บทที่ 50 สังหารมอนสเตอร์ 2 แสนตัวอย่างรวดเร็ว

บทที่ 50 สังหารมอนสเตอร์ 2 แสนตัวอย่างรวดเร็ว

มหาศึกบนเกาะศูนย์กลางปะทุขึ้นในทันที!

มอนสเตอร์จำนวนมหาศาลถูกดึงดูดความสนใจ ต่างคำรามกึกก้องแล้วถาโถมเข้ามาทางช่องทางเดินที่หลิงหยุนยึดครองอยู่ แต่โอเดนเตรียมพร้อมรับมือไว้นานแล้ว

เขานำทัพอัศวินอันเดดพุ่งชาร์จและเหยียบย่ำอย่างบ้าคลั่ง

แถมยังมีหุ่นเชิดวิญญาณอีก 20,000 ตัวคอยช่วยหนุนเสริม

ความเกลียดชังของมอนสเตอร์บนเกาะศูนย์กลางทั้งหมด จึงตกไปอยู่ที่อัศวินอันเดดและหุ่นเชิดวิญญาณ

เนโครแมนเซอร์และพลธนูโครงกระดูกเงาจึงปลอดภัยหายห่วง ถือโอกาสนี้ระดมยิงเต็มสูบ

ลูกไฟทมิฬลูกแล้วลูกเล่า

ลูกศรกระดูกดอกแล้วดอกเล่า

พุ่งทะยานออกไปราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ

เนโครแมนเซอร์ข้ามไปก่อน

ตัวเอกหลักคือพลธนูโครงกระดูกเงา

นอกจากดาเมจจะสูงแล้ว

เมื่อเวลาการต่อสู้ยืดเยื้อออกไป ความเร็วในการโจมตีของพวกมันก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว และได้รับผลดูดเลือด

ความเร็วโจมตีเพิ่มขึ้น จำนวนลูกศรที่ยิงออกไปในเวลาเดียวกันจึงมากกว่าปกติถึงสองเท่า

แทบจะกลายเป็นเส้นตรงพุ่งดิ่งลงมาใส่ศัตรู

ในระหว่างนั้นยังติดเอฟเฟกต์ 'ศรสังหาร' และ 'ศรรุ่งอรุณ' อย่างต่อเนื่อง

ศรสังหาร มีโอกาสหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่จะฆ่าศัตรูทันที

ศรรุ่งอรุณ มีโอกาสสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะสร้างความเสียหายสามเท่า พร้อมระเบิดกระจายใส่รอบข้าง

ลองจินตนาการดูสิว่า ดาเมจของพลธนูโครงกระดูกเงาจะสูงเสียดฟ้าขนาดไหน

มอนสเตอร์ที่ดาหน้าเข้ามา เรียกได้ว่ามาเท่าไหร่ ตายเท่านั้น

แม้แต่มอนสเตอร์ระดับเจ็ดก็ไม่เว้น

มาปุ๊บตายปั๊บ

พอตายปุ๊บ ก็ถูกเนโครแมนเซอร์ปลุกชีพขึ้นมาเป็นหุ่นเชิด กลายเป็นพวกเดียวกัน ช่วยสู้รบต่อทันที

ดังนั้น จึงเกิดภาพมหัศจรรย์นี้ขึ้น กองกำลังฝ่ายหลิงหยุน ยิ่งสู้ยิ่งเยอะ

ความเร็วในการฆ่ามอนสเตอร์ ยิ่งนานยิ่งเร็ว

หลิงหยุนมองภาพนี้ด้วยความรู้สึกสบายใจสุดๆ

เยี่ยมยอดมาก ด้วยความเร็วระดับนี้

เวลาที่เขาต้องใช้ในการกำจัดมอนสเตอร์ 2 แสนตัวบนเกาะศูนย์กลาง จะสั้นกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เสียอีก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลิงหยุนฆ่ามอนสเตอร์อย่างบ้าคลั่ง

