดอีกครั้ง สุดท้าย หินเถียนหวงก้อนนี้ก็ถูกเคาะขายไปในราคาสูงกว่าที่ประเมินไว้ ถึง 42 ล้าน

ฉินกวนรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด

เขาคำนวณคร่าว ๆ ในใจ ของทั้งสี่ชิ้นของเขาขายรวมได้ 118.8 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง ถ้าแปลงเป็นเงินหยวน ก็พอดี หนึ่งร้อยล้าน

แบบนี้…ก็นับว่าเขาทำ “เป้าหมายเล็ก ๆ” สำเร็จแล้วสินะ

หลังการประมูลจบลง ฉินกวนพักอยู่ที่ฮ่องกงอีกหนึ่งวัน วันถัดมาเริ่มดำเนินการส่งมอบและเคลียร์เอกสารกับทางคริสตีส์

ครั้งนี้เป็นผู้จัดการระดับสูงมาดูแลเขาโดยตรง ผลงานทั้งสี่ชิ้น ยอดรวม 118.8 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง แต่ต้องหัก ค่าธรรมเนียมการประมูล 6% และ ภาษีอีก 3% ซึ่งทางบริษัทหักให้เรียบร้อย หนีไม่พ้นอยู่แล้ว

รวม ๆ แล้ว ฉินกวนต้องจ่ายออกไปกว่า 10 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง

ส่วนเงินที่เหลือ เขาเลือกฝากไว้กับธนาคารต่างประเทศ เพราะในบัญชีที่จีน เขายังมีเงินอยู่กว่าสิบล้าน เพียงพอสำหรับการใช้จ่าย ไม่จำเป็นต้องโอนกลับทั้งหมด

เขาจึงไปเปิดบัญชีใหม่กับซิตี้แบงก์ต่อไปหากต้องใช้เงินต่างประเทศก็จะสะดวกมากขึ้น

เงินหนึ่งร้อยล้านเข้าบัญชี ฉินกวน…ก็กลายเป็นคนมีเงินอย่างแท้จริงแล้ว

ถ้าแปลงเป็นดอลลาร์สหรัฐ ก็ประมาณ 15 ล้านดอลลาร์

สำหรับคนธรรมดา เงินจำนวนนี้อาจเป็นสิ่งที่ทั้งชีวิตก็หาไม่ได้ แต่ฉินกวนกลับคิดอย่างใจเย็น โลกนี้มีมหาเศรษฐีมากมาย บางคนมีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน แสนล้านดอลลาร์ เงิน 15 ล้านของเขา อาจยังไม่พอซื้อซูเปอร์คาร์หรือเรือยอชต์ดี ๆ สักลำด้วยซ้ำ

หลังจัดการเรื่องการประมูลเรียบร้อย ก็ผ่านไปอีกสามวัน ฉินกวนไม่อยู่ฮ่องกงต่อ แต่บินกลับหางโจว เพราะได้รับโทรศัพท์จากบริษัทซอฟต์แวร์ “หล่างเฉาเทคโนโลยี” ว่าการรวบรวมข้อมูลใกล้เสร็จแล้ว

ที่บริษัทซอฟต์แวร์ “หล่างเฉาเทคโนโลยี”เขาได้พบกับหลินเถียเซิง อีกฝ่ายยื่นแฟ้มข้อมูลชุดใหม่ให้ดู “คุณฉิน ตามที่คุณขอมา เรารวบรวมเอกสารการสอบจอหงวนสมัยราชวงศ์ซ่ง ทั้งบทอธิบายคัมภีร์และบทความเชิงนโยบาย ได้มากกว่าสามหมื่นชุด นี่คือทั้งหมดที่เราหาได้แล้ว คุณดูว่าโอเคไหมครับ”

เวลาผ่านไปกว่าสองเดือนหล่างเฉาเทคโนโลยี” ส่งคนไปค้นคว้าห้องสมุดของมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ สามารถรวบรวมได้ขนาดนี้ ถือว่าทุ่มเทอย่างมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะฉินกวนจ่ายเงินถึง คงไม่มีใครยอมทำงานที่ดู “ไร้ประโยชน์” แบบนี้แน่

