ตอนที่ 45 ไร้ผู้กล้าฝ่า!

ตอนที่ 45 ไร้ผู้กล้าฝ่า!

เสียงยกยอปอปั้นจากผู้คนรอบด้านไม่ได้ทำให้ซือคงเซิงแยแสแม้แต่น้อย

ในฐานะอัจฉริยะไร้เทียมทานแห่งวังอสรพิษทมิฬรุ่นก่อน เขาคุ้นชินกับคำสรรเสริญเยินยอเหล่านี้มานานแล้ว

สายตาของเขาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูพระราชวังโบราณ—กู้ฉางชิง—ประกายตาเผยความเคร่งขรึม

ที่นี่คือแดนลับจักรพรรดิคุน ดินแดนที่เต็มไปด้วยอันตรายเกินคาดเดา เขารู้ดีว่าความประมาทแม้เพียงเล็กน้อยอาจหมายถึงชีวิตของตน การยกยอปอปั้นจึงไม่อาจสั่นคลอนสติของเขาได้

หนึ่งก้าวเท่านั้น

ร่างของซือคงเซิงพลันหายวับจากที่เดิม ปรากฏอีกครั้งในรัศมีการโจมตีของกู้ฉางชิง!

สายตาของกู้ฉางชิงยกขึ้นเพียงเล็กน้อย จับจ้องตรงมาที่เขา

เพียงแวบเดียว ซือคงเซิงก็รู้สึกถึงความตายอันเย็นเยียบที่พุ่งเข้าจู่โจมหัวใจ ร่างเขาสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

ไม่ทันไรกู้ฉางชิงก็เลือนหายไปจากสายตาของเขา...

“ไม่ดีแล้ว!” ซือคงเซิงร้องอุทานในใจ

ความรู้สึกถึงความตายกลืนกินจิตใจของเขาในทันที เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบบดขยี้ยันต์รักษาชีวิตในมือทันที

ฉึก!

แสงสว่างสีทองพลันระเบิดออก เกราะทองคำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาเพียงชั่วพริบตา

“แกร๊ง!”

เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น

ในเสี้ยววินาทีที่เกราะทองคำปรากฏ ดาบยาวในมือของกู้ฉางชิงก็จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว! ความเร็วของการโจมตีนี้ราวกับหลุดพ้นจากกฎเกณฑ์ของโลก

ปัง!

เสียงแตกละเอียดของเกราะทองคำดังขึ้น

ในวินาทีที่เกราะทองคำพังทลาย ร่างของซือคงเซิงก็พลันกลายเป็นแสงสว่างสายหนึ่ง พุ่งออกจากรัศมีการโจมตีของกู้ฉางชิงทันที!

กู้ฉางชิงไม่ได้ไล่ตาม แต่หวนกลับไปยืนประจำที่หน้าประตูพระราชวังเช่นเดิม

อีกฟากหนึ่ง ซือคงเซิงที่เพิ่งรอดชีวิตจากความตายยืนหอบหายใจหนัก พลางจ้องมองกู้ฉางชิงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“แค่เสี้ยววินาที…” เขาคิดในใจ ถ้าตนบดยันต์รักษาชีวิตช้ากว่านี้เพียงเล็กน้อย ตัวเขาคงไม่มีโอกาสยืนอยู่ตรงนี้อีกแล้ว

บรรยากาศรอบด้านเงียบสนิท

ผู้คนที่มองดูเหตุการณ์เมื่อครู่ต่างนิ่งงัน ราวกับถูกความหวาดกลัวจับตรึง

โดยเฉพาะผู้ที่ก่อนหน้านี้เคยโม้โอ้อวดว่ากู้ฉางชิงไม่อาจต้านรับซือคงเซิงได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว ต่างพากันอยากขุดหลุมฝังตัวเองหนีความอับอาย

"แค่กระบวนท่าเดียวงั้นหรือ?"

แน่นอน...

แน่นอนว่าผู้ใดก็ไม่อาจทนรับการโจมตีได้เกินหนึ่งกระบวนท่า

แต่บทบาทของทั้งสองกลับพลิกผัน

ไม่ใช่ว่ากู้ฉางชิงไม่อาจต้านรับกระบวนท่าของซือคงเซิงได้ ทว่าเป็นซือคงเซิงต่างหากที่ไม่อาจต้านรับกระบวนท่าของกู้ฉางชิงได้เลย

หากไม่ได้ยันต์รักษาชีวิตถึงสองชิ้น เกรงว่าอัจฉริยะสูงสุดแห่งวังอสรพิษทมิฬอย่างซือคงเซิงคงต้องจบชีวิตลง ณ ที่แห่งนี้

“ฟู่…”

เสียงสูดลมหายใจลึกดังขึ้นจากผู้คนรอบด้าน หลายคนไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนกในใจ

ผู้พิทักษ์ผู้นี้ไม่เพียงแค่แข็งแกร่ง แต่เรียกได้ว่าแข็งแกร่งจนเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้!

แม้แต่อัจฉริยะสูงสุดของวังอสรพิษทมิฬ ยังมิอาจทานทนได้แม้กระทั่งกระบวนท่าเดียว เกือบเอาชีวิตไม่รอด...

