ตอนที่ 114 ความพ่ายแพ้ของเหวินเฟยเฉิน

ตอนที่ 114 ความพ่ายแพ้ของเหวินเฟยเฉิน

การต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือ ชัยชนะและความพ่ายแพ้สามารถตัดสินใจได้ในชั่วพริบตา

การตายของเหวินเฟยเฉินส่งผลกระทบต่อจิตใจของเหวินเฟยเฉิน การโจมตีท่ามกลางความวุ่นวายสับสนภายในจึงก่อให้เกิดช่องโหว่เป็นจำนวนมาก

แล้วเซี่ยหนิงฉางจะปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านไปได้อย่างไร ? ดวงตางดงามเปล่งประกายด้วยสายตาพิฆาต ก่อนจะพุ่งโจมตีกระบวนท่าแห่งการฆ่าออกไปอย่างรุนแรง

เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น เหวินเฟยเฉินพยายามฝืนป้องกัน แต่ไม่สามารถป้องกันการโจมตีจากเซี่ยหนิงฉาง ทำให้พลังลมปราณที่พุ่งโจมตีเข้ามากระแทกไปที่ทรวงอกของเขา ซึ่งทำให้เขาได้รับบาดเจ็บในทันที

ไม่รอให้เหวินเฟยเฉินมีเวลาตอบโต้เซี่ยหนิงฉาง หยางไค่ยกร่างที่ไร้วิญญานของหล่งฮุยไว้ตรงหน้าของเขาและพุ่งเข้าไปในการต่อสู้ของพวกเขาทั้ง 2 คน ทันใดนั้นหมัดของเขาจุดประกายเปลวไฟออกมาหลายชี้น ก่อนจะแอบพุ่งหมัดโจมตีออกไปจากใต้รักแร้ของหล่งฮุยอย่างรุนแรง

ในช่วงเวลานั้นเซี่ยหนิงฉางสร้างความกดดันให้แก่เหวินเฟยเฉินอย่างยิ่ง

เมื่อถูกพุ่งโจมตีเข้ามาทั้งด้านซ้ายและขวา ทำให้เหวินเฟยเฉินตกอยู่ในความว้าวุ่น ความคิดและความรู้สึกของเขาเริ่มโหดเหี้ยมมากขึ้น

จากพลังความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ เขาไม่สามารถทำอันตรายต่อเซี่ยหนิงฉาง แต่หากปลดปล่อยพลังที่รุนแรงโจมตีหยางไค่ จะทำให้หยางไค่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

แต่เพราะหยางไค่กระทำเรื่องที่เลวทรามเขายกร่างของหล่งฮุยไว้ด้านหน้าของเขาเพื่อเป็นเกราะป้องกันการโจมตี แม้ว่าเหวินเฟยเฉินจะมีความสามารถในการจัดการกับหยางไค่เขาก็มิอาจที่จะทำได้

หากต้องการโจมตีหยางไค่ให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องทำลายร่างที่ไร้วิญญานของหล่งฮุยเสียก่อน แน่นอนว่าเขาไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น !!

ไอ่เด็กที่ไร้ยางอาย !! เหวินเฟยเฉินเกรี้ยวโกรธจนถึงขีดสุด และยังต้องกป้องกันการโจมตีจากพวกเขาทั้ง 2 และกล่าวสบทด้วยเสียงที่ดังสนั่น : คนตายควรได้รับการเคารพ แต่เจ้ากลับทำเช่นนี้กับร่างศพของนายน้อยหล่ง เจ้าไม่ว่าฟ้าสวรรค์จะพิโรธหรืออย่างไร ?

หยางไค่กล่าวตอบด้วยเสียงที่เย็นชา : คนทีทำให้ฟ้าสวรรค์พิโรธคือพวกเจ้า !! หากว่าพวกเจ้าไม่บีบบังคับพกวเรา เรื่องที่เกิดขึ้นจะดำเนินมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร ?

เหวินเฟยเฉินเงียบไปชั่วขณะ สิ่งที่หยางไค่กล่าวออกมาเป็นเรื่องจริง พวกเขาทั้ง 2 เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธุ์ที่เดินทางเข้ามาในหุบเขาแห่งนี้เพื่อค้นหาสมบัติแห่งฟ้าสวรรค์ พวกเขาไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน แต่กลุ่มคนของพวกเขากลับติดตามเซี่ยหนิงฉางและหยางไค่ด้วยระยะทางที่ยาวไกลประมาณ 3000 ลี้เพื่อไล่ล่าฆ่าพวกเขา มันเป็นการกระทำที่ผู้แข็งแกร่งข่มขู่ผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างชัดเจน แล้วเขาจะสามารถตำหนิพกวเขาทั้ง 2 ได้อย่างไร ?

