ตอนที่ 34 ท่านพ่อ ข้าก็อยากไปด้วย!
ตอนที่ 34 ท่านพ่อ ข้าก็อยากไปด้วย!
ตอนที่ 34 ท่านพ่อ ข้าก็อยากไปด้วย!
พิธีแต่งงานของกู้อิ๋งไฉ่ที่เดิมมีกำหนดจัดขึ้นในอีกครึ่งเดือนต่อมา จำเป็นต้องเลื่อนออกไปเนื่องจากเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
“ได้ยินมาว่าแดนลับจักรพรรดิคุนเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง”
“แดนลับจักรพรรดิคุน นี่คือสัญญาณว่ามันกำลังจะเปิดใช่หรือไม่?”
“เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วทะเลหมื่นอสูรแล้ว คงไม่ใช่ข่าวลือแน่นอน”
แดนลับจักรพรรดิคุนเป็นสิ่งที่เหล่าผู้ฝึกตนแห่งจักรวรรดิฮั่นฉิน รวมถึงในเขตทะเลหมื่นอสูรต่างรู้จักกันดี
จักรพรรดิคุนคือจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งทะเลหมื่นอสูรเมื่อหนึ่งพันปีก่อน เขาได้ก่อตั้งตำหนักสวรรค์คุนอันเป็นอำนาจสูงสุดแห่งยุคของทะเลหมื่นอสูร
ในยุคนั้น จักรพรรดิคุนคือจักรพรรดิอันดับหนึ่งที่ไม่มีใครในทะเลหมื่นอสูรกล้าโต้แย้ง
เขากดข่มเหล่าจักรพรรดิอสูรผู้ยิ่งใหญ่ในเขตทะเลหมื่นอสูรด้านในจนพวกนั้นไม่กล้าก้าวออกจากเขตกลางของทะเล
ทะเลหมื่นอสูร ประกอบด้วยห้าเขตใหญ่ ได้แก่ เขตทะเลสี่ด้านนอก ตะวันออก ใต้ ตะวันตก เหนือ และเขตทะเลกลางซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนใน
เขตทะเลกลางเป็นดินแดนของเหล่าสัตว์อสูรและเป็นเขตต้องห้ามสำหรับผู้ฝึกตนมนุษย์
แม้แต่มนุษย์ที่อยู่ในระดับขอบเขตราชาหรือจักรพรรดิก็ไม่กล้าเหยียบย่างเข้าไป
การเสียชีวิตของจักรพรรดิคุนเต็มไปด้วยความลึกลับ ราวกับเขาหายตัวไปจากโลกนี้พร้อมกับตำหนักสวรรค์คุนที่ก่อตั้งขึ้น
ไม่นานหลังจากนั้น มีการค้นพบทางเข้าสู่แดนลับจักรพรรดิคุน ในจุดเชื่อมต่อระหว่างทะเลด้านนอกและด้านในทั้งสี่แห่ง
ในช่วงแรก ไม่มีใครรู้ว่าแดนลับแห่งนี้เกี่ยวข้องกับจักรพรรดิคุน
จนกระทั่งมีผู้ค้นพบซากของตำหนักสวรรค์คุน รวมถึงของใช้ส่วนตัวของจักรพรรดิคุนอยู่ภายในแดนลับแห่งนี้ นั่นจึงเป็นที่แน่ชัดว่านี่คือดินแดนที่จักรพรรดิคุนล่มสลาย
ข่าวการตายของจักรพรรดิคุนในครั้งนั้นสร้างความฮือฮาอย่างใหญ่หลวง
โดยเฉพาะเหล่าจักรพรรดิอสูรในเขตทะเลด้านในที่เมื่อทราบข่าว พวกมันบุกออกจากเขตกลางและเปิดศึกใหญ่กับมนุษย์
ศึกครั้งนั้นทำให้ทั้งมนุษย์และอสูรในทะเลหมื่นอสูรต้องสูญเสียอย่างหนัก
จักรพรรดิจำนวนมากต้องล้มตาย
โดยเฉพาะเขตทะเลใต้ที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุด จักรพรรดิที่เข้าร่วมศึกในเขตนี้ล้วนเสียชีวิตเกือบทั้งหมด
นั่นทำให้ตลอดเวลาพันปีที่ผ่านมา เขตทะเลใต้กลายเป็นเขตทะเลที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาเขตทะเลสี่ด้านนอก
ในปัจจุบัน เขตทะเลใต้ยังคงเป็นเขตเดียวที่ไม่มีผู้แข็งแกร่งในขอบเขตจักรพรรดิ
เมื่อข่าวการเปิดของแดนลับจักรพรรดิคุนแพร่สะพัด ตระกูลกู้ก็เรียกประชุมครั้งใหญ่ทันที
บนตำแหน่งประธานของที่ประชุม มีสองคนที่นั่งอยู่ได้แก่ กู้หยวนและกู้ฉางชิง
แม้ว่ากู้หยวนจะเป็นผู้นำของตระกูลกู้ แต่ในใจของสมาชิกทุกคนในตระกูล รวมถึงตัวกู้หยวนเอง ต่างมองว่ากู้ฉางชิงคือหัวใจสำคัญที่แท้จริงของตระกูลนี้
“ครั้งล่าสุดที่แดนลับจักรพรรดิคุนเปิดคือเมื่อไหร่?”
