บทที่ 12 เขาแกร่งมาก! ฮีโร่ของฉัน!
บทที่ 12 เขาแกร่งมาก! ฮีโร่ของฉัน!
บทที่ 12 เขาแกร่งมาก! ฮีโร่ของฉัน!
“ใคร!?”
เมื่อเสียงอันเย็นชาดังขึ้น
สามพี่น้องมังกรที่เดิมทียิ้มย่องด้วยความชั่วร้ายก็หันขวับไปมองรอบด้านด้วยความระแวดระวังทันที!
หลิวชิ่งและจั๋วเฟิงถึงกับสะดุ้งโหยง!
ส่วนซูโหรวที่สิ้นหวังไปแล้วกลับมีความหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้า!
มีคนมาช่วยเธอแล้ว!
“จะมีใครได้อีก? ก็ฉันไง”
เวลานั้นเอง
ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากมุมมืด
นอกจากฉินฝานแล้วจะเป็นใครได้?
เพียงแต่...
เมื่อสามพี่น้องมังกรเห็นการแต่งกายที่ดูมอมแมมซอมซ่อและกลิ่นอายที่ดูธรรมดาของฉินฝาน พวกเขาก็กลับมาแสยะยิ้มเย็นชาอีกครั้ง
แม้แต่จั๋วเฟิงและหลิวชิ่งก็ยังถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ส่วนไฟแห่งความหวังที่เพิ่งลุกโชนขึ้นมาของซูโหรว กลับมอดดับลงอีกครั้ง!
เป็นเขาเองเหรอ...
จบกัน...
ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว...
ในโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งใครบ้างจะไม่รู้ว่าฉินฝานเปลี่ยนอาชีพเป็น ‘นักฝึกมังกร’ ในพิธีเปลี่ยนอาชีพ?
อาชีพนักฝึกมังกรเป็นอาชีพลับก็จริง แต่ในสายตาของทุกคน มันคืออาชีพที่ขยะที่สุด!
เพราะไม่มีมังกรให้ฝึก!!
ในโลกใบนี้ เผ่าพันธุ์มังกรชั้นสูงที่แท้จริง คือตัวตนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเหล่าสัตว์อสูร!
พวกมันสูงส่งและทรงพลัง ไม่มีทางยอมก้มหัวเป็นทาสรับใช้มนุษย์!
ต่อให้เป็นพวกมังกรดินหรือมังกรบินที่กากที่สุด ก็ยังแข็งแกร่งมาก ขนาดเศรษฐีกระเป๋าหนักอยากซื้อยังหาซื้อยาก!
ประเด็นสำคัญคือ...
อาชีพนักฝึกมังกรเป็นอาชีพที่ ‘เรื่องมาก’ สุดๆ!
เรื่องมากขนาดไหน?
ก็ขนาดที่ว่า ‘วิชาฝึกมังกร’ จะใช้ได้ผลกับมังกรชั้นสูงที่มีสายเลือดบริสุทธิ์เท่านั้น!
พวกมังกรลูกผสมสายเลือดเจือจาง นักฝึกมังกรไม่สามารถทำพันธสัญญาได้!
นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ว่า...
อาชีพนักฝึกมังกรมีวิชาฝึกมังกร แต่กลับไม่มีมังกรให้ฝึก!
พูดง่ายๆ ก็คือฉินฝานในตอนนี้เป็นแค่ขยะคนหนึ่ง!
ส่วนทำไมฉินฝานถึงเอาตัวรอดในนี้คนเดียวได้ตั้งหลายวัน...
คนพวกนี้พอเห็นสภาพมอมแมมของฉินฝาน ก็ทึกทักไปเองว่าเขาคงใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆ
“ฮ่า! นึกว่าใคร! ที่แท้ก็แกเองเหรอไอ้ขยะ!”
จั๋วเฟิงที่เดิมทีกล้วว่าจะมีคนอื่นมาเห็น พอเห็นว่าเป็นฉินฝาน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“ไอ้หนูนี่พวกแกรู้จักเหรอ?”
ต้าหลงขมวดคิ้วถาม
“ลูกพี่ พวกเรารู้จักแน่นอนครับ มันก็แค่ขยะบริสุทธิ์คนหนึ่ง!”
“วางใจได้ครับ มันไม่มีปัญญาทำอะไรพวกเราหรอก ฆ่าทิ้งได้เลย!”
