บทที่ 47 ข้าจะขยายเเอป

บทที่ 47 ข้าจะขยายเเอป

หลิ่วหยวนมีรูปร่างค่อนข้างผอม เขาเงยหน้ามองบุตรชาย แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ตลอดทางที่เดินทางมา เจ้าได้คิดอะไรตกผลึกบ้างหรือไม่”

หลิ่วซู่ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม “ลูกทราบดีว่า ครั้งนี้ข้าทำการสะเพร่า ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งสอนของท่านพ่อที่ให้ ‘คิดให้รอบคอบก่อนลงมือ’”

หลิ่วหยวนวางหนังสือลง แล้วกล่าวว่า “หากเจ้าคิดได้เพียงเท่านี้ แสดงว่ายังไม่เข้าใจแก่นของปัญหา”

“เจ้าเป็นคนทะนงตนสูงมาโดยตลอด ไม่เคยเห็นฉินกวนอยู่ในสายตา คิดว่าเขาเป็นเพียงคุณชายเสเพลที่บีบอย่างไรก็ได้ตามใจ”

“แต่จากเรื่องราวช่วงนี้ เจ้ากลับพบว่า เขาหลุดพ้นจากการประเมินและการควบคุมของเจ้าไปแล้ว เจ้าจึงร้อนใจ ทำอะไรบุ่มบ่าม ตัดสินใจผิดพลาดต่อเนื่อง สุดท้ายเรื่องราวก็ยากจะแก้ไข”

“ตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าไม่เคยมองฉินกวนเป็นคู่ต่อสู้ที่แท้จริง นี่แหละ คือปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของเจ้า”

“เจ้ารู้หรือไม่ ในราชสำนักมีขุนนางคดโกงมากมาย เหตุใดขุนนางตรวจการจึงไม่ลงมืออย่างง่ายดาย ข้าจะบอกให้ บนโลกนี้ ไม่มีเรื่องใดควรถูกดูแคลน เพียงเจ้าประมาทแม้แต่นิดเดียว ผลสะท้อนกลับก็จะเล่นงานเจ้า”

“เพราะเหตุนี้ ข้าจึงสอนเจ้าเสมอว่า ต้องวางแผนให้มั่นคงก่อน แล้วจึงค่อยลงมือ”

หลิ่วซู่ก้มหน้า ตอบเสียงเบา “ขอรับ ท่านพ่อ”

“ยังเสียใจที่ต้องสละพี่น้องตระกูลเฉียนอยู่หรือไม่ ช่วงนี้เสียงวิจารณ์เกี่ยวกับตัวเจ้าก็ไม่ค่อยดีนัก” หลิ่วหยวนถาม

หลิ่วซู่พยักหน้า“หนทางของการเป็นขุนนาง ต้องรู้จักใช้คน และต้องรู้จักเลือกทิ้ง อย่ากลัวว่าไม่มีคนอยู่ข้างกาย ขอเพียงเจ้าประสบความสำเร็จ คนมากมายจะวิ่งเข้าหาเจ้าเอง”

ในใจของหลิ่วซู่ เขาตัดสินใจแน่วแน่ สักวันหนึ่ง เขาจะเหยียบคุณชายเสเพลผู้นั้นให้จมลงไปในโคลน

…

หลังการสอบจบลง ฉินกวนพักอยู่ในโลกยุคโบราณต่ออีกไม่กี่วัน เห็นว่าทุกอย่างเข้าที่แล้ว เขาจึงตัดสินใจจะข้ามมิติกลับสู่โลกปัจจุบันในคืนนี้

ในมือทั้งสองข้าง ถือกล่องไม้จันทน์คนละใบ

ในกล่องหนึ่ง บรรจุกำไลหยกขาว กำไลหยกเขียว ทับทิม หินเถียนหวง กล่องเครื่องประดับ แม้แต่พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกก็ใส่รวมไว้ทั้งหมด

อีกกล่องหนึ่ง อัดแน่นไปด้วยหนังสือ

เขายังนำโทรศัพท์มือถือทั้งสองเครื่องติดตัวมาด้วย เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยฉินกวนก็เรียกระบบ

“ระบบ เตรียมกลับบ้าน”

“โฮสต์ยืนยันจะข้ามมิติตอนนี้หรือไม่”

“ข้ามมิติ”

