บทที่ 74 แวมไพร์ 3 ล้านตน, นายบอกฉันว่านี่คือลอร์ดมือใหม่เรอะ?

บทที่ 74 แวมไพร์ 3 ล้านตน, นายบอกฉันว่านี่คือลอร์ดมือใหม่เรอะ?

หลังจากวางสายจากเซียวเหล่ย

เล่ยจ้านก็นำทัพพันธมิตรต้าเซี่ยรุดหน้าไปเต็มกำลัง

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ส่งข้อความไปที่น่านฟ้าสีเขียวอีกครั้ง

“นักศึกษาหลิงหยุน ผมรู้ว่าสถานการณ์ของคุณอันตราย แต่หวังว่าคุณจะยืนหยัดไว้ พันธมิตรต้าเซี่ยของเราจะไม่มีวันทอดทิ้งคุณ”

“...”

เมื่อหลิงหยุนได้รับข้อความ ก็จนปัญญา

เขาขี้เกียจจะตอบกลับเซียวเหล่ยแล้ว

ช่างเถอะ อยากมาก็มา ห้ามไม่ได้อยู่แล้ว

เขาจะทำอะไรได้?

เวลานี้ ภายในน่านฟ้าสีเขียว

ลอร์ดมือใหม่จากนานาประเทศ ต่างกำลังจับตามองสนามรบนี้อย่างใจจดใจจ่อ

ลอร์ดมือใหม่ประเทศซากุระ ได้เริ่มบีบวงล้อมเข้ามาแล้ว

ส่วนลอร์ดมือใหม่ประเทศเซี่ย ภายใต้การนำของหลินเฉียนเฉียนและคนอื่นๆ ก็กำลังรวมกลุ่มกันเร่งรุดไปยังสนามรบ

แต่เพราะพวกเขาเพิ่งจะเริ่มเคลื่อนไหว

ดังนั้นกว่าจะไปถึงสนามรบ ย่อมต้องใช้เวลาพอสมควร

ส่วนลอร์ดของประเทศอื่นๆ

ล้วนแต่ถือทัศนคติรอดูเรื่องสนุก คอยซ้ำเติม

พวกเขาอยากให้หลิงหยุนตายใจจะขาด

และก็ไม่อยากเห็นลอร์ดมือใหม่ของประเทศเซี่ย และประเทศซากุระ ผงาดขึ้นมา

ถ้าเป็นไปได้ ให้ลอร์ดมือใหม่ของทั้งสองประเทศฆ่าฟันกันเองจนอ่อนแอลง

พวกเขาก็จะได้เป็นตาอยู่ คว้าพุงปลามันไปกิน

วงล้อมประเทศซากุระบีบเข้ามาใกล้ อิดะ อิริว ยืนตระหง่านอยู่บนกำแพงเมืองอย่างฮึกเหิม

“ทุกคนครับ ตอนนี้ลอร์ดประเทศซากุระที่เรารวบรวมมาได้ มีจำนวนเกิน 2,500 คนแล้ว และกำลังบีบวงล้อมเข้าไปเรื่อยๆ”

“ปัจจุบัน เรากำลังลดขนาดวงล้อม หลิงหยุนจะไม่มีทางหนีรอด เขาตายแน่นอน”

“นักรบประเทศซากุระที่เข้าร่วมศึกครั้งนี้ ล้วนเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง”

เขาถ่ายทอดสดไปพลาง พูดจาปลุกใจไปพลาง

ทันใดนั้น ลอร์ดประเทศซากุระคนหนึ่งก็วิ่งมาที่ข้างกายอิดะ อิริว แล้วกระซิบอะไรบางอย่าง

วินาทีถัดมา อิดะ อิริว ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่เพียงครู่เดียว เขาก็เปลี่ยนเรื่อง พูดต่อว่า: “ผมคิดว่า ทุกท่านคงรอไม่ไหวที่จะเปิดฉากสงครามแล้วใช่ไหมครับ?”

