ตอนที่ 125 เข้าสู่ภายใน

ตอนที่ 125 เข้าสู่ภายใน

หยางไค่เองแอบปลื้มปริมในใจ โชคดีที่เขาสามารถซื้อก้อนหินพลังหยางจำนวนมาก ไม่เช่นนั้นเขาคงไร้ซึ่งความกล้าที่จะเข้าไปยังถ้ำสวรรค์แห่งมรดกฟ้าสวรรค์ที่เต็มไปด้วยภัยอันตรายอย่างแน่นอน

ในตอนนี้จุดตันเถียนของเขามีหยดน้ำพลังลมปราณหยางทั้งหมด 50 หยด มันน่าจะเพียงพอ แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อเขาไปในถ้ำสวรรค์มรดกแห่งฟ้าสวรรค์จะต้องเผชิญหน้ากับภัยอันตรายเช่นใด

หยางไค่รู้สึกว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองตนเอง เขารีบลืมตา และพบเห็นใบหน้าอันสง่างามและดวงตาอันวาววับของซู่เหยียนที่จ้องมองมาที่เขาในขณะที่อยู่ห่างกันประมาณ 10 จ้าง ไม่รู้ว่าซู่มู่กล่าวสิ่งใดกับนาง จึงทำให้นางพยักหน้าด้วยความเคร่งขรึม

สายตาของนางสั่นระรัว แต่หยางไค่ไมได้ใส่ใจกับมันมากนัก

ทันใดนั้นเสียงการเคลื่อนไหวดังมาจากฝังของนิกายโลหิต ศิษย์สาวกจำนวน 50 คนของนิกายโลหิตกำลังจะเข้าสู่ถ้ำสวรรค์แห่งมรดกฟ้าสวรรค์

มันเป็นคำตัดสินของทั้ง 3 สำนัก หอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยวและหอวายุพิรุณต้องการแสวงหาผลประโยชน์จากถ้ำสวรรค์แห่งมรดกฟ้าสวรรค์ หู่หมั่นมิได้ห้ามปราม แต่เขาไม่มีทางเสียผลประโยชน์และเสียงสิทธิ์จากการเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนั้น ดังนั้นเขาจึงเอาเปรียบ 2 สำนักด้วยวิธีการนี้

และการเจราจาในครั้งนี้ สำนักหลิงเซี่ยวและหอวายุพิรุณตกลงที่จะจ่ายเงิน 1,000,000 ชั่งให้แก่นิกายโลหิต นอกจากนั้นศิษย์สาวกแห่งนิกายโลหิตจะเป็นฝ่ายที่ได้เข้าไปก่อน หลังจากนั้นครึ่งวัน ศิษย์แห่งหอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยวและหอวายุพิรุณจึงจะสามารถเข้าไปได้

หอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยวและหอวายุพิรุณต่างตกลงกับเงื่อนไขเหล่านี้

หยางไค่มองไปยังสถานที่ห่างไกล พบว่าศิษย์สาวกทั้ง 50 คนต้องเป็นศิษย์สาวกระดับสูงของนิกายโลหิต พวกเขาจึงมีสิทธิ์ที่จะเข้าไปในถ้ำสวรรค์ก่อนคนอื่นๆ พวกเขามีเวลากว่าครึ่งวัน หากว่าภายในถ้ำสวรรค์มีสมบัติวิเศษระดับสูง พวกเขาจะเป็นผู้ที่ค้นพบมันไดก่อนอย่างไม่ต้องสงสัย

นอกจากนั้นหู่เหม่ยเอ่อและหู่เจียวเอ่อที่เขารู้จัก กำลังถูกศิษย์สาวกแห่งนิกายโลหิตห้อมล้อมอยู่ตรงกลางเสมือนดาวเด่นที่ทอประกายแสงอย่างงดงาม

สองพี่น้องมีรูปร่างหน้าตาที่เหมือนกัน เสมือนฝาแฝด พวกเขาทั้งสองเป็นหญิงงามในระดับหนึ่ง เมื่อพวกนางทั้งสองปรากฏตัว มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฆ่าที่รุนแรง แต่มันกลับดึงดูดสายตาของชายหนุ่มอย่างมาก ชายหนุ่มทุกคนต่างคิดว่า หากพวกสามารถครอบครองหญิงสาวทั้ง 2 พวกเขาจะตายโดยไม่เสียใจที่ได้เกิดมา