ในที่สุด เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

การต่อสู้ทางฝั่งหลิงหยุนก็เข้าสู่ช่วงสุดท้าย

มอนสเตอร์กลุ่มสุดท้าย ถูกระดมยิงโดยพลธนูโครงกระดูกเงาจนสิ้นชีพ

พร้อมกับการล้มลงของมอนสเตอร์ตัวสุดท้าย

ประตูใหญ่ทั้ง 20 บานของตำหนักแห่งห้วงลึกที่ตั้งอยู่ใจกลางเกาะ ก็เปิดออกพร้อมกัน

หลิงหยุนสะบัดมือ พาบาร์บาร่าและโอเดนขึ้นเกาะ

เดินตรงไปยังประตูบานที่อยู่ตรงหน้าเขา

แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง หลิงหยุนก็นึกอะไรขึ้นมาได้

เขาเปิดรายชื่อเพื่อน ค้นหาเพื่อนเพียงคนเดียวในนั้น 'หลินเฉียนเฉียน'

แล้วส่งข้อความไปหาเธอ

“เธออยู่ที่เกาะหมายเลขเท่าไหร่?”

……

ณ เกาะเริ่มต้นของหลินเฉียนเฉียน

เธอกำลังนำกองทัพต่อสู้อย่างดุเดือดกับมอนสเตอร์

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวก็ดังขึ้นข้างหู

เปิดดู พบว่าเป็นข้อความจากหลิงหยุน

หลินเฉียนเฉียนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าหลิงหยุนถามทำไม

แต่ก็ตอบไปตามความจริงว่า “อยู่ที่หมายเลข 12”

หลิงหยุนตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “โอเค งั้นรอเดี๋ยว ฉันจะไปรับ”

หลินเฉียนเฉียนยังคงงุนงง

มารับ?

มารับยังไง?

บนเกาะศูนย์กลาง

หลิงหยุนหันไปมองบาร์บาร่า “เธอช่วยไปจัดการให้หน่อย นำเนโครแมนเซอร์และพลธนูโครงกระดูกเงาบางส่วน ไปที่เกาะหมายเลข 12 ช่วยหลินเฉียนเฉียนฆ่ามอนสเตอร์ให้หมด”

เกาะเริ่มต้นทุกเกาะ มีทางเดินเชื่อมต่อกับเกาะศูนย์กลาง

แต่ถ้ายังฆ่ามอนสเตอร์ไม่หมด

บนทางเดินจะมีม่านพลังกั้นอยู่

ตราบใดที่ม่านพลังยังอยู่ ลอร์ดจะไม่สามารถออกจากเกาะเริ่มต้นเข้าสู่ทางเดินได้

และคนที่อยู่บนทางเดิน ก็ไม่สามารถเข้าสู่เกาะเริ่มต้นได้เช่นกัน

แต่หลิงหยุนสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนขึ้นมาบนทางเดินแล้ว

ม่านพลังไม่ใหญ่มาก กั้นคนได้

แต่กั้นการโจมตีระยะไกลไม่ได้

ดังนั้น กองกำลังที่หลิงหยุนให้บาร์บาร่าพาไป

จึงเป็นเนโครแมนเซอร์และพลธนูโครงกระดูกเงาบางส่วน

พวกมันเป็นยูนิตโจมตีระยะไกล น่าจะช่วยหลินเฉียนเฉียนกำจัดมอนสเตอร์บนเกาะเริ่มต้นของเธอได้

หันกลับมาดูบาร์บาร่า เมื่อได้ยินภารกิจที่หลิงหยุนมอบหมายให้

มุมปากสวยได้รูปก็ยกยิ้มขึ้น เผยรอยยิ้มแบบรู้ทัน

“ท่านลอร์ดเจ้าคะ ท่านช่วยเธอขนาดนี้ ท่านมีใจให้เธอหรือเปล่าเจ้าคะ?”

หลิงหยุนพูดไม่ออก ยัยบาร์บาร่านี่เป็นอะไรไปอีก?

ทำไมถึงคิดไปในทางนั้นได้?

ที่หลิงหยุนช่วยหลินเฉียนเฉียน ก็เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมรุ่น อยากจะช่วยดึงเพื่อนขึ้นมาบ้าง

อีกอย่าง ป้ายคำสั่งในมือหลิงหยุน ก็ได้มาจากหลินเฉียนเฉียนนี่นา!