วูบ—

เมื่อฉินกวนลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในบ้านของตนเองในโลกปัจจุบันแล้ว

เขาวางกล่องลง นั่งเอนตัวบนโซฟา ความรู้สึกเหมือนคนออกไปเที่ยวต่างที่สองเดือน พอกลับบ้าน ก็รู้สึกคุ้นเคยแต่แปลกไปเล็กน้อย

บ้านยังเป็นบ้านหลังเดิม เวลาแทบไม่ต่างจากตอนที่เขาข้ามมิติไป สิ่งที่เปลี่ยน…คือสภาพจิตใจของเขา

ตอนนี้ควรทำอะไรดีล่ะ

พ่อแม่เพิ่งคุยโทรศัพท์กันไปไม่นาน ทั้งสองก็ไม่อยู่หางโจว

ฉินกวนจึงหยิบมือถือขึ้นมา ไล่ดูรายชื่อในโทรศัพท์

ไม่นาน เขาก็เห็นชื่อที่คุ้นเคย หลินเถี่ยเซิง บริษัทซอฟต์แวร์ “หล่างเฉาเทคโนโลยี”

“ตู๊ด… ตู๊ด…”

สายถูกรับ “คุณฉิน มีธุระอะไรหรือครับ”

ดูเหมือนอีกฝ่ายยังเก็บเบอร์เขาไว้

ฉินกวนเอนหลังพิงโซฟา พูดอย่างสบาย ๆ “คุณหลิน ผมอยากให้บริษัทหล่างเฉา ช่วยขยายฐานข้อมูลของ เเอป การสอบจอหงวนต่อครับ”

หลินเถี่ยเซิงชะงักไปเล็กน้อย ในใจคิดว่า คุณชายฟุ่มเฟือยคนนี้ ยังไม่เผาเงินพออีกหรือ หรือยังฝันว่าแอปนี่จะเอาออกสู่ตลาดได้จริง

แต่ธุรกิจก็คือธุรกิจ เขาตอบทันที “ได้ครับ ไม่ทราบว่าคุณฉินต้องการขยายเนื้อหาด้านใด”

“ผมมีคัมภีร์คลาสสิกและคำอธิบายของนักปราชญ์หลายชุด อยากทำเป็นเวอร์ชันอิเล็กทรอนิกส์ เพื่อค้นหาได้สะดวก อีกอย่าง อยากให้ช่วยรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับการสอบจอหงวนเพิ่มเติม รอบนี้จะมีจุดเน้นเฉพาะ เรานัดคุยกันต่อหน้าดีกว่า” ฉินกวนกล่าว

“ได้เลยครับ ยินดีต้อนรับ” หลินเถี่ยเซิงตอบ

ฉินกวนนำกล่องที่ใส่หยกและอัญมณีไปเก็บไว้ในมุมห้อง จากนั้นหิ้วกล่องหนังสือลงไป ขับออดี้ CC ของตนเอง มุ่งหน้าไปยังหล่างเฉาเทคโนโลยี

ระหว่างการสอบครั้งก่อน เขาพบปัญหาหนึ่ง

แม้เเอป ในมือถือจะมีตำรามากมาย แต่ก็ยังไม่ครบถ้วน บางแห่งยังมีรายละเอียดที่คลาดเคลื่อนเล็กน้อย

เพราะเวลาห่างกันนับพันปี ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดา

แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่หากออกสอบจริง มันก็คือความผิดพลาด

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีตำราเล่มหนึ่งที่ไม่ได้ถูกรวบรวมไว้เลย โชคดีที่ตอนนั้นเขาใช้มือถือถ่ายภาพเก็บไว้ แต่การเปิดดูรูป ย่อมไม่สะดวกเท่าการค้นหา

เมื่อรับภารกิจ “สอบเป็นจวี่เหริน” จากระบบ ฉินกวนก็เริ่มเตรียมตัวอย่างจริงจัง

ครั้งนี้ เขานำตำราทั้งหมดที่ใช้สอบระดับมณฑล รวมถึงคำอธิบายคัมภีร์ และโจทย์สอบจากรุ่นก่อน ๆ กลับมาด้วย ของพวกนี้ในตลาดก็มีขาย เขาเตรียมให้หล่างเฉาเทคโนโลยีบันทึกลงระบบทั้งหมด เพื่อใช้งานในอนาคต