จั๋วเฟิงรีบพูด
พอได้ยินจั๋วเฟิงพูดแบบนี้ ต้าหลงก็วางใจลง
ทุกคนมีสิทธิ์ตั้งค่าความเป็นส่วนตัวให้กับหน้าต่างข้อมูลพื้นฐานของตัวเอง
ฉินฝานตั้งค่าหน้าต่างข้อมูลของตัวเองเป็น ‘ห้ามตรวจสอบ’
ดังนั้นต้าหลงจึงมองไม่เห็นข้อมูลพื้นฐานของอีกฝ่าย ด้วยนิสัยระมัดระวังตัว เขาจึงกลัวว่าจะพลาดท่าเสียที
แต่พอเห็นว่าจั๋วเฟิงรู้จัก แถมยังบอกว่าฉินฝานเป็นขยะ เขาก็หมดห่วง!
“ฉินฝาน! นายรีบหนีไป! ออกไปบอกพ่อฉัน! บอกว่าฉันตายด้วยน้ำมือของไอ้เดรัจฉานพวกนี้!”
“บอกให้พ่อแก้แค้นให้ฉันด้วย!”
เวลานี้
ซูโหรวที่สิ้นหวังอีกครั้งตะโกนออกมาสุดเสียง
เธอคิดว่าด้วยฝีมือของฉินฝาน ไม่ว่าจะยังไงก็สู้คนห้าคนตรงหน้าไม่ได้แน่
งั้นสู้รีบหนีไปดีกว่า!
ขอแค่หนีออกไปได้สำเร็จ เธอก็ยังมีโอกาสรอด!
เพราะถ้าพ่อของเธอรู้เรื่องนี้ ไอ้สารเลวพวกนี้อาจจะไม่กล้าลงมือทำอะไรบุ่มบ่าม อย่างมากก็คงจับเธอไว้เป็นตัวประกันเพื่อเรียกค่าไถ่
ไม่กล้าทำร้ายเธอ
เพราะใครๆ ก็รู้ว่าถ้ากล้าแตะต้องซูโหรว พ่อของซูโหรวจะต้องไม่ปล่อยพวกมันไว้แน่!
ถ้าไม่ทำร้ายซูโหรว แค่ต้องการเงิน ตระกูลซูก็คงไม่ตามล่าพวกมันจนถึงที่สุด
“คิดจะหนี? หนีพ้นเหรอวะ?”
เอ้อหลงแสยะยิ้ม
จากนั้นเขากับซานหลงก็เข้าไปปิดทางหนีไว้สองทิศทาง
จั๋วเฟิงและหลิวชิ่งเองก็รู้หน้าที่ รีบเข้าไปปิดล้อมอีกสองทิศทางที่เหลือ
เวลานี้!
ต่อให้ฉินฝานมีปีกก็บินหนีไม่พ้น!
“ไอ้หนู! ท่าทางของแก พี่ต้าหลงคนนี้ไม่ชอบเอาซะเลย!”
“งั้น... เลือกมา!”
“จะไปลงนรกเอง หรือจะให้พวกข้าส่งไป?”
ต้าหลงยิ้มเหี้ยมอย่างอำมหิต
ตามหลักแล้ว...
คนกากๆ อย่างฉินฝานเมื่อถูกปิดล้อมรอบด้านแบบนี้ ควรจะแสดงอาการหวาดกลัวสิ้นหวังออกมา
แต่ทว่าฉินฝานในตอนนี้กลับมีสีหน้าสงบนิ่งจนน่ากลัว!
แม้แต่แววตาก็ยังไม่สั่นไหวเลยสักนิด!
ราวกับว่าไม่ได้เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตาเลย!
“ก็ดี เอาไอ้เดรัจฉานห้าตัวนี้มาซ้อมมือหน่อย!”
แววตาของฉินฝานพลันฉายแววคมกริบ
เคร้ง!!
เขาชักดาบยาวสำหรับมือใหม่ออกมา
“ลุยแม่มเลย!”
ต้าหลงไม่พูดพร่ำทำเพลง โบกมือให้สัญญาณ ตัวเองก็แบกขวานยักษ์พุ่งเข้าใส่ฉินฝานเป็นคนแรก!
เอ้อหลง ซานหลง รวมถึงจั๋วเฟิงและหลิวชิ่งอีกสี่คนก็ไม่ประมาท พุ่งเข้าใส่ฉินฝานพร้อมกัน!
