บทที่ 27 ประกาศเตือนภัยพายุหมุนเขตร้อน

ส่วนของที่เหลือล้วนเป็นข้าวของเครื่องใช้สำหรับทารกทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นผ้าอ้อมสำเร็จรูปสองแพ็ค ผ้าซับน้ำลายสามผืน ผ้าห่มผืนเล็กสองผืน ทิชชู่สี่ห่อ ทิชชู่เปียกสูตรอ่อนโยนอีกสองห่อ และหมวกใบจิ๋วหนึ่งใบ พี่สาวจัดการกวาดต้อนทุกอย่างกลับเข้าไปเก็บในห้องจนเรียบ

หลีเย่ได้รับวัตถุดิบที่จี้เฉินปินส่งมาให้ในเวลาแปดโมงครึ่งตามปกติ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงประกาศจากระบบก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ประกาศ! ประกาศ! แจ้งเตือนสถานการณ์ฉุกเฉิน!" น้ำเสียงสังเคราะห์ของระบบเจือไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

"ขณะนี้ตรวจพบการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนบริเวณน่านน้ำ ความเร็วลมใกล้ศูนย์กลางอยู่ที่ระดับ 8-9 และมีแนวโน้มจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คาดว่าจะเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งภายในเที่ยงวันพรุ่งนี้ ขอให้ผู้รอดชีวิตทุกท่านเตรียมรับมือด่วน!"

สิ้นเสียงประกาศ โลกทั้งใบก็พลันโกลาหล

"ไต้ฝุ่นกำลังจะมางั้นเหรอ?" หลีเย่อุทานถามด้วยความตกใจ

"อย่าเพิ่งตื่นตูมไป!" จี้เฉินปินรีบส่งข้อความมาปลอบขวัญ "รีบเสริมความแข็งแรงให้ตัวบ้าน ปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิด ขาดเหลืออะไรก็บอกผมได้เลย!" เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนพิมพ์ต่อว่า "วันนี้ไม่ต้องลำบากทำมื้อเที่ยงส่งมาแล้วนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ในเมื่อรับของมาแล้ว หลีเย่จึงตอบกลับไปว่า "กว่าพายุจะเข้าก็พรุ่งนี้ ทำมื้อเที่ยงวันนี้ยังไงก็ทันถมเถ"

หลังส่งข้อความเสร็จ เธอก็ปิดหน้าจอไลท์สกรีนแล้วหันมาปรึกษาแผนรับมือกับพี่สาวทันที

หลีฮวาเองก็ร้อนใจไม่แพ้กัน พายุไต้ฝุ่นก่อตัวในมหาสมุทร แล้วบ้านของพวกเธอก็ลอยอยู่กลางทะเลเวิ้งว้าง ไร้ที่ให้หลบซ่อนหรือหลีกหนี แต่ในฐานะพี่คนโต เธอจะตื่นตระหนกไม่ได้เด็ดขาด! หญิงสาวพยายามขุดความทรงจำเกี่ยวกับวิธีรับมือพายุสมัยอยู่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินออกมา ก่อนจะเริ่มแจกแจงงานอย่างละเอียด

"เธอรีบเข้าไปดูในร้านค้าก่อนว่ามีวิธีเสริมความแข็งแรงให้บ้านไหม จากนั้นไปเก็บเสื้อผ้ากับฟืนที่ตากไว้เข้ามาให้หมด เราต้องตุนน้ำและอาหารสำเร็จรูปไว้ให้เยอะที่สุด พี่จะไปต้มน้ำแล้วก็นึ่งซาลาเปากับหมั่นโถวเพิ่ม วันนี้ทำซาลาเปาให้คุณจี้กับคนอื่นๆ ด้วยเลย พวกเขาจะได้เก็บไว้กินได้อีกหลายวัน!"

