ตอนที่ 53 ท่านพ่อ!?

ตอนที่ 53 ท่านพ่อ!?

“ชะ… ชิงเฉิน…”

กู้หยุนซีเอื้อมมือไปสะกิดน้องชาย พลางเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย

กู้ชิงเฉิน ซึ่งกำลังข่มขู่เหล่าผู้ฝึกตนรอบข้างให้ถอยไป กลับสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของพี่สาว เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่า พี่สาวกำลังมองไปยังบางสิ่งด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

หืม?

สิ่งใดกันเล่า ที่ทำให้พี่สาวผู้แสนเก่งกาจของเขาแสดงท่าทางเช่นนี้ออกมา?

ต้องไม่ลืมว่าทั้งเขาและพี่สาวต่างก็มียันต์รักษาชีวิตที่บิดาให้ไว้ กล่าวได้ว่าในแดนลับจักรพรรดิคุนแห่งนี้ แทบไม่มีสิ่งใดที่สามารถเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาได้เลย

แล้วมันคืออะไรกัน ที่ทำให้พี่สาวถึงกับตัวสั่นเช่นนี้?

ด้วยความสงสัย กู้ชิงเฉินจึงหันตามสายตาของกู้หยุนซีไปมอง…

“เอ่อ…”

เพียงแค่มองครั้งเดียว หัวสมองของเจ้าตัวน้อยพลันมึนตึ้บเหมือนโดนฟาดด้วยค้อนหนัก

สีหน้าของกู้ชิงเฉินดูตื่นตระหนกยิ่งกว่ากู้หยุนซีเสียอีก

ราวกับว่าเขาได้เห็นผีตรงหน้า

เมื่อได้เห็นกู้ฉางชิงในทันทีนั้นเอง กู้ชิงเฉินก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่สาวถึงแสดงท่าทางเช่นนั้น…

กู้หยุนซีรีบคว้ามือน้องชายเอาไว้ก่อนจะเดินตรงไปยังกู้ฉางชิงด้วยความรวดเร็ว

ผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างรู้ตัวดี จึงรีบหลบออกไปเปิดทางให้อย่างไม่ลังเล

เด็กปีศาจทั้งสองคนนี้ แม้จะยังไม่อยู่ในขอบเขตราชา แต่ใครกันจะกล้าไปยั่วโมโหพวกเขา?

แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตราชาเอง ก็ยังต้องชั่งใจคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะลงมือ

เด็กทั้งสองคนนี้มีพลังอันน่าหวาดกลัวเกินตัว เช่นนี้แล้วขุมกำลังเบื้องหลังของพวกเขาย่อมไม่ธรรมดาเป็นแน่

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

“หรือว่าใครบางคนกำลังจะถูกสองจอมปีศาจน้อยเล็งเป้าหมายเข้าเสียแล้ว?”

หลายคนเริ่มซุบซิบพลางมองดูสถานการณ์ตรงหน้า สีหน้าของบางคนดูคล้ายกับจะเวทนากู้ฉางชิง

“เจ้าหนุ่มนั่นแย่แล้วล่ะ คงเคยไปก่อเรื่องไว้กับสองปีศาจน้อยพวกนี้ก่อนหน้านี้แน่ๆ”

บางคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดูสนุกสนาน แต่ในแววตามีความเวทนาแฝงอยู่

“ไปหาเรื่องใครไม่หา ดันไปหาเรื่องสองจอมปีศาจนี่…”

เมื่อมองเห็นกู้หยุนซีและกู้ชิงเฉินผู้มีสีหน้าไม่สู้ดี กำลังเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งศิษย์ตำหนักชิงหลวนและศิษย์สำนักใจพิสุทธิ์ต่างเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา

พวกเขาล้วนเห็นกับตาตนเองแล้วว่าพลังของเด็กสองคนนี้น่าหวาดหวั่นเพียงใด โดยเฉพาะเด็กหญิงคนนั้น...