กู้ฉางชิงเอ่ยถาม เขาไม่ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับแดนลับจักรพรรดิคุนมากนัก เพราะครั้งก่อนที่เปิดตัวนั้นเป็นเรื่องราวในอดีตเมื่อหลายสิบปีก่อน ซึ่งในตอนนั้นเขายังไม่ได้เกิด
“สามสิบเจ็ดปีที่แล้ว”
“แดนลับจักรพรรดิคุนไม่มีระยะเวลาเปิดที่แน่นอน บางครั้งก็ห่างกันถึงห้าสิบปีเต็ม”
“แต่ทุกครั้งที่เปิด มันจะดึงดูดอำนาจมากมายและเหล่าผู้แข็งแกร่งที่ใกล้หมดอายุขัยให้หลั่งไหลเข้ามา โดยเฉพาะผู้ที่แสวงหาโอกาสสุดท้ายในการทะลวงขั้น”
“ในแต่ละครั้งที่แดนลับจักรพรรดิคุนเปิด จะสร้างยอดฝีมือรุ่นใหม่ขึ้นมาหลายคน”
“เพราะแดนลับจักรพรรดิคุนจำกัดเพียงผู้ที่อยู่เหนือระดับขอบเขตจักรพรรดิไม่ให้เข้า แต่ไม่มีการกำหนดขั้นต่ำ ดังนั้นแม้แต่ผู้ที่อยู่ระดับสร้างกายาก็สามารถเข้าไปได้ แต่โดยทั่วไปแล้ว อย่างน้อยต้องเป็นระดับวิญญาณแท้จริงถึงจะเหมาะสม เพราะหากเป็นระดับสร้างกายา คงไม่รอดจากสัตว์อสูรในนั้นแน่”
“แม้ว่าจะมีโอกาสมากมายในแดนลับจักรพรรดิคุน แต่ก็เต็มไปด้วยอันตราย แม้แต่ผู้ที่อยู่ในขอบเขตราชาก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะออกมาได้โดยปลอดภัย เพราะมีขอบเขตราชาหลายคนที่ล้มตายในนั้น”
“อีกทั้งไม่ว่าจะเข้าไปพร้อมกันหรือไม่ เมื่อเข้าสู่แดนลับจักรพรรดิคุนทุกคนจะถูกส่งไปยังจุดต่าง ๆ แบบสุ่ม”
กู้หยวนอธิบายอย่างละเอียดให้กู้ฉางชิงฟัง แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ไปแดนลับจักรพรรดิคุน แต่เขาก็รู้เรื่องมากกว่ากู้ฉางชิง
“ใครต้องการไปบ้าง?”
กู้ฉางชิงกวาดสายตาไปรอบห้องโถง ซึ่งมีทั้งอาวุโสระดับสูงของตระกูลกู้และสมาชิกเยาวชนที่โดดเด่นไม่กี่คน
“ข้า!”
“พี่ฉางชิง ข้าก็จะไปด้วย!”
“นี่อาจเป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิตที่จะได้เข้าไปในแดนลับจักรพรรดิคุน ข้าจะไม่พลาดแน่นอน!”