ศิษย์ทั้ง 50 คนมาถึงด้านหน้าของหลุมลึก ภายใต้การคุ้มครองของยอดฝีมือ พวกเขากระโดดเข้าไปทีละคน เพียงพริบตามองไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกเขา

ในขณะที่ศิษย์สาวกแห่งนิกายโลหิตกำลังเข้าสู่ถ้ำสวรรค์แห่งมรดกฟ้าสวรรค์ ทิศทางของหอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยว มีเงาร่างที่งดงามโบยบินเข้ามา ร่างเงานี้ค่อนข้างรีบร้อน เพียงพริบตาร่างเงานี่ได้ปรากฏอยู่เหนือพื้นที่บริเวณเหมืองแร่ในทันที

หู่หมั่นเกรี้ยวโกรธเขาตะโกนด้วยเสียงที่ดังสนั่น : ใคร ?

พวกเขาคิดว่ามีคนต้องการเข้าร่วมกับพวกเขาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตและจ้องที่จะเข้าไปในถ้ำสวรรคืพร้อมกับศิษย์สาวกจำนวน 50 คนของนิกายโลหิต

ตะโกนทำไม ? เม้งวู่หยาตะโกนด้วยความโกรธ เขาจ้องมองยอดฝีมือแห่งนิกายโลหิตด้วยความโกรธเคือง จากนั้นเขาจึงโบกมือเรียกเงาร่างเงาที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใครเข้ามา : ศิษย์รัก มาที่นี้ !!

หู่หมั่นและยอดฝีมือคนอื่นๆจึงทราบว่า ร่างเงาที่งดงามนี้เป็นศิษย์รักของเม้งวู่หยาผู้บ้าคลั่ง !!

เมื่อจ้องมองอย่างเงาร่างที่ใกล้เข้ามา หู่หมั่นถอนหายใจอย่างรุนแรง มันเป็นอย่างที่เขาคาดคิดเอาไว้ไม่ผิดเพี้ยน ศิษย์ของเม้งวู่หยาเป็นหญิงสาว และเป็นหญิงงาม !! แม้ว่านางจะใช้ผ้าคลุมหน้าปิดปังใบหน้า

แต่ดวงตากลมโตที่เต็มไปดวยความบริสุทธุ์และรูปร่างที่งดงามแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าคุณสมบัติที่งดงามเหล่านี้มิใช่หญิงสาวธรรมดาสามัญที่จะสามารถครอบครองมันได้ !!

สิ่งที่ทำให้หู่หมั่นตื่นตะลึงยิ่งกว่านั้น คือหญิงสาวนางนี้อายุยังน้อย แต่พลังการบ่มเพาะของเขาอยู่ในเขตแดนลมปราณแท้จริง !

หล่งไจ้เทียน เรื่องดีงามที่หล่งฮุยก่อเอาไว้ !! หู่หมั่นจ้องมองหล่งไจ้เทียนด้วยสายตาที่โกรธเคืองอย่างลึกซึ้งและความไม่พึงพอใจอย่างถึงที่สุด

ดวงตาของหล่งไจ้เทียนเต็มไปด้วยความเกลียดชังจนเข้ากระดูกดำ เขาจ้องมองศิษย์อาจารย์ทั้งสองด้วยความแค้น แต่เขาไร้ซึ่งความสามารถที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขาทั้งสอง พลังความแข็งแกร่งที่น่าหวาดกลัวของเม้งวู่หยาเขาเคยสัมผัสมาแล้ว รู้ดีว่าในวันนี้เขามิอาจที่จะแก้แค้นให้แก่ตนเองและหลานชายของตนเองได้ เมื่อหวนคิดถึงความอัปยศอดสูที่เขาได้รับ

มันทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังและกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง !!