ตรงไหนช่วยได้ ก็ช่วยดึงกันหน่อย ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลย!

“เจ้านี่พูดมากจริง รีบไปได้แล้ว!” หลิงหยุนดุเบาๆ

บาร์บาร่าแลบลิ้นเล็กๆ ออกมาอย่างซุกซน แล้วบิดเอวบางร่างน้อยมุ่งหน้าไปยังทางเดินที่เชื่อมต่อเกาะศูนย์กลางกับเกาะหมายเลข 12

ส่วนหลิงหยุน พากับโอเดนเดินผ่านประตูใหญ่ของตำหนักแห่งห้วงลึก เข้าสู่ภายใน

เรียกว่าตำหนัก แต่จริงๆ แล้วเป็นกลุ่มสิ่งปลูกสร้าง

หลิงหยุนลองนับดู

มีตำหนักเล็ก 20 หลัง และตำหนักใหญ่ 1 หลัง

ตำหนักเล็ก 20 หลัง ตรงกับจำนวนประตูเมือง 20 บาน และเกาะเริ่มต้น 20 เกาะพอดี

ดูจากตรงนี้ การออกแบบดั้งเดิมของตำหนักแห่งห้วงลึก คงตั้งใจเตรียมรางวัลไว้ให้ลอร์ดทั้ง 20 คน

แต่ทว่า มักจะมีลอร์ดที่เป็นตัวถ่วง

เข้าสู่ตำหนักแห่งห้วงลึกทีหลังชาวบ้าน

ดังนั้นรางวัลของพวกเขา ก็จะถูกลอร์ดที่เข้ามาถึงก่อนฉกชิงตัดหน้าไป

“แยกย้ายกัน ไปดูตำหนักพวกนั้น อันไหนเอาไปได้ ขนไปให้หมด” หลิงหยุนสั่ง

โอเดนพยักหน้า ควบม้าโครงกระดูกมุ่งหน้าไปยังตำหนักเล็กที่อยู่ใกล้ที่สุด

ส่วนหลิงหยุน เดินตรงไปยังตำหนักใหญ่ที่สุดที่ตั้งอยู่ตรงกลาง

ทันทีที่ก้าวเข้าไป คบเพลิงบนเสาหินสองข้างทางก็จุดติดขึ้นเอง

เปลวไฟที่ไม่สว่างนักไหววูบไปมา

ดูน่าขนลุกและวังเวง

แต่หลิงหยุนในฐานะลอร์ดแห่งอันเดด เห็นฉากสยองขวัญมาจนชินชาแล้ว

หรือพูดง่ายๆ ก็คือ ใจกล้าจนด้านชาไปแล้ว

ดังนั้นจึงไม่กลัวสิ่งเหล่านี้เลย

เขารีบเดินสำรวจภายในตำหนัก

ในที่สุด ที่บัลลังก์ตรงปลายสุดของตำหนัก เขาพบหีบสมบัติใบหนึ่ง

หลิงหยุนเปิดมันออก

“ท่านเปิดหีบสมบัติใหญ่แห่งตำหนักห้วงลึก ได้รับรางวัลดังนี้: ทรัพยากรพื้นฐาน 500,000, พิมพ์เขียวกำแพงเมืองออบซิเดียน, พิมพ์เขียวป้อมธนูลาวา, หีบสมบัติยูนิตทหารระดับหก *1, วัสดุอเนกประสงค์ *500,000, อุปกรณ์ฮีโร่ระดับเพชร *3, หินตีบวก *50,000”

รางวัลชุดใหญ่ไหลเข้ากระเป๋า

สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของหลิงหยุนมากที่สุด คือพิมพ์เขียวป้องกันเมืองสองใบ

ใบหนึ่งเป็นพิมพ์เขียวกำแพงเมือง: กำแพงเมืองออบซิเดียน

อีกใบเป็นพิมพ์เขียวอาวุธ: ป้อมธนูลาวา

นี่คือสิ่งที่หลิงหยุนกำลังต้องการอย่างเร่งด่วนในตอนนี้พอดี!

รอบนี้ กำไรเละ!