ท่ามกลางความวุ่นวาย หยางไค่ประสบความความสำเร็จในการใช้โอกาสนี้ ในขณะที่เหวินเฟยเฉินกำลังป้องกันการโจมตีของเซี่ยหนิงฉาง หยางไค่ออกหมัดโจมตีไปยังช่องท้องของเหวินเฟยเฉินทันที

หยดน้ำพลังลมปราณหยางจำนวน 10 หยด ถูกปลดปลอยออกมา กลายเป็นดาบดรรชนีสุริยันพุ่งแทงไปยังเหวินเฟยเฉิน

เหวินเฟยเฉินสะอึกด้วยความเจ็บอยู่ภายในใจ เขาก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว และจ้องมองไปที่หยางไค่ด้วยสีหน้าที่ตื่นตะลึงและหวาดกลัว

เขาพบว่าการโจมตีของเด็กหนุ่มในครั้งนี้ แข็งแกร่งและร้ายกาจกว่าหญิงสาวนางนั้นหลายเท่า !! พลังลมปราณหยางที่ร้อนระอุแทรกซึมเข้าสูร่างกาย ทำให้ช่องท้องของเหวินเฟยเฉินเกิดเป็นหลุมเลือดขนาดใหญ่ แม้ว่ามันไมได้เป็นบาดแผลที่ร้ายแรง แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงขีดสุด

หยางไค่แสดงออกอย่างหนักแน่น เขาพบว่าเขาประมาทยอดฝีมือที่อยู่ในเขตแดนลมปราณแท้จริงมากเกินไป หยดน้ำพลังลมปราณหยาง 10 หยด ไม่สามารถที่จะเจาะผ่านร่างกายของเขาไปได้

ภายในร่างกายของยอดฝีมือแห่งเขตแดนลมปราณแท้จริงเต็มไปด้วยพลังลมปราณที่แท้จริง ดังนั้นพลังการป้องกันจึงแข็งแกร่งกว่าพลังลมปราณที่อยู่ในเขตแดนอื่นๆ

ศิษย์น้องระวัง !! เซี่ยหนิงฉางกล่าวตะโกนด้วยความหวาดกลัวอย่างกะทันหัน

ในช่วงเวลาเดียวกัน หยางไค่พบว่าดวงตาของเหวินเฟยเฉินประกายด้วยเจตนาแห่งการฆ่าที่รุนแรง และเหวินเฟยเฉินกำลังพุ่งมาหาเขาอย่างเต็มกำลัง

ในที่สุดเขาก็ระเบิดความเกรี้ยวโกรธออกมา ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่ลงเช่นนี้อย่างแน่นอน ? ทันใดนั้นมุมปากของหยางไค่แสะยิ้มด้วยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยม

เขารู้ตัวหากว่าเขาใช้หยดน้ำพลังลมปราณหยางเมื่อใด เขาจะถูกเพ่งเล่งจากเหวินเฟยเฉินและถูกเขาโจมตีในทันที เพราะเขตแดนของเขาเองต่ำกว่าเซี่ยหนิงฉาง แต่สามารถปลดปล่อยพลังแห่งการฆ่าที่แข็งแกร่งกว่าเซี่ยหนิงฉาง

หากว่าเขาเป็นเหวินเฟยเฉิน เขาจะทำเช่นนี้เหมือนกัน !

ทุกอย่างอยู่ในการคาดเดาของเขา !!

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของเหวินเฟยเฉิน หยางไค่ไม่ถอยหนี แต่เขารีบวิ่งเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว

ไม่ !! เหวินเฟยเฉินร้องตะโกนอย่างคร่ำครวญ แต่เพราะระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้ง 2 ใกล้กันอย่างมาก ความเร็วของพวกรวดเร็วอย่างยิ่ง แล้วนางจะสามารถหยุดยั้งพวกเขาทั้ง 2 ได้อย่างไร ?