ถึงฉินฝานจะเป็นขยะ!
แต่เรื่องแบบนี้จะให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้!
ราชสีห์ตะปบกระต่ายยังต้องใช้สุดกำลัง!
ทุกคนรุมเข้าไป!
ในจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะปะทะกัน
ซูโหรวหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังพร้อมน้ำตา
เธอทนดูฉินฝานถูกไอ้เดรัจฉานห้าตัวนี้รุมฆ่าไม่ได้!
แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกดีกับฉินฝานขึ้นมา
เธอไม่เข้าใจ...
ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยอมเสี่ยงชีวิตมาช่วยเธอ!
หรือว่าเขาแอบชอบเรา?
แต่ตอนนี้...
มันไม่มีประโยชน์แล้ว
เขากับเธอถูกกำหนดให้ต้องตาย
จะโทษก็ต้องโทษที่เธอไร้เดียงสาเกินไป!
ไม่ได้จำคำสั่งสอนของอาจารย์ให้ขึ้นใจ
มองข้ามความโหดร้ายของสังคมไป
“อ๊ากกก!!”
ในขณะที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน
จู่ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนอันหยาบกระด้างดังขึ้น!
หือ!?
ซูโหรวชะงัก รีบเงยหน้าขึ้นมอง...
วินาทีต่อมา ใบหน้าสวยใสของเธอก็พลันฉายแววตื่นตะลึง!
ภาพที่เห็นคือฉินฝานที่ควรจะถูกรุมสับจนเละ...
บัดนี้กลับถือดาบยาวมือใหม่ ไม่รู้ว่าใช้วิชาตัวเบาอะไร อ้อมไปโผล่ที่ด้านหลังของจั๋วเฟิง แล้ว...
ดาบยาวมือใหม่ที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดเล่มนั้น ก็แทงทะลุหัวใจของจั๋วเฟิงจากด้านหลัง!!
ตุบ!!
ร่างของจั๋วเฟิงที่ยังคงเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อล้มลงขาดใจตาย
“เป็นไปได้ยังไง!?”
“ทำไมความเร็วของมันถึงได้เร็วนัก!?”
แม้แต่คนจิตใจนิ่งอย่างต้าหลง เวลานี้ยังอดหน้าถอดสีไม่ได้
เมื่อกี้เห็นอยู่ชัดๆ ว่าอาวุธของพวกเขากำลังจะฟันโดนตัวฉินฝาน!
แต่เพียงแค่พริบตาเดียว...
ไอ้หนูนั่นก็หายวับไปจากจุดเดิม!
ทุกคนยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จั๋วเฟิงที่อยู่ด้านข้างก็ร้องโหยหวน พอหันไปมอง...
ก็พบว่าจั๋วเฟิงถูกฉินฝานแทงทะลุอกไปแล้ว!
นี่มัน...
“บ้าเอ๊ย!! หลิวชิ่ง! ไหนแกบอกว่าเจ้านี่มันขยะไง?”
เอ้อหลงอดตะโกนด่าออกมาไม่ได้
เขารู้สึกเหมือนโดนหลอก!
การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วปานปีศาจ และการลงมือสังหารที่เฉียบขาดอำมหิตแบบนี้...
นี่มันขยะตรงไหน?
นี่มันยอดฝีมือชัดๆ!!
“ผม... ไม่รู้อะ!”
หลิวชิ่งเองก็งงเป็นไก่ตาแตก
เขาคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเพื่อนร่วมชั้นที่เป็นขยะของตัวเองจะเก่งกาจขนาดนี้!
“เลิกพล่ามได้ไหม? ไหนบอกจะฆ่าฉัน? เข้ามาสิ!”
ภายใต้แสงไฟจากกองไฟ ฉินฝานแสยะยิ้มอำมหิตดูน่าขนลุก
ส่วนซูโหรวมองดูร่างสูงโปร่งนั้น ความหวังที่เคยมอดดับไปก็กลับมาลุกโชนอีกครั้ง!
เขา...
เก่งมาก!
นี่แหละฮีโร่ของฉัน!!
ดวงตาคู่สวยทอประกายวิบวับ จ้องมองแผ่นหลังของฉินฝานตาไม่กระพริบ
“พี่น้อง ลุยแม่มเลย! ใช้แผน B!”
เวลานี้
ต้าหลงเองก็คงหนีไม่ได้แล้ว
ต้องลุยเท่านั้น!!