ยี่สิบนาทีเศษ รถก็จอดหน้าอาคารหล่างเฉาเทคโนโลยี

ฉินกวนเข้าไปในห้องทำงานของหลินเถี่ยเซิง พบว่านักวางแผนแซ่จูที่เคยพบกันก่อนหน้านี้ก็อยู่ด้วย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเตรียมตัวไว้แล้ว

ฉินกวนนำกล่องวางบนโต๊ะ กล่าวว่า “ทั้งสองท่าน นี่คือตำราที่ต้องการบันทึกเข้าระบบครั้งนี้”

นักวางแผนจูเป็นคนสายอักษร พอเห็นกล่องก็ตาเป็นประกาย เดินเข้ามาลูบ ดม แล้วอุทานด้วยความตกใจ

“กล่องนี้เป็นไม้หวงถาน! แค่กล่องก็ราคาเป็นหมื่นแล้ว คุณฉิน ข้างในบรรจุอะไรหรือ อย่าบอกนะว่าเป็นต้นฉบับหายากยุคซ่งหรือหมิง”

ฉินกวนเปิดกล่อง เผยให้เห็นหนังสือใหม่เอี่ยมเรียงเป็นระเบียบ

นักวางแผนจูลังเลเล็กน้อย ไม่กล้ายื่นมือ ฉินกวนส่งสัญญาณให้เขาหยิบดูได้ เขาจึงค่อย ๆ หยิบเล่มบนสุดขึ้นมา

เปิดดูไม่กี่หน้า นักวางแผนจูก็พูดอย่างมึนงง “หนังสือพวกนี้…เหมือนจะใหม่หมดเลยนะครับ”

ฉินกวนยิ้ม “ก็ใหม่จริง ๆ”

นักวางแผนจูกลอกตา นึกว่าเป็นสมบัติล้ำค่า แทบไม่กล้าหายใจ ที่ไหนได้ เป็นหนังสือใหม่ทั้งกล่อง

“ทำทั้งหมดเป็นไฟล์เอกสาร ให้ค้นหาและอ่านสะดวก” ฉินกวนบอกความต้องการ

หลินเถี่ยเซิงพยักหน้า “เรื่องเล็กครับ ไม่มีปัญหา”

ฉินกวนกล่าวต่อ “อีกอย่าง ผมอยากให้บริษัทช่วยรวบรวมข้อมูลในเเอป เพิ่ม ครั้งนี้ต้องการแบบเฉพาะเจาะจง ผมต้องการเฉพาะโจทย์สอบยุคราชวงศ์ซ่ง ในส่วนของ ‘อรรถาธรรม’ และ ‘คำถามเชิงนโยบาย’”

“ราชวงศ์ซ่ง?”

“ใช่ ราชวงศ์ซ่ง”

หลังจากคลุกคลีอยู่ในโลกโบราณมาหลายเดือน ฉินกวนพบว่า แม้ประเทศในโลกนั้นจะชื่อว่า ‘ต้าจ้าว’ แต่ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัย โครงสร้างสังคม หรือระบบสอบ ล้วนคล้ายกับราชวงศ์ซ่งอย่างยิ่ง

เขาศึกษาระบบการสอบระดับมณฑลแล้วพบว่า

การสอบยังคงมี ท่องคัมภีร์ อธิบายอักษร และแต่งบทกวี

แต่จำนวนข้อและความยากเพิ่มขึ้น และมีการเพิ่มหัวข้อใหม่ อรรถาธรรม

ซึ่งเป็นหัวใจของการสอบระดับมณฑล

เมื่อถึงการสอบระดับหลวง จะเพิ่มหัวข้อ คำถามเชิงนโยบาย กลายเป็นสอบ บทกวี อรรถาธรรม และคำถามเชิงนโยบาย

คำถามเชิงนโยบาย คือหัวใจ

ส่วนการสอบในวัง จะสอบเพียงสองอย่าง บทกวี และคำถามเชิงนโยบาย

ดังนั้น การกลับมาครั้งนี้ ฉินกวนจึงตั้งใจรวบรวมโจทย์อรรถาธรรมและคำถามเชิงนโยบายให้มากที่สุด เตรียมพร้อมไว้ก่อน ย่อมไม่เสียหาย