ไอ่เด็กน้อย !! รนหาที่ตาย !! น้ำเสียงของเหวินเฟยเฉินเต็มไปด้วยความรุนแรง เขาไม่ปิดปั้งความตั้งใจของเขาแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะยื่นมืออกไปและพุ่งโจมตีไปหาหยางไค่

หยางไค่สูดลมหายใจเข้าอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อของเขาเกรงขึ้นอย่างหนักหน่วง พลังลมปราณหยางหมุนเวียนถึงขีดสุด กระดูกทองคำที่อยู่ภายในกำบังแสดงอำนาจพลังของมันออกมาอย่างเต็มกำลัง หยางไค่กำลังเกรี้ยวโกรธอย่างมหันต์ กล้ามเนื้อของเขากลายเป็นสีแดงก่ำ ราวกับว่าเขากำลังบ้าคลั่งอย่างเสียสติ

ปัง !! เสียงปะทะดังสนั่น ฝ่ามือของเหวินเฟยเฉินพุ่งไปยังร่างไร้วิญญานของหล่งฮุ่ย

มันเปรียบเสมือนแตงโมลูกหนึ่งที่แตกกระจายในทันที ร่างไร้วิญญานของเหวินเฟยเฉินกลายเป็นชิ้นเนื้อกระจัดกระจายไปทุกแห่งหน มันระเบิดออกไป เผยให้เห็นร่างกายของหยางไค่ที่หลบซ่อนอยู่ด้านหลังอย่างชัดเจน

การโจมตีของเหวินเฟยเฉินในครั้งนี้ ทำให้การป้องกันของหยางไค่มลายหายไปในทันที !!

ชั่วพริบตาใบหน้าของพวกเขามีรอยยิ้มที่ลึกซึ้งและโหดเหี้ยมแสดงออกมา

ภายใต้การจ้องมองด้วยความหวาดกลัวของเซี่ยหนิงฉาง การโจมตีด้วยฝ่ามือของเขากำลังประทับไปยังทรวงอกของหยางไค่

มันมองเห็นได้อย่างชัดเจน ว่ากระดูดทรวงอกของหยางไค่กำลังทรุดตัวลง หลังจากนั้นได้มีแสงแตกสลายของกระดูกดังแว่วออกมาอย่างชัดเจน ทันใดนั้นเลือดสีแดงสดพุ่งออกมาจากปากของหยางไค่ และมีเจตนาและไม่มีเจตนาที่พ่นไปยังใบหน้าของเหวินเฟยเฉินที่อยู่ห่างจากเขาไม่กี่จ้าง

เหวินเฟยเฉินจะสามารถทนต่อเลือดที่พ่นสู่ใบหน้าของเขาได้อย่างไร ? ทันใดนั้นเขารีบหลบหลีกอย่างกะทันหัน

แต่ในขณะที่ฝ่ามือของเขายังไม่ถูกดึงออกมาจากทรวงอกของหยางไค่ เขามองเห็นรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมซึ่งเผยออกมาจากใบหน้าของหยางไค่อีกครั้ง

พ่า .เสียงปะทะดังขึ้นอีกครั้ง สองมือของหยางไค่จับแน่นอยู่บนแขนของเหวินเฟยเฉิน ลมหายใจของเขาหนักหน่วง ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองเหวินเฟยเฉิน : เจ้าตายแน่ !!

ใบหน้าของเหวินเฟยเฉินแปรเปลี่ยนอย่างกะทันหัน !! เขาไม่คิดว่าชีวิตของเด็กหนุ่มคนนี้จะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ หรืออาจจะกล่าวได้ว่า พลังลมปราณแท้จริงของเขาแข็งแกร่งและสามารถป้องกันการโจมตี แม้ว่าการโจมตีด้วยฝ่ามือของเขาจะทำให้เด็กหนุ่มคนนี้ได้รับบาดเจ็บ แต่มันไม่สามารถฆ่าเขาและเอาชีวิตของเขาได้

แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ คนธรรมดาสามัญทั่วไปหากถูกโจมตีด้วยฝ่ามือของเขาจะมีแรงต่อต้านเขาได้อย่างไร ทำไมเขาถึงมีพละกำลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ? เขาจับแขนของตนเองอย่างเหนียวแน่นโดยไม่ปล่อย เขาจะต้องใช้พละกำลังพลังความแข็งแกร่งถึงขั้นไหนถึงจะสามารถทำเช่นนี้ได้ ?