“พูดตามตรง ผมก็รอไม่ไหวเหมือนกัน ดังนั้นผมขอประกาศ ปฏิบัติการสังหาร เริ่มต้นได้!”

“ต่อไป ผมจะนำทุกท่านเข้าสู่ช่วงที่ตื่นเต้นที่สุดของการถ่ายทอดสด”

พูดจบ อิดะ อิริว ก็ถ่ายทอดคำสั่งโจมตีลงไป

ฉากนี้ตกอยู่ในสายตาของอุเมะคาวะ ฟุกุอิ ที่กำลังดูผ่านหน้าจอ เขาขมวดคิ้วมุ่น

“บากะ ไอ้บ้าอิดะ อิริว ทำบ้าอะไรของมัน? ทำไมถึงสั่งบุกตอนนี้?”

พูดจบ อุเมะคาวะ ฟุกุอิ ก็ติดต่อหาอิดะ อิริว ทันที

ถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ: “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมไม่รอลอร์ดประเทศซากุระมาสมทบให้มากกว่านี้ แล้วค่อยสั่งบุก?”

อิดะ อิริว รีบตอบกลับ: “ท่านหัวหน้า ผมก็อยากจะรอให้คนมาเยอะกว่านี้ แต่ผมได้รับข่าวด่วนครับ”

“ลอร์ดประเทศเซี่ยในน่านฟ้าสีเขียว รวมกลุ่มกันแล้ว และกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่จากทั่วทุกสารทิศ เกรงว่าอีกไม่นานคงจะมาถึง”

“ถ้าพวกเขามาถึง ด้วยการเข้าร่วมของพวกเขา อาจจะส่งผลกระทบต่อปฏิบัติการของเราได้ ดังนั้น ผมเลยอยากจะฉวยโอกาสก่อนที่พวกเขาจะมาถึง สังหารหลิงหยุนซะ”

อุเมะคาวะ ฟุกุอิ ได้ฟังเหตุผล ก็รู้สึกว่าเข้าท่า

ยังไงเขาก็เป็นแค่ผู้ชม ไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงในน่านฟ้าสีเขียว

ดังนั้น เขาจึงพยักหน้า: “งั้นพวกแกก็รีบจบเกม ต้องจัดการหลิงหยุนให้ได้ในรวดเดียว”

“ไฮ่ ! รับประกันภารกิจสำเร็จ” อิดะ อิริว รับคำ

พูดจบ อิดะ อิริว ก็เริ่มบัญชาการทัพหน้าประเทศซากุระ

“พี่น้องชาวซากุระ ศึกนี้เดิมพันด้วยเกียรติยศของประเทศซากุระเรา”

“หลิงหยุนมีทหารบิน เราไม่มีทหารบิน ถ้าจะใช้เกาะกำเนิดพุ่งชนแล้วส่งทหารข้ามไปสู้แบบประชิดตัว ก็จะเป็นการเอาจุดอ่อนของเราไปแลกกับจุดแข็งของมัน”

“ทุกคนบุกพร้อมกัน เชื่อมเกาะเข้าหากัน”

ต้องยอมรับว่า อิดะ อิริว เป็นคนมีฝีมือจริงๆ

ก่อนหน้านี้ เขาได้วิเคราะห์ข้อมูลความพ่ายแพ้ของผู้รอดชีวิตคนนั้นอย่างละเอียด

จากปากของมัตสึชิตะ ตวนเฮิน ทำให้อิดะ อิริว รู้ว่าทางฝั่งหลิงหยุนมีศักยภาพการรบทางอากาศที่น่ากลัวมาก

แถมมัตสึชิตะยังบอกว่า หลิงหยุนส่งฮีโร่ระดับเทพนิยาย และทหารบินนับแสนออกมา

ตีพวกเขาจนแตกพ่ายแบบไม่ทันตั้งตัว

ด้วยความโกลาหล พวกเขาจึงเข้าไม่ถึงเกาะกำเนิดของหลิงหยุนด้วยซ้ำ

อิดะ อิริว จับประเด็นสำคัญนี้ได้ จึงวางกลยุทธ์ของตัวเอง

นั่นคือ ยุทธการขึ้นเกาะ

หลิงหยุนมีทหารบิน แล้วมีฮีโร่บินได้ไง ใครสน?