บุคคลที่มาถึงคือเซี่ยหนิงฉาง นางปิดกั้นตนเองเพื่อฝึกฝนวิชายุทธุ์ หลังจากที่ได้รับสัญญานจากเม้งวู่หยา นางรีบมายังสถานที่แห่งนี้โดยทันที ในขณะที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น กลับมองเห็นสายตาของศิษย์สาวกกว่าพันคู่จ้องมองตนเอง ทันใดนั้นนางรู้สึกตกใจ และรีบโบยบินมหาอาจารย์ของตนเองทันที

เบื้องล่างมีโอกาสอันวิเศษ เจ้าเข้าไป !! เม้งวู่หยาชี้ไปยังถ้ำสวรรค์แห่งมรดกฟ้าสวรรค์ที่อยู่เบื้องล่างด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

โอ้ว !! เซี่ยหนิงฉางพยักหน้าตกลง เขามองไปยังสายตาที่อยู่เบื้องล่าง และหันหน้าไปทั่วทั้ง 4 ทิศ เสมือนกำลังมองหาใครสักคน แต่ในตอนนี้ฟ้าเริ่มมืด บริเวณทั้ง 4 ทิศต่างเต็มไปด้วยศิษย์ของทั้ง 3 สำนัก นางจึงมองไม่เห็นคนที่นางกำลังมองหา

จนกระทั่งเม้งวู่หยากระแอ่มเสียงดัง นางจึงเม้มริมฝีปากแสดงท่าทีที่เจ็บปวดใจ และพุ่งเข้าไปยังถ้ำสวรรค์แห่งมรดกฟ้าสวรรค์ในทันที ซึ่งนางได้เข้าไปก่อนศิษย์สาวกแห่งนิกายโลหิตบางคนที่ยังไม่ได้เข้าไปเสียอีก

ตั้งแต่ต้นจนจบ กลุ่มคนแห่งนิกายโลหิตจ้องมองการกระทำเหล่านี้อย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครสักคนที่จะกล้าต่อต้าน

เหว่ยซิตงอึ้งจนตัวแข็ง !! ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้พวกเขาไม่รู้เลยว่าเหรัญญิกแห่งหอแลกเปลี่ยนวิเศษจะเอาแต่ใจเช่นนี้ !! ร่างกายของเขาเผชิญหน้ากับนิกายโลหิต ด้วยสยตาที่เสมือนเทพสวรรค์ที่สะกดทุกคนเอาไว้ เขาไม่ทำตามเงื่อนไขของทั้ง 3 สำนัก เพียงคำกล่าวเดียวก็สามารถส่งศิษย์ของตนเองเข้าไปในถ้ำสวรรค์ หู่หมั่นยิ่งตื่นตะลึงกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น !!

เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ?

เซี่ยวโน่วฮานไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เขาขมวดคิ้ว และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สง่า : หู่หมั่น เกิดอะไรขึ้น ? มันไม่ตรงกับเงื่อนไขที่พวกเราตกลงกันเอาไว้ ? ทำไมศิษย์แห่งสำนักหลิงเซี่ยวถึงสามารถเข้าไปพร้อมกับศิษย์สาวกแห่งนิกายโลหิต ?

หู่หมั่นเกรี้ยวโกรธจนต้องการที่จะหาเข็มมาเย็บปากของเซี่ยวโน่วฮาน เม้งวู่หยากระทำอย่างไร้มารยาทและป่าเถื่อนเช่นนี้

เขาเองก็รู้สึกเสียศักดิ์ศรีเสมือนถูกหยามเกียรติของตนเองจนหมดสิ้น เขาทำเหมือนว่ามองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ว่าอย่างไรมันก็เป็นเพียงคนนอกที่เข้าไปก่อนเท่านั้น ไม่มีภัยร้ายแรงแม้แต่น้อย และยังถือว่าเป็นการขอโทษเม้งวู่หยา เพื่อคลายปมความโกรธแค้นของเขาและนิกายโลหิตต่อไปแต่ไม่คิดว่าเซี่ยวโน่วฮานไม่ยอมหยุดยั้ง เขาคอยไล่ต้อนทุกย่างก้าว วันนี้มันเป็นวันซวยอะไรกันแน่ !!

เม้งวู่หยาหัวเราะอย่างเยือกเย็น โดยไม่กล่าวตอบ

หู่หมั่นต้องกล่าวตอบอย่างช่วยไม่ได้ : มันเป็นเช่นนี้ การที่สามารถทำลายตราผนึก เป็นฝีมือขงผู้อาวุโสที่เก่งกาจ ดังนั้น ศิษย์ของเขาจึงมีคุณสมบัติที่จะเข้าไปในถ้ำสวรรค์พร้อมกับศิษย์ของนิกายโลหิต

เซี่ยวโน่วฮานหัวเราะเยาะ : แล้วทำไมในขณะที่ทั้ง 3 สำนักกล่าวเจรจาตกลง ประมุขหู่ไม่กล้าวถึงเรื่องนี้ ?