“ฮ่าๆๆ ซือคงเซิง เจ้าออกจะน่าเวทนาเสียจริง!”

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังมาจากที่ไม่ไกล

ประกายแสงสีม่วงพลันพุ่งวาบผ่านท้องฟ้าก่อนจะหยุดลง ณ ที่แห่งนี้

สายตาทุกคู่หันมองไปยังชายในชุดคลุมสีม่วงที่เพิ่งปรากฏตัว เขามองซือคงเซิงที่ยังหอบหายใจ สีหน้าซีดเผือดและยังคงเต็มไปด้วยความตกใจด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

“ศิษย์แห่งสำนักดาบสวรรค์—เจี้ยนหนานซิง!”

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจาก ทะเลตะวันออก พากันอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

สองขั้วอำนาจราชันจากทะเลตะวันออก—วังอสรพิษทมิฬ และ สำนักดาบสวรรค์—ต่างมารวมตัวกัน ณ ที่นี้!

เจี้ยนหนานซิงเช่นเดียวกับซือคงเซิงคืออัจฉริยะรุ่นก่อน แต่ที่สำคัญคือเขาแข็งแกร่งกว่าซือคงเซิง!

ซือคงเซิงอาจเป็นหนึ่งในยอดอัจฉริยะสูงสุดของทะเลตะวันออกในยุคก่อน แต่สำหรับ เจี้ยนหนานซิง เขาไม่มีคู่แข่ง!

ตั้งแต่วันแรกที่ทั้งสองปรากฏตัวในโลก เจี้ยนหนานซิงก็กดดันซือคงเซิงจนไม่อาจเทียบเคียงได้

ในยุคนั้น เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ของวังอสรพิษทมิฬไม่อาจเงยหน้าขึ้นในศึกต่อหน้าเหล่าศิษย์แห่งสำนักดาบสวรรค์ได้เลย

เมื่อเวลาผ่านไป หลังอายุครบสามสิบปี ความแตกต่างระหว่างทั้งสองกลับยิ่งถ่างกว้างขึ้นไปอีก

ซือคงเซิงเพิ่งจะทะลวงถึงขอบเขตราชาลึกลับได้ไม่นาน

แต่เจี้ยนหนานซิงได้เหยียบย่างสู่ขอบเขตราชาลึกลับมาหลายปีก่อนแล้ว!

ปัจจุบัน ซือคงเซิงไม่ได้ถูกเจี้ยนหนานซิงมองว่าเป็นคู่ต่อสู้อีกต่อไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม ในฐานะอดีตคู่ต่อสู้ และด้วยความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยราบรื่นระหว่าง สองขั้วอำนาจราชัน การพบหน้ากันย่อมหลีกเลี่ยงการเย้ยหยันไม่ได้

สายตาของซือคงเซิงพลันฉายแววเย็นชา

เจี้ยนหนานซิงดูเหมือนไม่ทันได้เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เขาต้องใช้ยันต์รักษาชีวิตถึงสองชิ้น แต่ยังคงเกือบเอาชีวิตไม่รอด

นอกจากนี้ เจี้ยนหนานซิงยังเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส เหมือนมองคนรอบข้างไม่อยู่ในสายตา

แต่ใครจะตำหนิได้ล่ะ? ในฐานะยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของทะเลตะวันออก ในยุคก่อน ความหยิ่งทะนงของเขาเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“หึ ถ้าพูดง่ายขนาดนั้น เจ้าก็ลองดูสิ!” ซือคงเซิงกล่าวพร้อมกับมองเจี้ยนหนานซิงด้วยท่าทีท้าทาย

ผู้คนรอบข้างพากันมองด้วยสายตาแปลกประหลาด หัวใจเริ่มเต้นแรงราวกับกำลังรอชมบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

ซือคงเซิงกำลังวางกับดักให้เจี้ยนหนานซิง!

ไม่มีใครกล้าเตือนเจี้ยนหนานซิง เพราะนั่นจะเท่ากับเป็นการยั่วยุซือคงเซิง ซึ่งพวกเขาไม่อาจแบกรับผลลัพธ์ได้

“ลองสิ ข้าย่อมต้องลองอยู่แล้ว ข้าไม่ใช่คนไร้ค่าเช่นเจ้า!” เจี้ยนหนานซิงสบถออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

เขากระชับดาบในมือแล้วพุ่งตรงไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ

“ดูให้ดีเสียล่ะ ไอ้ขยะ…”

แต่ก่อนที่คำว่า "ขยะ" จะหลุดออกจากปากของเจี้ยนหนานซิงจนจบ

ร่างของกู้ฉางชิงที่ยังอยู่ห่างออกไป กลับปรากฏขึ้นข้างตัวเขาในชั่วพริบตา

ไม่มีใครทันได้เห็นว่ กู้ฉางชิงเคลื่อนไหวไปอย่างไร และที่สำคัญที่สุด ไม่มีใครมองเห็นว่าดาบในมือเขาออกจากฝักตั้งแต่เมื่อไหร่!