ความจริงแล้ว ทหารบินมีข้อได้เปรียบที่ชัดเจน

ยากมากที่จะล็อคเป้าทหารบิน

ในเมื่อจัดการไม่ได้ ก็เมินมันไปซะเลย

ทหารบินนับแสน ถึงจะเยอะ

แต่ก็ต้านทานกองทัพนับล้านของพวกเราไม่ได้หรอก

ขอแค่พวกเราเชื่อมต่อเกาะกำเนิดเข้ากับเกาะของหลิงหยุน

ทหารภาคพื้นดินทั้งหมดบุกตะลุยเข้าไป

ดินแดนของหลิงหยุน ยังจะไม่พังพินาศอีกเหรอ?

ถึงตอนนั้นหลิงหยุนต้องตาย

ทุกอย่างก็จะจบสิ้น

เวลานี้ อิดะ อิริว ตะโกนสั่งการ

ลอร์ดประเทศซากุระกว่าสองพันคน ตะโกนก้องพร้อมกัน บุกตะลุย

“ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่าหลิงหยุน”

“ศึกนี้ต้องชนะ!”

“หลิงหยุนต้องตาย!”

เกาะกำเนิดทีละเกาะ เร่งเครื่องเต็มกำลัง พุ่งเข้าชนเกาะกำเนิดของหลิงหยุน

และฉากนี้ ก็ถูกถ่ายทอดสดไปทั่ว

ช่องแชทโลก ยิ่งเดือดพล่านขึ้นไปอีก

“ว้าว ตั้งตารอจุดจบสุดท้ายจริงๆ ว่าจะออกมาเป็นยังไง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ลอร์ดประเทศซากุระเยอะขนาดนี้รุมกินโต๊ะหลิงหยุน หมอนั่นตายแน่”

“ฝรั่งเศส การพนันเปิดแล้ว วางเดิมพันกัน”

“มาๆๆ ลงเดิมพันกัน ว่าหลิงหยุนจะยื้อได้นานแค่ไหน ฉันพนันยี่สิบนาที”

“ยี่สิบนาที? นายดูถูกทหารประเทศซากุระที่ล้อมอยู่รึเปล่า อย่างน้อยก็ 4.5 ล้านนายนะ หลิงหยุนเป็นแค่ลอร์ดมือใหม่ที่เพิ่งเข้าสนามรบระดับหนึ่งได้ไม่กี่วัน ฉันพนันสิบนาที เขาจะถูกบดขยี้กลายเป็นเนื้อบด”

“ห้านาที เต็มที่ห้านาที อัจฉริยะอะไรกัน ก็ต้องร่วงหล่น”

นอกจากช่องแชทโลกแล้ว

ช่องแชทประเทศเซี่ย ลอร์ดประเทศเซี่ยคนหนึ่ง ได้ตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้น

“ไอ้พวกหมาน้อย พวกลูกกระxx!”

“ไม่ข้ายอมนะเว้ย พวกเราต้องทนดูอัจฉริยะคนหนึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้จริงๆ เหรอ?”

“เชี่ยเอ๊ย พวกเรากำลังรีบไปสนามรบ แต่มันไปไม่ทันแล้ว?”

“@หลิงหยุน ยืนยันที่จะปกป้องตัวเองนะ พวกเราอีกสามสิบนาทีจะไปถึง”

“ต้องยื้อไว้ให้ได้นะหลิงหยุน พวกเรามาแล้ว!”

ภายในน่านฟ้าสีเขียว

หลินเฉียนเฉียนนำทัพลอร์ดมือใหม่จำนวนมาก เร่งรุดไปยังสนามรบ

ตลอดทาง เธอก็จ้องมองการถ่ายทอดสดของอิดะ อิริว ไปด้วย

คิ้วสวยขมวดแน่น

“นักศึกษาหลิงหยุน ต้องยืนหยัดไว้นะ!”

