บทที่ 26 หอทองหยกไท่เซียง

บทที่ 26 หอทองหยกไท่เซียง

โจวไท่เสียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตั้งราคา “เฒ่าไช่ตั้งไว้ที่สามพันกวน ข้าดูแล้วก็รู้สึกว่าราคานี้สูงไปสักหน่อย แม้จี้แก้วหลิวหลีชิ้นนี้จะนับเป็นของล้ำค่า แต่ก็ไม่ใช่ของที่คนทั่วไปจะใช้ได้ การขายต่อถือเป็นปัญหาใหญ่ คุณชายฉิน…สองพันกวนเป็นอย่างไร”

ฉินกวนส่ายหน้าทันที

แม้ของเช่นนี้เขาจะมีอยู่มาก แต่ก็ไม่คิดจะขายถูก ๆ

ฉินกวนยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่คิดจะเอาเปรียบ เฒ่าไช่บอกราคาไว้สามพันกวน หากท่านให้ได้สามพันกวน จี้หลิวหลีชิ้นนี้ก็เป็นของท่าน แต่ถ้าจ่ายไม่ไหว ก็ถือว่าแล้วกันไป”

โจวไท่เสียงลังเลอย่างหนัก หลังจากได้เห็นจี้หลิวหลีด้วยตาตนเอง เขาชอบมันเสียจนแทบวางไม่ลง มั่นใจว่านี่คือของล้ำค่าแท้จริง สามพันกวนไม่ถือว่าแพง แต่หอทองหยกไท่เซียงของเขามิได้มีขนาดใหญ่ หากต้องนำเงินสดออกมาสามพันกวนในคราวเดียว เงินหมุนเวียนก็จะติดขัด หากขายไม่ออกเป็นเวลานาน อาจส่งผลต่อกิจการโดยรวมได้

สายตาของเขาเหลือบไปมองจี้หลิวหลีที่ห้อยอยู่ข้างเอวของฉินกวน ยิ่งมองก็ยิ่งเสียดาย หากไม่ได้ครอบครองยิ่งทำให้ใจคันยิบ ๆ

ช่างลำบากใจนัก

ฉินกวนเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ก็เดาออกได้ไม่ยาก

เดิมทีเขาคิดจะจากไปเสียเลย แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า เขานำงานแก้วจากโลกปัจจุบันติดตัวมาไม่น้อย หากจะเปลี่ยนเป็นเงิน คงไม่เหมาะที่จะขายทีละชิ้น ในเมื่อวันนี้ได้พบโจวไท่เสียงที่ทำธุรกิจเครื่องประดับอยู่แล้ว การผูกมิตรเอาไว้ก็อาจมีประโยชน์ในภายภาคหน้า

“เถ้าแก่โจว ไม่ทราบว่าท่านตั้งใจจะซื้อจริงหรือไม่” ฉินกวนเอ่ยถาม

โจวไท่เสียงชะงัก ก่อนรีบตอบ “แน่นอนว่าตั้งใจ เพียงแต่สามพันกวนไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ในเวลาสั้น ๆ ข้ายังรวบรวมได้ไม่ครบ”

ฉินกวนยิ้มเล็กน้อย “ข้ามีวิธีหนึ่ง ช่วงนี้ข้าก็คิดจะซื้อหยกและเครื่องประดับไปมอบให้ผู้อื่น เช่นนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ จี้หลิวหลีชิ้นนี้ขายให้ท่าน ท่านออกสัญญาให้ข้าไว้ จากนั้นข้าจะไปเลือกหยกและเครื่องประดับที่ถูกใจจากร้านของท่าน หากมูลค่ายังไม่ครบ ค่อยจ่ายส่วนที่ขาดเป็นเงินสด ท่านเห็นว่าอย่างไร”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของโจวไท่เสียงก็สว่างวาบ ความคิดนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ

คล้ายกับการแลกเปลี่ยนสิ่งของ และที่สำคัญ เขายังได้กำไรมากกว่าเดิม

เขาซื้อจี้หลิวหลีมา ขายต่อก็ได้กำไรหนึ่งต่อ ใช้สินค้าภายในร้านมาชำระ ก็ยังได้กำไรอีกต่อหนึ่ง