ที่สำคัญคือทิศทางที่สองพี่น้องมุ่งตรงไป ก็คือที่ที่กู้ฉางชิงยืนอยู่

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าจอมปีศาจน้อยทั้งสองกำลังจะเล่นงานกู้ฉางชิงนั้นเอง

ทันใดนั้น กู้ชิงเฉินก็ทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้ากู้ฉางชิง พลางกอดขาเขาไว้แน่น ก่อนจะเริ่มร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง

ส่วนกู้หยุนซี แม้จะไม่ถึงกับร้องไห้เช่นน้องชาย แต่ก็ทำได้เพียงกำเสื้อของตนไว้แน่น ใบหน้าก้มต่ำราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิด แล้วไม่กล้าสบตาบิดา

“ท่านพ่อ…”

“ท่านพ่อ…”

เสียงเรียก “ท่านพ่อ” สองครั้ง ทำให้สมองของเหล่าผู้ฝึกตนรอบข้างแทบจะหยุดทำงาน

โดยเฉพาะบรรดาผู้ที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกเวทนาให้กับกู้ฉางชิง

ในชั่วขณะนั้น แม้แต่กู้ชิงเอ๋อและอวี๋เหวินเฟย ก็ยังทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง

“ท่าน… ท่านพ่อ?”

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

กู้ฉางชิงคือบิดาของสองเด็กน้อยนี้อย่างนั้นหรือ?

อวี๋เหวินเฟยและกู้ชิงเอ๋อพึ่งจะได้เห็นพลังของเด็กสองคนนี้ด้วยตาตนเอง เมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนหน้านี้ เด็กน้อยที่ดูอายุเพียงสี่ถึงห้าขวบ กลับสามารถสังหารสัตว์อสูรระดับครึ่งราชาได้เพียงการโจมตีเดียว

ในความคิดของพวกเขา เด็กสองคนนี้น่าจะเป็นบุตรหลานของขุมกำลังยิ่งใหญ่อย่างศาลเทพเจ้าแห่งจักรวรรดิ หรือไม่ก็ทายาทของยอดฝีมือระดับราชันเทพหรือมหาเทพเป็นแน่

แต่ใครจะคาดคิด…

ว่าทั้งสองคนกลับเป็นบุตรของกู้ฉางชิง!

นี่มัน...

อย่างไรก็ตาม กู้ฉางชิงไม่ได้สนใจท่าทีตกตะลึงของผู้คนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเขายังคงเย็นเยียบ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงขรึมว่า

“ผู้ใดเป็นคนคิดริเริ่มเรื่องนี้?”

“พี่สาว!”

“น้องเฉินต่างหาก!”

สองพี่น้องต่างหันมาชี้นิ้วใส่กันทันที

กู้หยุนซีจ้องมองกู้ชิงเฉินด้วยสายตาโมโหสุดขีดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขา

“เจ้านั่นแหละที่อยากมาเอง! ข้าไม่วางใจเจ้าหรอกถึงต้องตามมาด้วย! กล้าหลอกท่านพ่อรึ เจ้านี่มันน่าถูกตีเสียจริงๆ!”

กู้หยุนซียกกำปั้นขึ้นอย่างเอาเรื่อง ทำท่าจะจัดการกู้ชิงเฉินให้อยู่หมัด

“ข้า… ข้า…”

กู้ชิงเฉินพยายามหาข้อแก้ตัว แต่เด็กน้อยอย่างเขา โดยเฉพาะต่อหน้าบิดาก็ได้แค่ตะกุกตะกักพูดไม่ออก

กู้ฉางชิงมองดูท่าทางทั้งสองคน แล้วก็เข้าใจทันทีว่าใครกำลังโกหก

เมื่อเห็นบิดาจ้องมาที่ตนเอง กู้ชิงเฉินกลอกตาไปมา แล้วหยิบแหวนมิติวงหนึ่งออกมาจากอกเสื้อยื่นส่งให้กู้ฉางชิง

“ท่านพ่อ ท่านดูสิ ข้าพบของดีมาให้ท่าน! ท่านอย่าโกรธข้าเลยได้หรือไม่ ข้าแค่…แค่อยู่บ้านนานเกินไปเลยอยากออกมาท่องเที่ยวบ้างเท่านั้นเอง…” กู้ชิงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน พร้อมทำสีหน้าเจื่อนๆ ดูน่าสงสารยิ่ง

กู้ฉางชิงมองลูกชายอย่างคาดโทษ แต่ก็ยื่นมือรับแหวนมิติมาตรวจดูด้วยสัมผัสวิญญาณ

ภายในแหวนเต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าและผลวิญญาณจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมี… หินเงินสีชาดกองโต!?

หินเงินสีชาด! แร่ระดับสี่ที่สามารถใช้หลอมสร้างศาสตราระดับราชาได้!

ยิ่งไปกว่านั้น หินเงินสีชาดยังเป็นสิ่งที่กู้ฉางชิงกำลังต้องการมากที่สุดในตอนนี้

ตนเองตระเวนไปทั่วแดนลับจักรพรรดิคุนมานาน แต่ยังไม่พบแม้แต่ชิ้นเดียว ทว่าลูกชายของเขากลับพบมาได้เป็นกองโตเช่นนี้?

