ตอนที่ 115 ครอบครองผลึกน้ำแข็งนพเก้า

ตอนที่ 115 ครอบครองผลึกน้ำแข็งนพเก้า

ในขณะที่ฝ่ามือของเหวินเฟยเฉินโจมตีถึงตัวของหยางไค่ มันตัดสินแล้วว่าเขาต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

หยางไค่เข้าใจอย่างชัดเจนว่าการจะฆ่ายอดฝีมือนอกจากทำลายอิสรภาพของเขา มิเช่นนั้นแม้แต่ความแข็งแกร่งของเขาและเซี่ยหนิงฉาง ก็มิอาจเอาชนะเขาได้

หล่งฮุยมีกระบวนท่าเท้าที่น่าอัศจรรย์ แล้วเหวินเฟยเฉินที่เป็นยอดฝีมือแห่งเขตแดนลมปราณแท้จริงจะไม่มีกระบวนท่าที่น่าอัศจรรย์ได้อย่างไร ? หากเขาสามารถสัมผัสได้ถึงความแปรเปลี่ยนของตนเอง และรอถึงวันพรุ่งนี้ ตัวเขาและเซี่ยหนิงฉางต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน

แต่การคิดจะกำจัดยอดฝีมือเช่นนี้เป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง แม้ว่าพลังความแข็งแกร่งของเขาจถูกปิดผนึกไปกว่าครึ่ง เหวินเฟยเฉินก็ไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

ดังนั้นหยางไค่จึงต้องใช้ร่างกายและชีวิตของเขาเป็นเดิมพัน !! เขาใช้ร่างกายของตนเอง รับการโจมตีจากเหวินเฟยเฉินเพื่อให้มีโอกาสที่เขาจะจับเหวินเฟยเฉินเอาไว้ !

แผนการที่อันตรายถึงชีวิต แม้แต่หยางไค่ยังเดิมพันด้วยชีวิตของตนเอง แล้วเหวินเฟยเฉินจะไม่ตกหลุมพรางของหยางไค่ได้อย่างไร ?

สองมือถูกทำลาย เหวินเฟยเฉินจึงเปรียบเสมือนเม่นที่สูญเสียเข็มพิษของตนเอง แม้จะมีพลังความแข็งแกร่งอย่างมากมายแต่มิอาจที่จะใช้มันได้

สิ้นเสียงเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหักกระดูกของเหวินเฟยเฉิน เหวินเฟยเฉินที่อยู่ในเงื้อมมือของหยางไค่ในตอนนี้เปรียบเสมือนว่าถูกลงทัณฑ์ด้วยความทรมาณโหดเหี้ยมอย่างถึงที่สุด

ในช่วงระยะเวลาสั้นเพียง 10 ลมหายใจ เสียงกรีดร้องของเหวินเฟยเฉินค่อยๆอ่อนลงและหยุดลวโดยไมได้ยินอีกเลย แม้แต่ลมหายใจของเขายังอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายของเปรียบเสมือนดินโคลนอ่อนนิ่มที่ค่อยๆไหลลงไปที่พื้นดินอย่างช้าๆ

เซี่ยหนิงฉางอยู่ข้างๆจ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยหัวใจที่ตื่นตระหนก ราวกับว่าเขาเพิ่งรู้จักกับศิษย์ของตนเองเป็นครั้งแรก

เฝ้าติดตามศิษย์น้องหยางไค่เป็นเวลา 2 ปี เซี่ยหนิงฉางไม่เคยเห็นเขาโหดเหี้ยมและหิวกระหายการต่อสู้ถึงขั้นนี้ มันรุนแรงและโหดเหี้ยมเหลือคณา !!

ทันใดนั้นโซ่ตรวจสีดำจำนวน 3 เส้นหลุดลอยออกมาจากร่างกายของเหวินเฟยเฉินอย่างกะทันหัน ในเวลาเดียวกัน โซ่ตรวนอีก 5 เส้นที่อยู่บริเวณอื่นๆ ได้โผบินออกมาพร้อมกัน พวกมันลอยเคว้งอยู่กลางเวหาและมลายหายไปในทันที

ศิษย์น้อง เขาตายแล้ว !! เซี่ยหนิงฉางกล่าวตะโกนหยุดยั้งหยางไค่เบาๆ

เมื่อโซ่ตรวนผลึกน้ำแข็งนพเก้าปรากฏออกมา นั้นหมายความว่าเหวินเฟยเฉินถึงจุดจบของชีวิต !!