ฉินกวนจ่ายเงินงวดสุดท้าย การรวบรวมข้อมูลครั้งนี้ เขาใช้เงินไปเกือบ ห้าแสนหยวน

เมื่อได้ข้อมูลมา เขาติดตั้งไว้เฉพาะในโทรศัพท์ของตัวเองเท่านั้น

เหลือเวลาอีกครึ่งเดือนก่อนการข้ามเวลา ฉินกวนเริ่มเตรียมตัวอย่างจริงจัง

เพื่อความปลอดภัย เขาซื้อโทรศัพท์รุ่นเดียวกันเพิ่มอีกสองเครื่อง ติดตั้งแอปสอบจอหงวนทั้งหมดไว้เหมือนกัน เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน

ตอนนี้เขามีโทรศัพท์ทั้งหมด สี่เครื่อง

จากนั้นยังซื้อ แผงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ รุ่นใหม่ที่ทนทานและมีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม

สำหรับของที่จะนำติดตัวไปครั้งนี้ ฉินกวนมีแผนชัดเจนแล้ว

เขาขับรถไปยัง เมืองจูจี ตั้งใจไปซื้อ ไข่มุก

ในยุคปัจจุบัน เนื่องจากการเพาะเลี้ยง ไข่มุกกลายเป็นเพียงงานหัตถศิลป์ทั่วไป ราคาถูกลงมาก แต่ในสมัยโบราณ ไข่มุกคือสมบัติล้ำค่าอย่างแท้จริง

ถึงขั้นสามารถใช้เป็น เงินตรา ได้โดยตรง

ของแก้วที่ฉินกวนนำไปก่อนหน้านี้ก็ไม่น้อย แต่เขาไม่กล้าขายมากเกินไป กลัวจะดึงดูดความสนใจ จึงให้โจวไท่เสียงค่อย ๆ ปล่อยออกสู่ตลาดทีละชิ้น

ครั้งนี้ เขาตั้งใจ ไม่เอาแก้วไป แต่เลือก ไข่มุก

ไข่มุกในยุคโบราณใช้ง่ายกว่า ไม่ว่าจะใช้เองหรือแลกเปลี่ยน ก็ไม่สะดุดตาเหมือนแก้ว

เมืองจูจีคือศูนย์กลางการผลิตและค้าขายไข่มุกที่ใหญ่ที่สุดของจีน ไข่มุกน้ำจืดของที่นี่ คิดเป็น 75% ของผลผลิตโลก และ 80% ของจีนทั้งหมดในศูนย์การค้าอัญมณีนานาชาติหัวตงก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

จากหางโจวขับรถมาแค่หนึ่งชั่วโมง สะดวกมาก

ครั้งนี้ ฉินกวนพา จางเหวินปิน มาด้วย ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกัน ที่พาเขามา เพราะพี่เขยของจางเหวินปินเป็นผู้จัดการของศูนย์การค้าอัญมณี และยังเป็นผู้ถือหุ้น เป็นคนในวงการตัวจริง

ตลาดไข่มุก น้ำลึกมาก ถ้าไม่มีคนรู้จักพา อาจโดนโก่งราคาได้ง่าย ๆ

“พี่สอง ซื้อไข่มุกไปทำอะไร จะเอาไปให้ของขวัญเหรอ ซื้อในหางโจวก็น่าจะพอ ทำไมต้องมาถึงจูจี” จางเหวินปินใส่แว่นดำ เอนตัวพิงเบาะถาม

“ฉันซื้อเยอะ” ฉินกวนตอบสั้น ๆ

“เอาไปทำอะไร จะทำธุรกิจไข่มุกเหรอ เดี๋ยวนี้ตลาดไม่ค่อยดีนะ” จางเหวินปินตกใจ

“อย่าถามมาก แค่ช่วยบอกพี่เขยนาย อย่าให้ฉันโดนหลอกก็พอ ได้ของแท้ ราคาเหมาะสมก็พอ” ฉินกวนกล่าว