กองแร่จำนวนนี้มากพอจะสร้างศาสตราระดับราชาถึงสามเล่มเลยทีเดียว!

เมื่อมีวัสดุพร้อมแล้ว ขั้นต่อไปก็เพียงแค่ตามหาผู้หลอมอาวุธระดับสี่ ให้ลงมือช่วยสร้างขึ้นมาเท่านั้น

หากสำเร็จ ค่ายกลดาบพิชิตเซียนที่สร้างจากศาสตราระดับราชา จะต้องน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง!

เมื่อคิดเช่นนี้ ความโกรธในใจของกู้ฉางชิงก็พลันจางหายไปไม่น้อย

“เจ้าพบของพวกนี้ที่ไหนกัน?”

“ข้าพบมันที่…”

เมื่อเห็นสีหน้าของบิดาอ่อนลง กู้ชิงเฉินก็โล่งใจทันทีที่รอดพ้นจากการถูกทำโทษ ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตนเองประสบพบเจอในแดนลับนี้อย่างละเอียด

“โอ้? หุ่นหินเกราะเงินรึ?”

“น่าสนใจจริงๆ…”

กู้ฉางชิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความสนใจ ก่อนจะกล่าวอย่างเข้มงวดว่า

“ครั้งนี้พ่อจะยกโทษให้ แต่ห้ามมีครั้งหน้าเด็ดขาด”

“อื้มๆๆ!”

กู้ชิงเฉินและกู้หยุนซีต่างพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกันอย่างเชื่อฟัง

ในขณะที่กู้ฉางชิงกำลังจะพาสองเด็กน้อยและกู้ชิงเอ๋อเข้าไปในสุสานใต้ดินนั้นเอง ลำแสงสีสว่างจ้าสายหนึ่งก็พุ่งทะยานมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่เหนือสุสานใต้ดิน

"ผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชา!"

สายตาของผู้คนมากมายพลันถูกดึงดูดไปยังแสงสว่างที่ปรากฏขึ้น

“เป็นเขา!”

กู้ชิงเอ๋อและอวี๋วเหวินเฟยที่ยืนอยู่ด้านหลังกู้ฉางชิง ต่างจดจำบุคคลผู้นี้ได้ทันทีเมื่อมองเห็น

ไม่ใช่หรือที่พวกเขาเคยพบกับผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชาผู้นี้ที่เหมืองศิลาวารีครามเมื่อไม่นานมานี้?

นั่นคือผู้เฒ่าเปียนแห่งสำนักอิ๋นจิ่ว!

ในครั้งนั้นผู้เฒ่าเปียนถูกข่มขวัญจนต้องถอยไป หลังอวี๋เหวินเฟยเอ่ยถึงตำหนักชิงหลวน

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์นั้น อวี๋เหวินเฟยยังรู้สึกหวาดผวาอยู่ไม่น้อย โชคดีนักที่นามของตำหนักชิงหลวนยังคงสร้างความหวั่นเกรงได้มากพอ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่รอดชีวิตออกมาจากที่นั่นเป็นแน่

การปรากฏตัวของผู้เฒ่าเปียนครั้งนี้ ไม่ได้ปกปิดพลังของตนแม้แต่น้อย กลิ่นอายขอบเขตราชาอันทรงพลังแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่กลุ่มของกู้ชิงเอ๋อ

เขาจำได้ชัดเจนว่ากลุ่มนี้คือพวกที่เขาเคยปล่อยตัวไป แต่สายตาของเขาในตอนนี้ ไม่ได้จับจ้องที่กู้ชิงเอ๋อหรืออวี๋เหวินเฟยเลยแม้แต่น้อย

เขากลับจ้องมองไปยังบุรุษชุดขาวผู้สง่างามที่ยืนอยู่ด้านหน้าพวกเขา

สำหรับกู้ฉางชิงแล้ว เขาไม่ได้จดจำผู้เฒ่าเปียนได้เลย แต่ผู้เฒ่าเปียนกลับจำเขาได้อย่างชัดเจน!

ภาพของชายหนุ่มชุดขาวตรงหน้านี้ ทิ้งรอยจดจำลึกซึ้งไว้ในใจของผู้เฒ่าเปียนอย่างยากจะลืมเลือน

ผู้เฒ่าเปียนสูดหายใจลึก ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ผสานทั้งความเกรงกลัวและเคารพ

“ท่าน… เราพบกันอีกครั้งแล้ว…”