ตายแล้ว ? หยางไค่ที่หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ค่อยๆยึดตัวขึ้นสูง

ศิษย์น้องเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ? น้ำเสียงของเซี่ยหนิงฉางเต็มไปด้วยความกังวล นางพบว่าศิษย์น้องของนางมีสภาพที่ไม่ปกติ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งปีศาจ เหลืออีกน้อยนิดธาตุไฟต้องเข้าแทรกแล้วเขาจะกลายเป็นปีศาจอย่างแท้จริง

หยางไค่ทราบดีว่านางกังวลอะไร หยางไค่ยิ้มด้วยความเจ็บปวดและกล่าวปลอบโยน : ไม่ต้องเป็นห่วงข้า มันเป็นเคล็ดวิชาทักษะการต่อสู้ของเข้า แต่มันอาจดูน่าหวาดกลัวสำหรับผู้พบเห็น

เซี่ยหนิงฉางจ้องมองหยางไค่ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ แม้ว่าดวงตาของหยางไค่จะเต็มไปด้วยความน่าหวาดกลัวและความป่าเถื่อน แต่มันแฝงไปด้วยความนิ่งสงบ ซึ่งทำให้เซี่ยหนิงฉางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พวกเขาตายหมดทุกคน พวกเราไปค้นหาผลึกน้ำแข็งนพเก้า !! หยางไค่ยังไม่ลืมเรื่องนี้

เจ้ายังสามารถไปต่อ ? แต่เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างหนัก !!

ข้ายังไหว แต่หากผ่านไปอีกสักพักเกรงว่าข้าจะไม่สามารถฝืนทนต่อความเจ็บปวดได้อีกต่อไป หยางไค่ดึงมือเซี่ยหนิงฉาง และรีบวิ่งไปยังสถานที่รวมตัวของพลังหยินที่หนาวเหน็บ

พลังหยินที่อยู่ในหุบเขาทั้งหมดเหลืออยู่ไม่มาก อาจเป็นเพราะมันถูกผลึกน้ำแข็งนพเก้าดูดซับเข้าไป

เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง สมบัติแห่งฟ้าสวรรค์ชิ้นนี้ยังดำรงอยู่ มันไมได้ถูกการต่อสู้ที่ห่างไกลกระทบกระเทือจนหายตัวไปอีกครั้ง

ในเวลานี้ ดอกบัวที่เบ่งบานกำลังจะผลัดกลีบดอกบัวของมันจนหมด ภายในดอกบัว เสมือนมีหยดน้ำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับผลึกน้ำแข็งโปร่งแสง กำลังประกายแสงสว่างเรืองรองของมันอย่างต่อเนื่อง

จะเอามันมาได้อย่างไร ? หยางไค่กล่าวถาม

อมไว้ในปาก ? หยางไค่รู้สึกสับสน ในขณะที่เขากำลังจะกล่าวถามให้ละเอียด ใบหน้าของเซี่ยหนิงฉางประกายด้วยความดีใจอย่างกะทันหัน : มันปรากฏตัวออกมาแล้ว !!

ในขณะที่เซี่ยหนิงฉางกล่าว ดอกบัวได้ผลัดกลีบบัวของมันออกจนหมดสิ้น ทันใดนั้นหุบเขาที่มืดมิด กลับสว่างสไสวขึ้นอย่างกะทันหัน

หยดน้ำที่คล้ายคลึงกับผลึกน้ำแข็งค่อยๆ ลอยขึ้นจากดอกบัวและหมุนวนอย่างรวดเร็ว

ดอกบัวที่ค้ำชูมันได้แปรเปลี่ยนเป็นพลังหยินที่เข้มข้น และพุ่งเข้าไปในหยดน้ำที่ลอยหมุนวนอยู่ในกลางเวหาในทันที

มันเป็นเสมือนอัญมณีที่ล้ำค่า !! สวยงามงดงามไร้ฐิติ !! แต่มันยังคงเปล่งประกายไอแห่งความเยือกเย็นของพลังหยินที่สามารถยึดครองจิตใจของผู้พบเห็นได้อย่างรวดเร็ว

ผลึกน้ำแข็งนพเก้า !!