ณ น่านฟ้าแห่งหนึ่ง

เซียวเหล่ยและเหล่าลอร์ดชั้นนำของพันธมิตรต้าเซี่ย กำลังขับเคลื่อนเกาะกำเนิด ฝ่าสายลมสายฟ้าแลบมุ่งหน้าสู่น่านฟ้าสีเขียว

พวกเขาก็กำลังดูการถ่ายทอดสดของอิดะ อิริว เช่นกัน

เมื่อเห็นลอร์ดประเทศซากุระหนาแน่นราวกับฝูงมดล้อมเกาะหลิงหยุนไว้

พวกเขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

“บ้าเอ๊ย จะไปไม่ทันจริงๆ เหรอ?”

……

ในขณะที่ลอร์ดต่างชาติกำลังเสพสุขกับความหายนะของคนอื่น

และลอร์ดประเทศเซี่ยกำลังหัวใจจะวายด้วยความกังวล

ณ สนามรบน่านฟ้าสีเขียว ก็มาถึงจุดแตกหัก

ภายใต้คำสั่งของหลิงหยุน

วิเวียนจัดทัพแวมไพร์สามล้านตน ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

แวมไพร์ 2,000 ตนจัดเป็นหนึ่งกลุ่มย่อย รวมทั้งหมด 1,500 กลุ่ม

กระจายตัวกลางอากาศ แล้วพุ่งดิ่งลงโจมตีเกาะกำเนิดของลอร์ดประเทศซากุระที่กำลังดาหน้าเข้ามา

มุ่งเป้าไปที่ห้องโถงลอร์ดของประเทศซากุระโดยตรง

เมื่อเข้าใกล้ ก็เปิดฉากโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

แวมไพร์ระดับหก 2,000 ตน ระเบิดพลังโจมตีน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน?

ทำลายห้องโถงลอร์ดเลเวล 10 ที่มีค่าความทนทานแค่นั้น ใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที

ขณะที่พุ่งเข้าหาดินแดนประเทศซากุระที่กำลังถาโถมเข้ามา

99% ของพวกมัน มีเลเวลไม่เกิน 10

ไม่มีทางต้านทานการโจมตีของแวมไพร์ได้เลย

ดังนั้น ณ วินาทีนี้ สงครามใหญ่จึงปะทุขึ้น

ดินแดนของประเทศซากุระ ถูกโจมตีแตกพ่ายเป็นแถบๆ ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ควันไฟพวยพุ่ง กลายเป็นซากปรักหักพัง

“แจ้งเตือน ห้องโถงลอร์ดของท่านถูกทำลายแล้ว ท่านสูญเสียสิทธิ์ในการเป็นลอร์ดชั่วคราว”

“แจ้งเตือน ห้องโถงลอร์ดของท่านถูกทำลายแล้ว ท่านสูญเสียสิทธิ์ในการฟื้นคืนชีพชั่วคราว”

“แจ้งเตือน ท่าน...”

เสียงแจ้งเตือนลักษณะนี้ ดังขึ้นระงมข้างหูลอร์ดประเทศซากุระไม่หยุดหย่อน

วินาทีนี้ ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด

อิดะ อิริว ที่กำลังทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการสนามรบ ถึงกับก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นด้วยความตกตะลึง

เขาจ้องมองฝูงแวมไพร์ที่หนาแน่นเต็มท้องฟ้านั้นอย่างโง่งม

“มัตสึชิตะไม่ได้บอกเหรอ ว่าหลิงหยุนมีทหารบินแค่แสนตัว?”

“นี่มันแสนตัวที่ไหน เกรงว่าสองล้านตัวยังไม่พอเลยมั้ง!”

……

ช่องแชทโลก เงียบกริบไปชั่วขณะ

ผ่านไปหลายวินาที ก็มีคนทำลายความเงียบ

“เชี่ย!”

“เชี่ย!”