โจวไท่เสียงจึงตอบตกลงทันที “ไม่มีปัญหา ข้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณชายฉิน”

ทั้งสองตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เขียนสัญญาง่าย ๆ ขึ้นในบ่อน ฉินกวนได้สัญญามูลค่าสามพันกวน ส่วนโจวไท่เสียงก็ได้จี้หลิวหลีอันเป็นที่รักไปครอบครอง

สีหน้าของโจวไท่เสียงผ่อนคลายขึ้น ยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายฉินชอบหยกหรือเครื่องประดับแบบใด ข้าจะได้เตรียมไว้ล่วงหน้าให้เลือก”

ฉินกวนครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบว่า “หยกขาวเฮ่อเถียนเกรดไขมันแกะ หยกเขียวคุณภาพสูง อัญมณีชั้นดีประเภทต่าง ๆ ส่วนอย่างอื่น ค่อยว่ากันภายหลัง”

เขาเคยเข็ดมาแล้ว จึงตั้งใจแน่วแน่ว่า จะไม่ขนพวกโบราณวัตถุ ภาพเขียน หรือตัวอักษรกลับไปอีก

อัญมณีและหยกเช่นนี้ปลอดภัยกว่า และหากจะเอา ก็ต้องเอาแต่ของชั้นยอด ของธรรมดาเขาไม่เหลียวแล

มีโจวไท่เสียงช่วยเตรียมไว้ให้ ก็ช่วยประหยัดแรงเขาไปไม่น้อย

โจวไท่เสียงรีบรับคำ “ไม่มีปัญหา ข้าจะไปจัดเตรียมสินค้าให้เรียบร้อย พอพร้อมแล้วจะส่งคนไปแจ้งคุณชายฉิน”

“ดี”

โจวไท่เสียงประสานมือคารวะแล้วจากไป ฉินกวนให้เอ้อเป่ารับสัญญาเก็บไว้ ก่อนหันไปพูดกับเจิ้งต๋า่า “ไป ใช้เงินกัน”

ฉินกวนได้เงินมาอย่างอารมณ์ดี ก็ออกไปเที่ยวเล่นอย่างสำราญ แต่พี่น้องตระกูลเฉียนกลับซวยเข้าให้

บ่อนพนันขังเฉียนเม่าและเฉียนเซิ่งไว้ในห้องหนึ่งด้านหลัง สภาพห้องเรียบง่ายยิ่งนัก ไม่มีโต๊ะเก้าอี้ แถมยังอบอวลด้วยกลิ่นอับชื้น ทั้งสองทำได้เพียงนั่งบนเตียงเตี้ย ๆ

“แพ้ได้ยังไงกัน…แม่ทัพเสื้อแพรทำไมถึงแพ้ มันคือราชาไก่ชน ชนะมานับไม่ถ้วน ฉินกวนเอาแค่ลูกไก่มา จะสู้ได้ยังไง!” เฉียนเซิ่งยังคงพึมพำอย่างไม่ยอมรับความจริง

“สามพันกวนเชียวนะ พวกเราแพ้ไปสามพันกวน แล้วจะเอาที่ไหนไปใช้คืน!”

เฉียนเม่าเองก็หงุดหงิดอยู่แล้ว พอได้ยินเช่นนั้นยิ่งรำคาญ “พอได้แล้ว คิดถึงเรื่องต่อจากนี้เถอะ”

สีหน้าเฉียนเซิ่งยิ่งย่ำแย่ “ถ้าพ่อรู้เข้า ด้วยนิสัยขี้เหนียวของเขา ต้องตีพวกเราตายแน่ พี่…ทำยังไงดี”

“ข้าจะไปรู้ได้ยังไง!” เฉียนเม่าตอบอย่างหัวเสีย

“สารเลว! คุณชายรองฉินคนนั้นต้องโกงแน่ ไก่ของมันจะชนะแม่ทัพเสื้อแพรได้ยังไง พวกเราไปบอกบ่อนว่าฉินกวนโกง ให้มันชดใช้เงิน!” เฉียนเซิ่งโวยวายอีกครั้ง

ที่จริงเฉียนเม่าก็มีความคิดคล้ายกัน ตั้งแต่แพ้ไก่ชน เขาก็เริ่มตระหนักว่า แม้พี่น้องตนจะเป็นฝ่ายยั่วยุมาตลอด แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ฉินกวนกลับกลายเป็นฝ่ายกุมสถานการณ์

ตั้งแต่ตอนไหนกันนะ?