สองมือของเซี่ยหนิงฉางรเคลื่อนไหวเริงร่าอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นโซ่ตรวนผลึกน้ำแข็งนพเก้าได้ปรากฏออกมาอีกครั้ง ในขณะที่ผลึกน้ำแข็งแกร่งนพเก้ากำลังปรากฏตัว คากฉึก !! ในกลางเวหาเสียงปะทะของโซ่ตรวนดังสนั่นไปทั่วหุบเขา

หลังจากนั้น โซ่ตรวจผลึกน้ำแข็งนพเก้าทั้ง 8 เส้นถูกพลังอำนาที่ไร้ซึ่งรูปร่างควบคุม ภายใต้เสียงกระซิบที่แผ่วเบาของเซี่ยหนิงฉาง มันได้พันธนาการผลึกน้ำแข็งนพเก้าทั้ง 4 ทิศทาง ซึ่งได้พันธนาการห้วงอากาศบริเวณเล็กๆ และคุมขังผลึกน้ำแข็งนพเก้าไว้อย่งสมบูรณ์

ผลึกน้ำแข็งนพเก้าพุ่งออกไปทางขวา หนีออกไปทางซ้าย ไม่ว่าอย่างไรมันก็มิอาจหลบหนีออกไปได้

ศิษย์น้อง ถึงเวลาของเจ้า ! เซี่ยหนิงฉางจ้องมองหยางไค่อย่างตั้งใจ แม้ว่าจะผ่านช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมาณไป นางไม่สนใจสมบัติแห่งฟ้าสวรรค์ชิ้นนีอีกต่อไป แต่เมื่อสมบัติแห่งฟ้าสวรรค์อยู่ตรงหน้า หากสามารถเก็บมันมาได้ ก็ต้องเก็บมันในทันที

หยางไค่พยักหน้า และเดินเข้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

โซ่ตรวนผลึกน้ำแข็งนพเก้าทั้ง 8 เส้นไม่ส่งผลใดๆต่อหยางไค่ทั้งสิ้น เพราะร่างกายของหยางไค่เต็มไปด้วยพลังลมปราณหยางที่แท้จริง ซึ่งเป็นพลังที่ต่อต้านพลังหยิน

หลังจากที่เดินเข้าไปในรัศมีการคุมขังผลึกน้ำแข็งนพเก้า ดูเหมือนว่าผลึกน้ำแข็งนพเก้าจะสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของหยางไค่ มันจึงเคลื่อนตัวออกห่างจากหยางไค่ให้ไกลที่สุดและลอยอยู่ในกลางอากาศ

เมื่อเข้าใกล้ฝลึกน้ำแข็งนพเก้า หยางไค่พบว่าสมบัติแห่งฟ้าสวรรค์ชิ้นนี้มีล้ายกับอัญมณีล้ำค่า แต่มันมีรูปร่างคล้ายหยดน้ำ และมีขนาดเท่าหัวแม่มือของมนุษย์เท่านั้น

ใช่พลังลมปราณหยางกำราบมัน !! ทำอย่างไร ? หยางไค่ขมวดคิ้วไปมา หลังจากที่คิดหาวิธีได้ชั่วครู่ เขาจึงเปิดใช้หยดน้ำพลังลมปราณหยาง

เมื่อหยดน้ำพลังลมปราณหยางปรากฏ จิตวิญญาณของหยางไค่เคลื่อนไหว ทันใดนั้นมือของเขาได้กอเกิดเป็นตาข่ายสีแดงเพลิงขนาดใหญ่ จากการปลดปล่อยของฝ่ามือ ตาข่ายสีแดงเพลิงได้พุ่งปกคลุมผลึกน้ำแข็งนพเก้าในทันที

