ตอนที่ 10: คุณลักษณะใหม่

ตอนที่ 10: คุณลักษณะใหม่

ราชวงศ์ต้าอวี่ ปีที่ 387 วันที่ 12 เดือน 8 ฤกษ์งามยามดีเหมาะแก่การมงคลสมรส ไม่เหมาะแก่การเริ่มงานก่อสร้าง

ณ ลานเรือนหอโอสถ

หลี่อวิ๋นชิงสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อน ร่างกายเบาหวิวดั่งนกนางแอ่น นางยกขาขวาขึ้นเล็กน้อย ปลายเท้าตวัดเป็นวงโค้ง ก่อนจะกระทืบลงบนพื้นอย่างฉับพลัน

"ปัง!"

สิ้นเสียงกระทืบเท้า เอวบางอรชรบิดพลิ้ว

ร่างของนางหมุนวนอย่างรวดเร็ว เส้นผมยาวสลวยสะบัดไหวดั่งสายน้ำตก ท่ามกลางชายเสื้อที่พลิ้วสะบัด หมัดขวาชกออกไปดั่งมังกรหรืองูที่พุ่งออกจากถ้ำ

"ฟุ่บ!"

เสียงแหวกอากาศยังไม่ทันจางหาย นางก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้า ชายกระโปรงสีม่วงสะบัดไหว หมัดอีกหมัดก็พุ่งทะลวงสายลม

เพลงหมัดหยกกระจ่างทั้งสามสิบหกกระบวนท่า ในมือของนางดูเฉียบขาดและคมกริบขึ้นเรื่อยๆ

บางครั้งนางเคลื่อนไหวหนักแน่นดุจผลักภูเขา หมัดแหวกสายลม พลังระเบิดออกดั่งมังกรหรืองูเลื้อยพัน

บางครานางก็เบาสบายดุจนกกระเรียนเริงระบำ ร่างกายอ่อนช้อยพลิ้วไหว สายลมจากหมัดพัดกรรโชก

ทุกท่วงท่า ทุกกระบวนท่า ล้วนว่องไวและทรงพลัง

ใบหน้าขาวผ่องแดงระเรื่อ ทว่าไร้เม็ดเหงื่อ ลมหายใจยาวลึกและต่อเนื่อง แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญระดับสูง ราวกับเป็นสัญชาตญาณ

"ค่าประสบการณ์ หมัดหยกกระจ่าง +10"

"หมัดหยกกระจ่าง (บรรลุขั้นต้น 0/200)"

"ในที่สุดก็ถึงขั้นต้น จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งช่วยส่งเสริมการฝึกหมัดได้มากจริงๆ"

หลี่อวิ๋นชิงยืนนิ่งหลังเก็บหมัด สัมผัสได้ชัดเจนถึงกระแสความร้อนที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง หล่อเลี้ยงทุกส่วนสัด

เพียงแค่กำหนดจิต เลือดลมทั้งหมดก็มารวมตัวกันที่แขนขวาจนแน่นขนัด

ชั่วขณะนั้น นางรู้สึกราวกับมีพลังมหาศาลพอที่จะทลายภูเขาได้ด้วยหมัดเดียว

"ด้วยการเสริมพลังจากเลือดลมใหม่ที่เพิ่งก่อกำเนิด หมัดนี้คงหนักไม่ต่ำกว่าร้อยจินกระมัง?"

ตลอดสามวันที่ผ่านมา นางขลุกอยู่แต่ในลานเรือนหอโอสถ บางครั้งก็ฝึกหมัดหยกกระจ่าง บางครั้งก็อ่านตำราแพทย์

แทบจะไม่ได้หยุดพัก จนสามารถบรรลุขั้นต้นของหมัดหยกกระจ่างได้ในเวลาเพียงสามวันสั้นๆ

หากไม่ใช่เพราะร่างกายสตรีอ่อนแอกว่าโดยธรรมชาติ และพิจารณาว่าหากบรรลุขั้นสูงจะสร้างแรงหมัดได้ถึงพันจิน จอมยุทธ์ทั่วไปในระดับขั้นต้นก็น่าจะมีแรงหมัดไม่ต่ำกว่าร้อยห้าสิบจิน

"วิถียุทธ์ช่างน่าอัศจรรย์นัก!"

หลี่อวิ๋นชิงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจด้วยความชื่นชม เพียงสามวัน นางรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่

แม้รูปร่างภายนอกจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ภายในนางสัมผัสได้ว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมถึงสองเท่า

เมื่อคืนตอนอาบน้ำ เพียงแค่เกร็งหน้าท้องเล็กน้อย กล้ามเนื้อหน้าท้องก็ปรากฏชัดเจน ไม่แบนราบเหมือนแต่ก่อน แต่กลับมีเส้นสายที่สวยงาม

"จอมยุทธ์ที่บรรลุขั้นสูง ก่อกำเนิดกำลังภายใน และขัดเกลาร่างกายจนเข้าสู่ระดับยอดฝีมือ จะแข็งแกร่งเพียงใดกันนะ?"