“เชี่ย!”

ทั่วทั้งช่องแชทโลก เต็มไปด้วยคำสบถว่า "เชี่ย"

ลอร์ดจากนานาประเทศที่เดิมทีรอดูเรื่องสนุก ต่างพากันตกตะลึงจนตาค้าง

บัดซบ นี่คือความแข็งแกร่งของหลิงหยุนงั้นเหรอ?

เปิดตัวมาก็ใช้ทหารบินนับล้าน นายกล้าดียังไง?

ช่องแชทประเทศซากุระ เวลานี้ก็เดือดพล่านเช่นกัน

“บากะ (ไอ้บ้า) นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น อิดะ อิริว แกบอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“@อิดะ อิริว ไอ้แม่ย้อย แกไม่ได้บอกว่าหลิงหยุนมีทหารบินแค่แสนตัวเหรอ? แล้วตอนนี้มันคืออะไร?”

“ประเมินคร่าวๆ จำนวนทหารนี้ไม่ต่ำกว่าสามล้าน กองทัพบินสามล้านนาย! ฉันเป็นลอร์ดระดับสามมาหกปี มีทหารรวมกันยังไม่ถึงล้านเลย”

“แพ้แล้ว พวกเราแพ้แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะชนะเลย”

อุเมะคาวะ ฟุกุอิ ที่กำลังดูการถ่ายทอดสด

เวลานี้เห็นภาพลอร์ดประเทศซากุระถูกสังหารเป็นใบไม้ร่วง

เขาโกรธจนกระอักเลือดคำโต

“บากะ ใครก็ได้บอกข้าทีว่านี่มันสถานการณ์อะไร?”

“ทหารบินสามล้านนาย แกบอกข้าทีว่านี่คือลอร์ดมือใหม่ที่เพิ่งเป็นลอร์ดมาได้วันเดียว?”

ไอ้เวรเอ๊ย อุเมะคาวะ ฟุกุอิ แทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตายให้รู้แล้วรู้รอด

นั่นมันถ่ายทอดสดนะ

ถ่ายทอดสดนี้ คือการโชว์หน้า ให้ลอร์ดทุกคนในสนามรบระดับหนึ่งได้เห็น!

แม้เขาจะไม่รับประกันว่า ตอนนี้ลอร์ดทุกคนในสนามรบระดับหนึ่งกำลังดูอยู่

แต่ ดูจากยอดคนดูในห้องถ่ายทอดสด อย่างน้อยก็มีหลักร้อยล้าน

นั่นก็หมายความว่า ลอร์ดประเทศซากุระกำลังโชว์ความพ่ายแพ้แบบหมดรูป

ให้คนหลายร้อยล้านคนได้เห็น

นี่มัน...

นี่มันขายขี้หน้าประชาชี ขายหน้าครั้งใหญ่ไปแล้ว!

พอนึกถึงตรงนี้ อุเมะคาวะ ฟุกุอิ ก็ยิ่งโกรธจัด

รีบหาชื่ออิดะ อิริว ในรายชื่อเพื่อน แล้วตะโกนด่ากราด

“อิดะ อิริว ไอ้สั* แกทำอะไรของแก”

“แกทำหน้าตาของประเทศซากุระทั้งประเทศป่นปี้หมดแล้ว”

……

ช่องแชทประเทศเซี่ย

ไม่ว่าจะเป็นลอร์ดประเทศเซี่ยในโซนอื่น

หรือลอร์ดมือใหม่ประเทศเซี่ยในน่านฟ้าสีเขียว ที่กำลังเร่งรุดไปช่วยหลิงหยุนต้านทาน

เวลานี้เมื่อเห็นภาพในการถ่ายทอดสดของอิดะ อิริว ต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง

ขยี้ตาตัวเองแรงๆ เพราะคิดว่าตาฝาด

“พระเจ้าช่วย เกิดอะไรขึ้น? หลิงหยุนมีทหารบินหลายล้านตัว?”