ผลึกน้ำแข็งนพเก้ายังต้องการต่อต้านหยางไค่ มันลอยไปทางด้านซ้าย ลอยไปทางด้านขวา เพื่อหลบหนีการโจมตีของหยางไค่

น่าสนใจ !! หยางไค่แสะยิ้มที่มุมปาก แม้เขาจะทราบว่าสมบัติแห่งฟ้าสวรรค์จำนวนมากมีจิตวิญญาณที่น่าอัศจรรย์ แตมันเป็นครั้งแรกทีเขาได้เห็นกับตาของตนเอง

สมบัติแห่งฟ้าสวรรค์ที่มีจิตวิญญาณ ล้วนเป็นสมบติที่ล้ำค่า

หยางไค่ไม่ต้องการจะเสียเวลาอีกต่อไป มืออีกครั้งของเขาได้เปิดใช้งานหยดน้ำพลังลมปราณหยางไค่ ซึ่งมันได้แปรเปลี่ยนเป็นตาข่ายสีแดงเพลิงขนาดใหญ่อีกครั้ง

ดูซิ ว่าเจ้าจะหนีไปไหน !! เมื่อทางด้านซ้ายและขวาเปิดการโจมตีออกไป มันประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง ตาข่ายสีแดงเพลิงขนาดใหญ่เสมือนแหจับปลาที่สามารถจับกุมเหยื่อของมันได้อย่างสมบูรณ์

หยางไค่ดีดนิ้วอีกครั้ง เพื่อดึงตาข่ายสีแดงเพลิงจากหยดน้ำพลังลมปราณหยางเข้ามา ในตอนนี้ตาข่าวสีแดงเพลิงได้ครอบคลุมผลึกน้ำแข็งนพเก้าไว้ภายในซึ่งตาข่ายสีแดงเพลิงสามารถทำให้มันหยุดนิ่งได้อย่างน่าอัศจรรย์

หยางไค่ไม่กล้าสัมผัสมันด้วยมือเปล่า แต่เขาปลดปล่อยหยดน้ำพลังลมปราณหยางและค่อยๆดึงมันเข้ามาในปากของเขาโดยตรง

เมื่อมันเข้าไปในปาก ความรู้สึกที่เยือกเย็นได้ได้แผ่ซ่านไปทั่ว แม้ว่าหยางไค่จะฝึกฝนทักษะการต่อสู้แห่งกลยุทธุ์หยางที่แท้จริง มันก็ไม่สามารถช่วยเขาได้เพราะร่างกายของหยางไค่กำลังสั่นสะท้านด้วยความหนาวเย็น

แต่ในเวลาต่อมา ร่างกายของเขามีคลื่นพลังโปร่งแสงประกายออกมาจากร่างกายของเขา คลื่นพลังนี้มีประสิทธิภาพมากกว่าพลังลมปราณหยาง มันได้กดทันความรู้สึกที่เยือกเย็นของผลึกน้ำแข็งจนหมดสิ้น

ในเวลาเดียวกัน กระดูกของเขาเริ่มส่งแรงดึงดูดที่บ้าคลั่งออกมา ทันใดนั้นกลยุทธุ์หยางของเขาเริ่มเคลื่อนไหว พลังลมปราณหยางเริ่มไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง มันค่อยๆดูดซับพลังของผลึกน้ำแข็งนพเก้าเข้าไปยังกระดูกภายในร่างกายของเขาในทันที

เมื่อสัมผัสได้เช่นนี้ ใบหน้าของหยางไค่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหน เขารีบปราบปรามการทำงานของกลยุทุ์หยาง แต่ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ หยางไค่พบว่าผลึกน้ำแข็งที่อยู่ในปากของเขาลดขนาดลงเหลือเพียงครึ่งเท่านั้น เพราะมันถูกดูดซับเข้าไปในปากของเขา ก่อเกิดความรู้สึกที่เยือกเย็น และหายเข้าไปในกระดูกของเขาอย่างไร้ร่องรอย