ดวงตาของหลี่อวิ๋นชิงเป็นประกาย ความปรารถนาในใจยิ่งทวีความรุนแรง

ความแข็งแกร่งคือรากฐานสำคัญในการกำหนดชะตาชีวิตตนเอง

"ข้าจะต้องทำให้สำเร็จ!"

แววตามุ่งมั่นฉายชัด นางหันหลังเดินกลับเข้าไปในหอโอสถเพื่อเริ่มอ่านตำราแพทย์ต่อ

ตลอดสามวันที่ผ่านมาจากการอ่านอย่างต่อเนื่อง ทักษะทางการแพทย์ของนางอีกเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ระดับชำนาญ

ต่างจากวิถียุทธ์ ทักษะที่อาศัยความจำและเทคนิคเหล่านี้พัฒนาได้รวดเร็วยิ่งนัก

ดวงตะวันค่อยๆ ลอยสูงขึ้น เงาไม้ในลานเรือนหดสั้นลง

เมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยง ตัวอักษรอีกบรรทัดก็กะพริบขึ้นในสายตาของหลี่อวิ๋นชิง

"ค่าประสบการณ์ วิชาแพทย์ พิษ และการปรุงยา +23"

"วิชาแพทย์ พิษ และการปรุงยา (ชำนาญ 0/500)"

"วิชาแพทย์ พิษ และการปรุงยา บรรลุระดับชำนาญ ได้รับคุณลักษณะ: แยกแยะสมุนไพรด้วยกลิ่น"

"ได้รับคุณลักษณะด้วยหรือนี่!"

ใบหน้าของนางพลันสว่างไสวด้วยความยินดี ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ กลิ่นสมุนไพรหอมกรุ่นหลากหลายชนิดก็ลอยมาแตะจมูกทุกครั้งที่หายใจเข้า

"โสม อัคคีทวาร ตังกุย โกฐเขมา ชะเอมเทศ เสกตี่ ตานเซิน..."

พร้อมกับกลิ่นที่ได้รับรู้ ความรู้ในสมองทำให้นางระบุชื่อสมุนไพรได้ในทันที

หลี่อวิ๋นชิงหันไปมองห้องด้านข้างที่ยายเฒ่าภูตกำลังต้มยาอยู่

"น้ำแกงยานี้มีแต่สมุนไพรบำรุงทั้งนั้น... เอ๊ะ? ยังมีโหราเดือยไก่และเมล็ดแสลงใจที่มีพิษด้วย นี่ใช้เพื่อปรับสมดุลฤทธิ์ยาสินะ"

เพียงชั่วพริบตา นางก็รับรู้ถึงส่วนผสมทั้งหมดที่ยายเฒ่าภูตกำลังต้ม และสรรพคุณของยาแต่ละชนิดก็ประมวลผลขึ้นมาในสมอง

"คุณลักษณะนี้ดีจริงๆ!"

ด้วยคุณลักษณะนี้และความรู้เรื่องยาและพิษที่อัดแน่นอยู่ในหัว นางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องจะถูกวางยาพิษอีกต่อไป

เพียงแค่กวาดตามอง หน้าต่างสถานะก็ปรากฏขึ้น

ชื่อ: หลี่อวิ๋นชิง

อายุขัย: 15/อนันต์

ทักษะ: พิณ หมาก ลายมือ วาดภาพ (สมบูรณ์แบบ)

คุณลักษณะ: จิตจดจ่อแน่วแน่, จิตวิญญาณเปี่ยมพลัง, ความจำแม่นยำดุจภาพถ่าย, รวมจิตบำรุงโฉม, แปดเสียงผสานวิญญาณ, สติปัญญาเลิศล้ำ

หมัดหยกกระจ่าง: (บรรลุขั้นต้น 0/200) คุณลักษณะ: ไม่มี

เคล็ดวิชากระบี่เหมันต์: (พื้นฐาน 327/500) คุณลักษณะ: ไม่มี

วิชาแพทย์ พิษ และการปรุงยา: (ชำนาญ 0/500) คุณลักษณะ: แยกแยะสมุนไพรด้วยกลิ่น

"ตึก ตึก ตึก..."

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน

"คุณหนูเจ้าคะ นายท่านให้มาตามกลับเจ้าค่ะ"

ได้ยินเสียงเรียก หลี่อวิ๋นชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "ป้าจาง ท่านพ่อได้บอกหรือไม่ว่าเรื่องอะไร?"

นี่คือหญิงรับใช้สูงวัยจากเรือนของนางเอง และเป็นหนึ่งในสี่บ่าวรับใช้ที่ติดตามนางมาที่สำนักยุทธ์

"น่าจะเกี่ยวกับตระกูลเจียงเจ้าค่ะ" ป้าจางตอบด้วยความไม่แน่ใจนัก

"ตระกูลเจียง? พิธีสู่ขอหรือ?"

หลี่อวิ๋นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลายออก นางลุกขึ้นยืนและคารวะยายเฒ่าภูต "ท่านยายเฒ่าภูต ข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ พรุ่งนี้เจอกันเจ้าค่ะ!"