เสียงตอบรับดังขึ้นทันที หลายคนแสดงความต้องการจะไป
ในกลุ่มนั้นมีทั้งอาวุโสใหญ่ อาวุโสสาม และอาวุโสเก้า
ในกลุ่มเยาวชน มีกู้หลิง กู้หยวน และกู้วั่งเซวียน ซึ่งเป็นสามผู้มีพรสวรรค์อันดับต้น ๆ ของตระกูลกู้
ด้วยการสนับสนุนของกู้ฉางชิง พลังของพวกเขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงสองปีที่ผ่านมา ปัจจุบันทั้งหมดอยู่ในระดับวิญญาณแท้จริง
“ดี แต่พวกเจ้าต้องเตรียมใจไว้ให้ดี แดนลับจักรพรรดิคุนเต็มไปด้วยอันตราย เมื่อเข้าไปแล้วทุกคนจะถูกแยกกัน ข้าไม่อาจช่วยอะไรพวกเจ้าได้ ทุกอย่างต้องพึ่งพาตนเอง”
“ข้าเข้าใจ พี่ฉางชิง”
“เส้นทางแห่งการฝึกตนคือการฝืนลิขิตสวรรค์ หากกลัวนั่นกลัวนี่ คงไม่มีวันสำเร็จได้ หากไม่พร้อมจะเสี่ยง ก็ควรใช้ชีวิตธรรมดาไปจนตายจะดีกว่า”
คำตอบของกู่หลิงและอีกสองคน ทำให้กู้ฉางชิงพึงพอใจ
ในความเป็นจริง พวกเขาไม่จำเป็นต้องไปเลยก็ได้ เพราะด้วยทรัพยากรและยาที่กู้ฉางชิงจัดหาให้ พวกเขาไม่มีปัญหาใด ๆ ในการพัฒนาพลัง แต่พวกเขากลับตัดสินใจไปเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งนี้ด้วยตัวเอง ความกล้าหาญเช่นนี้นับว่าน่าชื่นชม
เมื่อกำหนดรายชื่อผู้ที่จะเดินทางเรียบร้อยแล้ว กู้ฉางชิงจึงนำพวกเขาเตรียมพร้อมออกเดินทางทันที
ไป๋ฮวนไม่ได้ร่วมเดินทางในครั้งนี้ เพราะกู้ฉางชิงมอบหมายให้เขาอยู่ประจำการที่ตระกูลกู้
“ไป๋ฮวน ระดับพลังของเจ้าใกล้ถึงจุดตันแล้วใช่หรือไม่?”
“ด้วยบุญคุณของท่าน ข้าตอนนี้อยู่ในระดับราชาลึกลับขั้นต้นระดับสัมบูรณ์แล้ว” ไป๋ฮวนตอบ
ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ไป๋ฮวนมีชีวิตที่ดีในตระกูลกู้ อีกทั้งพลังของเขายังเพิ่มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
สำหรับระดับราชาลึกลับ การพัฒนาขึ้นเพียงขั้นเดียวเป็นเรื่องยากยิ่ง โดยทั่วไปผู้ที่อยู่ในระดับนี้ต้องใช้เวลาหลายสิบปีหรือยิ่งกว่านั้นกว่าจะข้ามไปอีกขั้น แต่ไป๋ฮวนใช้เวลาเพียงสองปี
เขารู้สึกซาบซึ้งต่อกู้ฉางชิงอย่างลึกซึ้ง หากไม่มีกู้ฉางชิง เขาอาจตายไปแล้ว หรือไม่ก็ยังคงติดอยู่ในระดับครึ่งราชาและต้องสิ้นอายุขัยในที่สุด
แต่หลังจากที่ทะลวงระดับขอบเขตราชา ชีวิตของเขาก็ยาวนานขึ้น และเขามองเห็นโอกาสที่จะไปถึงระดับจักรพรรดิ ซึ่งเคยเป็นความฝันที่เลือนราง
เพียงแค่คิดถึงขอบเขตจักรพรรดิ หัวใจของไป๋ฮวนก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“เมื่อข้ากลับมา ข้าจะช่วยให้เจ้าทะลวงสู่ขั้นกลาง”
“ขอรับนายท่าน!”
ก่อนการเดินทาง เด็กสองคนก็วิ่งมาหากู้ฉางชิง
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ข้าก็อยากไปด้วย! ข้าก็อยากไป!”
“ข้าก็อยากไป! ข้าตอนนี้แข็งแกร่งมากแล้ว แม้แต่ท่านปู่ก็ยังไม่ใช่คู่มือของข้า!”
เด็กสองคนจับมือกู้ฉางชิงข้างละข้างและออดอ้อน
คำพูดของกู้หยุนซีทำให้กู้หยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกหน้ามืดไปชั่วขณะ
อะไรคือคำว่า “แม้แต่ท่านปู่ก็ไม่ใช่คู่มือ”?
แม้คำพูดนั้นจะเป็นความจริง แต่เจ้าก็ไม่ควรพูดออกมา!