หู่หมั่นไร้ซึ่งคำกล่าวตอบ ในใจเขากำลังครุ่นคิดว่าจะอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไร ? ตัวเขาก็ไม่รู้ว่าชายชราที่บ้าคลั่งจะมาไม้นี้ ตัวเขาเป็นผู้บริสุทธุ์คนที่ผิดคือเหรัญญิกเม้งต่างหาก

หู่หมั่นท่านกำลังรังแกกลุ่มคนแห่งหอวายุพิรุณ ? ศิษย์แห่งหอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยวสามารถเข้าได้ แล้วทำไมศิษย์แห่งหอวายุพิรุณจึงไม่สามารถเข้าไป ? เซี่ยโน่วอานเริ่มกดดันหู่หมั่นอย่างหนักหน่วง

บ้าเอ้ย !! ในเวลานี้ จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ขณะที่เขากำลังสบทด่า เขาหันหน้ามองไปทัวสารทิศ ซึ่งมองเห็นศิษย์สาวกคนสุดท้ายแห่งนิกายโลหิตที่กำลังจะเข้าไป เขารีบตะโกนด้วยความเร่งรีบ : ใครหนะ อย่างเพิ่งเข้าไป เจ้าจงให้ ตำแหน่งนั้นแก่ศิษย์สาวกของผู้อาวุโสท่านนี้ !!

ใครจะคาดคิดว่า คนสุดท้ายที่กำลังจะเข้าไป คือหล่งจ้วนหลายชายของหล่งไจ้เทียน !!

หล่งจ้วนตื่นเต้นอย่างมากที่กำลังจะมีโอกาสเข้าไปสู่ถ้ำสวรรค์แห่งมรดกฟ้าสวรรค์ เขากำลังวาดฝันว่าตนเองกำลังพบเจอมรดกของปรมาณจารย์ เสมือนปลาที่กระโดดเข้าถ้ำมังกร แต่เสียงตะโกนนั้นทำให้เขายืนนิ่งอยู่กับที่ หันหน้าไปมองหล่งไจ้เทียน ผู้อาวุโสสูดลมหายใจ และหลับตาเบาๆ และกล่าวด้วยสุ้มเสียงที่ไร้เรี่ยวแรง : ในเมื่อประมุขกล่าวเช่นนี้ จ้วนเอ่อเจ้าคงต้องรออีกครึ่งวัน !!

ขอรับ !! หล่งไจ้กัดฟันแน่น และกล่าวตกลงด้วยความไม่ยินยอม

ประมุขเซี่ยว เราค่อยๆเจราจากันก็ได้ รัศมีแห่งความโกรธของหู่หมั่นครุกกรุ่น : ศิษย์ของผู้อาวุโสจะได้เข้าไปแทนศิษย์สาวกของนิกายโลหิต !

เซี่ยวโน่วฮานขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่ได้ติดตามต่อไป แต่เขาหันหน้กกลับไปด้วยความเย็นชา

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของเหว่ยซิตง เขาแสะยิ้มด้วยแววตาอันเปล่งปลั่ง : ดูเหมือนว่า หู่หมั่นค่อนข้างที่จะหวาดกลัวเหรัญญิกเม้ง !!

ซู่ซวนวู่หัวเราะเบาๆ : พวกเราดูถูกความสามารถของเหรํญิกเม้งเกินไป !!

อีกฝั่ง หู่หมั่นเงยหน้าจ้องมองเหรัญญิกเม้ง และกล่าวด้วยใบหน้าที่ฉาบด้วยรอยยิ้มจอมปลอม : ผู้อาวุโส เป็นเช่นนี้ ท่านคงพึงพอใจ ?

เม้งวู่หยากล่าวด้วยรอยยิ้มี่แปลกประหลาด : พอใจหรือไม่พอใจ รอให้ศิษย์รักของข้าออกมาก่อนเราค่อยคุยกัน ข้ากล่าวไว้ก่อน หากว่านางอยู่ภายในแล้วพาลพบกับเรื่องที่ไม่ดีหรือเป็นอันตราย อย่าหาว่าข้าทำตัวเป็นศัตรูกับพวกเจ้าล่ะกัน

!!

ใบหน้าของหู่หมั่นเปลี่ยนแปลงในทันที เขาซ่อนความเกลียดชังไว้ภายใน และกล่าวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม : แน่นอนว่าไม่มีทางเกิดขึ้น !!