"ไปเถอะๆ!" ยายเฒ่าภูตโบกมือด้วยรอยยิ้มกว้าง

นางเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงของหลี่อวิ๋นชิงตลอดหลายวันที่ผ่านมา

ขยันหมั่นเพียร ใฝ่รู้ ไม่เคยย่อท้อ และมีสมาธิจดจ่ออย่างยิ่ง

"แม้แต่ตาเฒ่าหลิวก็ยังมีตาถั่วดูคนผิด... ฮิฮิ!"

มองตามหลังหลี่อวิ๋นชิงที่เดินจากไป ยายเฒ่าภูตหัวเราะเบาๆ

บรรลุขั้นต้นของหมัดหยกกระจ่างได้ในสามวัน พรสวรรค์ของนางเหนือล้ำกว่าทุกคนในสำนักยุทธ์

แม้แต่เจียงอวี้แห่งตระกูลเจียงยังต้องชิดซ้าย

"ตระกูลเจียง? พวกเขากำลังวางแผนเรื่องหมั้นหมายงั้นรึ?"

"แม่หนูคนนี้สุขุมเยือกเย็น ภายนอกอ่อนโยนแต่ภายในเข้มแข็ง และมีระเบียบวินัยในตนเองสูง นางจะยอมให้ตระกูลบงการชีวิตจริงๆ หรือ?"

ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ รอยยิ้มบนหน้ายายเฒ่าภูตค่อยๆ แข็งค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโดดเดี่ยว

ร่างของนางดูห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย ในลานเรือนอันเงียบสงบนี้ นางดูเหมือนวิญญาณเร่ร่อนที่เดียวดาย

ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงถอนหายใจอันเปลี่ยวเหงาก็ดังขึ้นในลานเล็ก "หากในตอนนั้น..."

เมืองชั้นใน คฤหาสน์ตระกูลเจียง

"เจียงอวี้ ถือนี่ไว้!"

ท่านผู้เฒ่าตระกูลเจียงชี้ไปที่ห่านป่าคู่หนึ่งในกรงที่ดูสะอาดสะอ้าน แล้วกล่าวว่า "พวกมันบินลงใต้เมื่อถึงสารทวิษุวัต และกลับมาเมื่อถึงวสันตวิษุวัต ครองคู่ผัวเดียวเมียเดียวตลอดชีวิต ไม่เคยผิดคำสัญญา"

"เจ้าต้องมอบพวกมันให้กับสตรีที่เจ้ารักด้วยมือของเจ้าเอง ใช้สิ่งนี้เป็นคำมั่นสัญญาว่าจะแก่เฒ่าไปด้วยกัน ห้ามผิดคำสัญญาเด็ดขาด"

"ลูกผู้ชายตระกูลเจียงของข้า ต้องไม่ตระบัดสัตย์!"

"ขอรับ ท่านปู่!"

เจียงอวี้โค้งคำนับอย่างนอบน้อมและจริงจัง ก่อนจะเดินไปที่กรงและอุ้มห่านป่าขึ้นมา

ใบหน้างดงามของหลี่อวิ๋นชิงปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เมื่อนึกถึงความดื้อรั้นของนาง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเขา

แต่แล้ว เมื่อนึกถึงท่าทีห่างเหินและพยายามหลบหน้าเขาของหลี่อวิ๋นชิง ใจเขาก็เริ่มกังวล

ในฐานะทายาทสายตรงของตระกูลเจียง เขาเคยพบปะคุณหนูจากตระกูลใหญ่ในเมืองชิงโจวมามากมาย

ทุกคนล้วนยิ้มแย้มและพูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนม หลายคนถึงกับทอดสะพานให้ แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรด้วยเลย

กลับกัน เป็นหลี่อวิ๋นชิงผู้เย็นชาห่างเหินต่างหากที่มักจะวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา

ภาพหญิงสาวในชุดกระโปรงสีม่วง ผมยาวสยาย ดีดพิณใต้แสงจันทร์ เสียงเพลงไพเราะจับใจ ราวกับภาพวาดที่ไม่อาจลืมเลือน

ทุกครั้งที่นึกถึงฉากนั้น หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย

"ไปเถอะๆ ปู่รอวันแต่งงานของเจ้าสองคนอยู่นะ!"

เห็นเจียงอวี้ยืนสง่าผ่าเผย ท่านผู้เฒ่าเจียงก็ยิ้มแก้มปริด้วยความคาดหวัง

"ท่านปู่ หลานไปก่อนนะขอรับ!"

เจียงอวี้คารวะอีกครั้ง แล้วหันไปหาบิดาที่ยืนอยู่ข้างๆ "ท่านพ่อ ไปกันเถอะขอรับ!"

พูดจบ เจียงอวี้ก็อุ้มห่านป่าเดินนำหน้า

ขบวนผู้ติดตามด้านหลังยาวเหยียด หาบของขวัญคนละไม้คนละมือ รวมทั้งหมดสามสิบหาบ

นี่คือของขวัญสำหรับพิธีสู่ขอ