เอาเถอะ เอาเถอะ คำพูดของเด็กเล็ก เขาจำต้องอดทน
“หยุดเพ้อเจ้อ! พวกเจ้าแค่เด็กเล็ก ๆ จะไปทำไมกัน แดนลับเต็มไปด้วยอันตรายทุกย่างก้าว อยู่บ้านดี ๆ ซะ!” ก่อนที่กู้ฉางชิงจะทันได้พูด เจียงเหลียนซินก็เดินออกมาพร้อมเสียงดุ
แม้ว่าเด็กสองคนจะมีพลังแข็งแกร่ง เด็กชายอยู่ในขอบเขตวิบากกรรมขั้นหนึ่ง และเด็กหญิงอยู่ในขอบเขตวิบากกรรมขั้นหก โดยเฉพาะกู้หยุนซีที่ถึงกับแข็งแกร่งกว่ากู้หยวนซึ่งเป็นครึ่งราชาขั้นต้น
แต่ไม่ว่าอย่างไร เด็กสองคนก็ยังอายุเพียงสองขวบกว่า เจียงเหลียนซินย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาออกไปเสี่ยงภัย
“ใช่แล้ว รอให้พวกเจ้าโตขึ้นอีกหน่อย ท่านพ่อจะอนุญาตให้พวกเจ้าออกไปดีไหม? อยู่บ้านฝึกฝนให้ดี ถ้าพวกเจ้าไปถึงระดับขอบเขตราชาเมื่อไหร่ ต่อให้พวกเจ้าจะไปไหน ท่านพ่อก็จะไม่ห้าม ดีหรือไม่?” กู้ฉางชิงกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
แม้ว่าเด็กสองคนจะดูเหมือนอายุสี่ถึงห้าขวบ แต่ความจริงแล้วพวกเขามีอายุเพียงสองขวบกว่าเท่านั้น ซึ่งยังถือว่าเล็กมาก
“โอ้... งั้นก็ได้”
“พวกเราจะรอท่านพ่อกับท่านแม่กลับบ้าน” กู้หยุนซีกล่าวพร้อมจูบเบา ๆ บนแก้มของกู้ฉางชิง
เด็กสองคนดูผิดหวังเล็กน้อย แต่ในดวงตากลมโตสีดำขลับของกู้ชิงเฉิน กลับแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ
หลังจากที่กู้ฉางชิงและเจียงเหลียนซินพร้อมกับคนอื่น ๆ เดินทางออกจากตระกูลกู้ เพื่อนำคนข้ามทะเลใต้แห่งหมื่นอสูรไปยังทางเข้าแดนลับจักรพรรดิคุน เด็กสองคนก็เริ่มวางแผนบางอย่างอย่างเงียบ ๆ
“พี่สาว เจ้าคิดอยากไปแดนลับจักรพรรดิคุนหรือไม่?”
“แน่นอนว่าข้าอยากไป แต่ท่านพ่อบอกว่าเรายังเด็กเกินไปและไม่ให้ไป”
“เฮ้อ... แต่เรามียันต์ป้องกันชีวิตที่ท่านพ่อให้มานี่นา จะกลัวอะไร? เราแค่แอบไป แล้วก็แอบกลับมา ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่มีทางรู้แน่นอน ข้าได้ยินมาว่าเมื่อเข้าไปในแดนลับจักรพรรดิคุน ทุกคนจะถูกส่งไปคนละที่ แล้วมันใหญ่ขนาดนั้น โอกาสที่จะเจอพวกท่านก็ไม่มีเลย!”
“แต่... แต่...”
กู้หยุนซีที่โดยปกติเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายยังลังเล เพราะนางเป็นคนที่เชื่อฟังคำพูดของพ่อแม่มากที่สุด ต่างจากกู้ชิงเฉินที่เต็มไปด้วยความซุกซน
“ฮึ พี่สาวเป็นคนขี้ขลาด ไม่ไปก็ตามใจ ข้าไปเอง!”
“เดี๋ยวก่อน! เจ้าจะไปจริง ๆ เหรอ ถ้าท่านพ่อรู้เข้า พวกเราคงโดนลงโทษแน่...”
“รู้ก็ไม่เป็นไร ท่านพ่อกับท่านแม่รักพวกเราจะตาย ยังไงก็ไม่กล้าตีเราหรอก อย่างมากก็แค่ดุเราสักสองสามคำเท่านั้นเอง ตอนนั้นพี่ก็บอกไปว่าเป็นข้าที่บังคับให้ไปเอง”
“เจ้าหนูน้อยตัวเหม็น รอข้าก่อน ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปด้วย” กู้หยุนซีปลอบใจตัวเองว่า ที่นางยอมไปนั้นเป็นเพราะห่วงน้องชาย ไม่อยากให้เขาไปคนเดียว ใช่แล้ว เป็นเพราะแบบนั้น
สุดท้าย เด็กทั้งสองคนก็แอบหนีออกไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครในตระกูลกู้รู้ตัว และมุ่งหน้าสู่แดนลับจักรพรรดิคุนด้วยตัวเอง