“เชี่ย เชี่ย เชี่ย หลิงหยุนกำลังฆ่าลอร์ดประเทศซากุระสองพันกว่าคนกลับ นายเชื่อไหม?”

“ทุกคนยังจำคำพูดของหลิงหยุนก่อนหน้านี้ได้ไหม? เขาบอกว่าเขาจัดการเรื่องนี้เองได้ หรือว่าหมายถึง...”

“เชี่ย ไอ้หมอนี่ซ่อนความเก่งไว้ตลอดเลยนี่หว่า”

“เหอะๆๆ ความรู้สึกของพวกเราที่คิดไปเอง เป็นห่วงเก้อสินะ?”

ลอร์ดประเทศเซี่ยต่างหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

ก่อนหน้านี้พวกเขากังวลแทบตาย

ตอนนี้รู้สึกเขินชะมัด

บัดซบ ที่แท้ไอ้หมอนี่ไม่ได้ยอมแพ้ ไม่ได้จะเสียสละตัวเอง

แต่เขา... แข็งแกร่งจนบดขยี้ลอร์ดประเทศซากุระสองพันคนได้สบายๆ ต่างหาก

ภายในน่านฟ้าสีเขียว

ลอร์ดมือใหม่ประเทศเซี่ยที่เดิมทีเร่งรีบอย่างกับไฟลนก้นจะไปช่วย ต่างพากันชะลอความเร็วลง

ไฟแห่งความฮึกเหิมในใจ มอดดับหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

ดูจากความเร็วของพวกเขา กว่าจะไปถึงสนามรบ

คาดว่าสงครามทางนั้นคงจบไปแล้ว

คนชนะคือหลิงหยุน

ทางด้านเซียวเหล่ย

พวกเขาก็แทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

บ้าเอ๊ย!

พวกเราดูเหมือนจะสำคัญตัวผิดไปหน่อยสินะ

แต่พูดก็พูดเถอะ

หลิงหยุนสามารถพลิกเกมฆ่ากลับได้ นี่ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ?

ดังนั้น เซียวเหล่ยจึงรีบติดต่อเล่ยจ้านทันที

……

สนามรบระดับหนึ่ง น่านฟ้าเมฆา, ฐานที่มั่นพันธมิตรต้าเซี่ย

เล่ยจ้านมองภาพหลิงหยุนฆ่าลอร์ดประเทศซากุระกลับในการถ่ายทอดสด

ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

“ดี ดี ดี หลิงหยุนเอ๋ยหลิงหยุน นายมอบเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ให้ฉันจริงๆ!”

“แม้ฉันจะไม่รู้ว่านายมีทหารมากมายขนาดนี้ได้ยังไง แต่ด้วยความเร็วในการพัฒนาของนาย วันหน้าจะต้องกลายเป็นผู้พิทักษ์ของประเทศเซี่ยเราได้อย่างแน่นอน”

พูดอยู่ เซียวเหล่ยก็ติดต่อเข้ามา

“ท่านหัวหน้า เรื่องหลิงหยุนฆ่าลอร์ดประเทศซากุระ ท่านคงทราบแล้วสินะครับ! ตอนนี้เราควรทำยังไงต่อ?”

เล่ยจ้านเก็บรอยยิ้ม พูดเสียงขรึม: “หลิงหยุนฆ่าลอร์ดประเทศซากุระได้ เป็นเรื่องดี แต่...”

พูดถึงตรงนี้ เล่ยจ้านชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ

“แต่ เขาก็ได้เปิดเผยความแข็งแกร่งของตัวเองต่อหน้าลอร์ดนานาชาติในสนามรบระดับหนึ่งไปแล้ว”

“เกรงว่าตอนนี้ คนที่อยากฆ่าเขา จะไม่ใช่แค่ประเทศซากุระแล้ว”

“ดังนั้นฉันต้องการให้พวกนายเดินทางต่อไปยังน่านฟ้าสีเขียว เตรียมป้องกันไว้เพราะอีกเจ็ดวันให้หลัง เมื่อผนึกน่านฟ้าสีเขียวคลายออก จะมีผู้แข็งแกร่งต่างชาติเข้าไปหาเรื่อง”