…ใช่แล้ว ตั้งแต่ตอนที่ฉินกวนหยิบจี้หลิวหลีออกมา

อีกทั้งยังยุให้พวกเขากู้เงินจากบ่อน แถมให้บ่อนเป็นพยาน ตอนนี้คิดย้อนกลับไป ดูเหมือนทั้งหมดจะเป็นกับดักที่ฉินกวนวางไว้

เฉียนเม่าเคยภูมิใจในสติปัญญาของตน ไม่คิดว่าวันนี้จะพลาดท่าให้คุณชายรองฉิน ทำให้ในใจยิ่งขุ่นเคือง

แพ้ให้กับคุณชายรองฉินที่เขาดูแคลนว่าโง่เขลา…เขาจะยอมรับได้อย่างไร

แต่เขาก็รู้ดีว่า ทางบ่อนพนันไม่มีทางยืนข้างพวกเขาแน่นอน

เฉียนเม่าถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “พอเถอะ อย่าโวยวายอีก คิดก่อนว่าจะผ่านด่านพ่อไปได้ยังไง”

ได้ยินเช่นนั้น เฉียนเซิ่งก็หมดเรี่ยวแรงทันที ก้มหน้าลงอย่างสิ้นหวัง

บ่อนพนันส่งนักเลงสองคนถือสัญญาหนี้ที่เฉียนเม่าเขียนไว้ ตรงไปยังจวนตระกูลเฉียน เคาะประตูเสียงดัง

ยามเฝ้าประตูออกมาพลางบ่น “เคาะอะไรนักหนา ประตูพังขึ้นมา ใครจะชดใช้!”

พอเปิดประตูเห็นนักเลงสองคน สีหน้าก็ยิ่งไม่ดี “พวกเจ้าคือใคร มาที่จวนเฉียนทำไม”

นักเลงชูสัญญาหนี้ขึ้น พลางตะโกนเสียงดัง “พวกเราเป็นคนของบ่อนจาง แจ้งให้นายท่านเฉียนรู้ว่า เฉียนต้าและเฉียนเอ้อร์แพ้พนันในบ่อนไปสองพักวน ตอนนี้ถูกควบคุมตัวไว้ หากไม่เอาเงินมา อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!”

ยามเฝ้าประตูได้ยินดังนั้นไม่กล้าชักช้า รีบเข้าไปแจ้งนายท่านทันที

ขณะนั้นนายท่านเฉียนกำลังปรึกษาเรื่องภาษีกับภรรยาและพ่อบ้าน ว่าจะขึ้นค่าเช่าที่ดินแก่ชาวนาอีกหนึ่งส่วนดีหรือไม่ พอได้ยินว่าบุตรชายทั้งสองแพ้พนันไปถึงสองพันกวน ก็โกรธจัด ลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะเสียงดัง

“ไอ้ลูกทรพีสองตัวนั้น กล้าพนันใหญ่ถึงเพียงนี้! สองพันกวนเชียวนะ! เงินขนาดนั้นซื้อคฤหาสน์ริมทะเลสาบซีหูได้ทั้งหลัง ไอ้ลูกผลาญ ข้าจะตีมันให้ตาย!”

ฮูหยินเฉียนได้ยินก็ร้อนใจ รีบหันไปสั่งพ่อบ้าน “เฉียนจง เจ้าไปถามให้ชัด ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

พ่อบ้านเฉียนจงออกไปสอบถามนักเลง ดูสัญญาหนี้แล้วก็ยืนยันได้ว่าเป็นลายมือของคุณชายใหญ่จริง อีกทั้งบ่อนจางก็มีชื่อเสียงในเมืองหางโจว ย่อมไม่กล้าปลอมแปลงเอกสาร

จึงรีบกลับมารายงานนายท่าน