ประโยคสุดท้ายที่เธอไม่ได้เอ่ยออกมาคือ... หากเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เมื่อพายุมาถึง พวกเราสามคนก็จะกอดกันไว้แน่น ถ้าจะตายก็ต้องตายด้วยกัน

"ได้เลย!" พอมีเป้าหมาย หลีเย่ก็เลิกฟุ้งซ่าน

เธอเปิดหน้าต่างการสร้างขึ้นมาเพื่อหาวิธีเสริมความแข็งแรงให้บ้าน แต่พบว่าบ้านไม้ทำได้แค่ขยายพื้นที่ ไม่สามารถเสริมแกร่งได้ ทว่าเธอกลับไปเจอแปลน 'บ้านหิน' เข้า บ้านหินต้องใช้วัสดุเป็นหิน 100 ก้อน ซึ่งหลีเย่ไม่มีเลยสักก้อน คาดว่าคงต้องออกไปสำรวจเกาะร้างถึงจะหาได้

หากจะใช้แต้มแลกบ้านหิน พื้นที่ 10 ตารางเมตรต้องใช้ถึง 10,000 แต้ม ข้าวของในบ้านเยอะขนาดนี้ แถมยังต้องย้ายไก่กับกระต่ายเข้ามาหลบภัยอีก อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้พื้นที่สัก 30 ตารางเมตร ส่วนห้องน้ำกับห้องครัวคงต้องตัดใจ ไม่สามารถสร้างใหม่ได้ในตอนนี้

โชคยังดีที่เธอมีแต้มสะสมอยู่ในมือกว่า 30,000 แต้ม เธอตั้งใจว่าจะสร้างบ้านหินส่วนหลักก่อน ส่วนที่เหลือค่อยเก็บหอมรอมริบเอาทีหลัง

จังหวะที่หลีเย่กำลังจะกดยืนยันการแลกเปลี่ยน จู่ๆ ก็มีข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมา

[เพื่อนของคุณ 'จี้เฉินปิน' ส่งแต้มให้คุณ: 100,000 แต้ม ยอมรับ หรือ ปฏิเสธ?]

หลีเย่ไม่กล้ากดรับส่งเดช เธอกำลังจะหันไปเรียกพี่สาว แต่ก็เหลือบไปเห็นข้อความจากจี้เฉินปินส่งตามมาติดๆ "เสี่ยวเย่ ในหน้าต่างการสร้างมีบ้านหินอยู่ ถ้าเปลี่ยนบ้านเป็นบ้านหิน ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกลมพัดปลิวแล้วนะ"

"หนึ่งแสนแต้มมันเยอะเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ!" หลีเย่ตอบกลับไปอย่างหนักแน่น "ฉันรู้กำลังตัวเองดี กว่าจะหาแต้มมาคืนคุณได้ครบ คงต้องใช้เวลาอีกนานโข"

ใจจริงเธออยากจะปรึกษาพี่สาวอีกครั้ง แต่เห็นพี่สาววิ่งวุ่นจนเท้าแทบไม่ติดพื้น เธอเลยไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะ

"ผมมีแต้มเหลือเฟือ!" จี้เฉินปินตอบกลับมาอย่างเปิดเผย "คุณก็รู้ว่าฝ่ายผมมีคนเยอะ แถมแต่ละคนก็ฝีมือดี ไปเกาะไหนก็กอบโกยแต้มได้เป็นกอบเป็นกำ" เขาเสริมต่ออย่างจริงใจว่า "สิ่งที่ผมขาดคือคนมีฝีมือ ไม่ใช่แต้ม! การให้แต้มคุณ ก็ถือว่าเราต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์นะ"

"งั้นถือว่าฉันขอยืมคุณก่อนก็แล้วกัน แล้วจะทยอยผ่อนคืนให้นะคะ!" หลีเย่กัดฟันตัดสินใจกดยอมรับแต้ม

"อืม ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกได้เลยนะ คนกันเองทั้งนั้น"