นี่คือสิ่งที่เล่ยจ้านกังวลที่สุด

วิกฤตครั้งนี้ หลิงหยุนแก้ได้ และแก้ได้อย่างสวยงาม

แต่ เพราะการถ่ายทอดสด

ความแข็งแกร่งของหลิงหยุน ถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก

ต่อตัวตนที่พัฒนาได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบขนาดนี้

คุณคิดว่าลอร์ดต่างชาติจะปล่อยให้เขาเติบโตต่อไปเหรอ?

ตอนนี้ คงอยากจะบีบคอหลิงหยุนให้ตายตั้งแต่ยังอยู่ในเปลกันถ้วนหน้า

ไม่ใช่แค่ประเทศซากุระประเทศเดียวแล้ว

เมื่อถึงเวลาที่ผนึกน่านฟ้าสีเขียวคลายออก

จะต้องมีลอร์ดระดับสอง ระดับสาม บุกไปเล่นงานหลิงหยุนแน่ๆ

หลิงหยุนอาจจะอาละวาดได้ในหมู่ลอร์ดมือใหม่

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะต้านทานลอร์ดระดับสอง ระดับสามได้

ดังนั้น เพื่อความปลอดภัยของหลิงหยุน

เล่ยจ้านยังคงต้องการให้เซียวเหล่ยไปที่น่านฟ้าสีเขียว

เพื่อรับประกันความปลอดภัยของหลิงหยุน

เซียวเหล่ยย่อมเข้าใจเหตุผลนี้ดี พยักหน้ารับคำทันที

นำทัพหัวกะทิของพันธมิตรต้าเซี่ย เดินทางต่อไป

……

กลับมาที่สนามรบน่านฟ้าสีเขียว

ทั่วทั้งสนามรบกลายเป็นความโกลาหลวุ่นวาย

หลิงหยุนแข็งแกร่งเกินไป

ฆ่าลอร์ดประเทศซากุระสองพันกว่าคนจนร้องโหยหวน

อย่าว่าแต่จะบุกเข้าประชิดหลิงหยุนเลย

แค่จะป้องกันตัวเองยังทำไม่ได้

ดังนั้น เมื่อเห็นว่าสงครามนี้สู้ไม่ได้แล้ว

ลอร์ดประเทศซากุระจำนวนมากจึงเลือกที่จะหนี

ไม่มีใจจะสู้อีกต่อไป

ส่วนอิดะ อิริว

ไอ้หมอนี่วิ่งเร็วกว่าเพื่อน

เดิมทีทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการ อยู่รั้งท้ายกองทัพ

ตอนนี้พอเห็นสถานการณ์เลวร้าย ก็ปิดไลฟ์สด แล้วเผ่นแน่บ

เกาะกำเนิดของหลิงหยุน

หลิงหยุนยืนอยู่บนกำแพงเมืองออบซิเดียน

มองดูดินแดนกว่าสองพันแห่งที่ถูกทิ้งไว้รอบๆ

ในใจเบิกบานราวดอกไม้บาน

“รวยแล้ว รวยแล้ว!”

“ครั้งนี้รวยเละแน่”

ดินแดนที่ลอร์ดประเทศซากุระทิ้งไว้กว่าสองพันแห่ง

กวาดล้างให้เรียบ ทรัพยากรที่ได้คงมหาศาล

ทรัพยากรหลายร้อยล้านหน่วยเอาไปปั๊มทหาร บวกกับพรสวรรค์ภัยพิบัติแห่งความตายลดต้นทุน 90%

หลิงหยุนใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที ก็สามารถปั๊มทหารออกมาได้หลายล้านนาย

นั่นหมายความว่า

การล้อมปราบของลอร์ดประเทศซากุระครั้งนี้

ไม่เพียงฆ่าเขาไม่ได้

กลับทำให้ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

ความรู้สึกนี้ มันช่างฟินซะจริง!