ปล่อยข้าเดี่ยวนี้ !! เหวินเฟยเฉินยกฝ่ามืออีกครั้งออกมาและพุ่งโจมตีไปที่หยางไค่อีกครั้ง

เซี่ยหนิงฉางจะให้โอกาสครั้งนี้แก่เขาได้อย่างไร ? ภายใต้ความหวาดกลัว นางโบยบินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลังหยินที่อยู่ในรัศมี 10 จ้างต่างถูกเคลื่อนไหว ทันใดนั้นลมวายุแห่งพลังหยินที่เยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นเข็มแห่งผลึกน้ำแข็งซึ่งอยู่ตรงหน้าของเซี่ยหนิงฉาง เพียงพริบตานางได้ปลดปล่อยเข็มผลึกน้ำแข็งเพื่อโจมตีไปยังเหวินเฟยเฉินในทันที

ขณะที่ฝ่ามือของเหวินเฟยเฉินยังไม่ทันพุ่งโจมตีออกไป เขากำลังถูกเข็มผลึกน้ำแข็งที่แหลมคมพุ่งแทงเข้าไป หลังจากนั้นเสียงโหยหวนแห่งควาทุกข์ทรมาณดังขึ้น เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกไปทุกทิศทาง

โฮ่ง !! หยางไค่ตะโกนออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธแและบ้าคลั่งอย่างฉับพลัน พลังลมปราณที่เคลื่อนไหวอย่างผกผันและไม่หยุดนิ่ง ไดปลดปล่อยออกมาอย่างรุนแรง

พลังลมปราณที่หยุดนิ่งอยู่ในเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน มันถูกปลอดปล่อยออกมาด้วยความต้องการเอาชนะและความหิวกระหายการต่อสู้ ซึ่งในช่วงเวลานั้น มันได้ก้าวข้ามขีดจำกัดสูงสุดของเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณ

เขตแดนลมปราณแท้จริง !!

มันไม่ใช่เขตแดนที่แท้จริงของลมปราณแท้จริง แต่พลังลมปราณที่ปลดปล่อยออกมาอยู่ในเขตแดนลมปราณที่แท้จริงเท่านั้น

แต่หยางไค่ในตอนนี้ ไม่ว่าจะพละกำลังหรือพลังความแข็งแกร่งในการต่อสู้ ไม่ด้อยกว่าใครที่อยู่ในเหตุการณ์นี้แม้แต่คนเดียว !!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหยางไค่ ร่างกายของเหวินเฟยเฉินแข็งตัวเช่นผลึกน้ำแข็ง เขาใช้พลังความแข็งแกร่งของเขาทั้งหมดเพื่อตอบโต้ แต่มันไม่สามารถทำได้ เพราะฝ่ามืออีกข้างของเขาถูกเซี่ยหนิงฉางแทงทะลุจนเป็นรูพรุน ความรู้สึกเจ็บปวดที่สะท้านไปถึงหัวใจทำให้เขาเริ่มโอนเอนและไม่ยืนหยัดเหมือนเดิม

คากฉาก !! หยางไค่ใช้พละกำลังทั้งหมด หักนิ้วมือของเหวินเฟยเฉิน

นิ้วมือทั้ง 10 เชื่อมผสานกับหัวใจ จะทนต่อความเจ็บปวดนั้นได้อย่างไร ? เหวินเฟยเฉินไม่สามารถทนต่อความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น เขาตะโกนโหยหวนด้วยความเจ็บปวดในทันที

คากฉาก !!! เสียงหักกระดูกดังขึ้นอีกครั้ง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเหวินเฟยเฉินดังขึ้นอย่างรุนแรง

หยางไค่หัวเราะอย่างโหดเหี้ยม ค่อยๆหักนิ้วมือของเหวินเฟยเฉินทีละนิ้วจนครบ 5 นิ้ว จากนั้นเขาได้ดึงนิ้วมือทั้ง 5 ในทันที หยางไค่เกรงเข่าของตนเอง ก่อนที่จะออกแรงดึงและทำลายแขนของเหวินเฟยเฉินในทันที

เซี่ยหนิงฉางไมได้หยุดนิ่ง ในใจของนางกังวลถึงความอาการบาดเจ็บของหยางไค่ นางได้พุ่งโจมตีเหวินเฟยเฉินหลายต่อหลายครั้งและลอยตัวเข้าใกล้เหวินเฟยเฉินเพื่อเฝ้ามองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น