“ไม่มีปัญหา จริง ๆ ร้านของพี่เขยฉันก็มีเอง ถ้านายถูกใจ เดี๋ยวให้ราคาส่ง ถ้าถูกใจร้านอื่น ฉันให้พี่เขยไปต่อราคาให้ ยังไงก็ไม่แพงแน่” จางเหวินปินพูดอย่างมั่นใจ

ไม่นานก็ถึงจูจี

ที่ศูนย์การค้าอัญมณีพวกเขาได้พบ จางย่าเสียง พี่เขยของจางเหวินปิน ตัวไม่สูงมาก แต่เป็นคนอัธยาศัยดี

หลังฟังความต้องการของฉินกวน เขาพาเดินดูร้านแล้วร้านเล่า “ราคาที่ร้านบอก ฟังไว้เฉย ๆ พอ เดี๋ยวผมคำนวณราคาให้เอง รับรองว่าต่ำกว่าตลาด”

ไข่มุกเพาะเลี้ยงก็มีของระดับสูง บางร้าน สร้อยเส้นเดียวเปิดราคาหลายแสน แต่ไข่มุกทั่วไปก็มีมาก เม็ดขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง สร้อยหนึ่งแค่ไม่กี่สิบหยวน

ยังแบ่งเป็นหลายชนิด ไข่มุกทะเลใต้ ไข่มุกตาฮิติ ไข่มุกญี่ปุ่น ไข่มุกน้ำจืดในประเทศ ฯลฯ

เดินดูไปเรื่อย ๆ ก็พบว่าแทบไม่ต่างกัน ร้านอื่นมีอะไร ร้านของจางย่าเสียงก็มีครบ สุดท้ายเลยตัดสินใจซื้อที่นี่

สร้อยธรรมดา เอา 200 เส้น แบบคุณภาพดีขึ้นอีกหน่อย เอาอีก 200 เส้น

ไข่มุกเม็ดหลวม ๆ เอามา หลายถุง ใช่…เป็นถุงใหญ่ ถุงละเป็นพันเม็ด เพราะมันไม่แพง

สมัยโบราณ ไข่มุกนับกันเป็น “หุ”

ฉินกวนเคยอ่านเจอเรื่อง “ไข่มุกสิบหุ” เป็นเรื่องของ ลวี่จู กับ สือฉง หญิงงามเลิศ ผู้รอบรู้ สง่างาม ร้องเพลง เต้นรำ แต่งบทกวีได้ สือฉงใช้ไข่มุก สิบหุ รับเธอเป็นอนุ

หนึ่งหุ เท่ากับสิบโต่ว ถ้าคิดเป็นน้ำหนัก หนึ่งหุน่าจะราวสี่ชั่ง สิบหุก็สี่สิบชั่ง

คิดแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ ไอ้หมอนั่นรวยจริง ๆ …ไม่แปลกใจเลยที่ตอนจบจะถูกตัดหัว

การซื้อยังไม่จบ ของธรรมดาได้แล้ว ของดีต้องมีด้วย

ไข่มุกขาวขนาด 1.5 เซนติเมตร เอา 100 เส้น ไข่มุกสี เอา 100 เส้น ไข่มุกทองทะเลใต้ เอาอีก 100 เส้น

ฉินกวนซื้อไม่เยอะจริง ๆ หลัก ๆ คือกลัวขนไม่ไหว เพราะของที่เขานำไปได้มีจำกัด

แน่นอนว่าที่นี่มีของระดับท็อป ฉินกวนก็เลือกมาไม่กี่เส้น แค่ไม่กี่เส้นนั้น ราคาเท่ากับของกองใหญ่ทั้งหมดก่อนหน้า

จางย่าเสียงรับประกันว่า ทั้งหมดเป็นไข่มุกเพาะเลี้ยงธรรมชาติ ไม่ใช่ของสังเคราะห์ และคิดราคาที่แทบไม่มีกำไร

รวมทั้งหมด แค่ สองแสนกว่าหยวน

เงินแค่นี้ สำหรับฉินกวน ไม่ถือว่าเป็นอะไรเลย