บทที่ 11 การทรยศ!

บทที่ 11 การทรยศ!

เทือกเขาป่าทมิฬ

ณ หุบเขาเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่บริเวณรอยต่อใกล้กับเขตชั้นใน

เวลานี้

ภายในหุบเขามีร่างของคนหกคนยืนอยู่

นอกจากนั้น พื้นที่โดยรอบยังเต็มไปด้วยซากศพของมอนสเตอร์และคราบเลือด สภาพแวดล้อมยับเยินเละเทะ

ซากมอนสเตอร์บนพื้นนอกจากปีศาจวัวและปีศาจแมวธรรมดาแล้ว ยังมีซากของปีศาจแมวธาตุและปีศาจวัวยักษ์ปะปนอยู่หนึ่งถึงสองตัว

ปีศาจแมวธาตุ คือสายพันธุ์กลายพันธุ์ของปีศาจแมว

ตัวตนระดับเลเวล 14

พวกมันมีความยืดหยุ่นคล่องตัวกว่าปีศาจแมวทั่วไป แถมการโจมตียังแฝงดาเมจธาตุ เมื่อโจมตีโดนเป้าหมายจะมอบสถานะผิดปกติอย่างสับสนและติดพิษให้ด้วย

ปีศาจวัวยักษ์ คือสายพันธุ์กลายพันธุ์ของปีศาจวัว

ตัวตนระดับเลเวล 15

รูปร่างใหญ่โต พละกำลังมหาศาล ขนาดตัวใหญ่กว่าปีศาจวัวทั่วไปถึงสามเท่า มีสกิล ‘ปฐพีพินาศ’ ที่ใช้หมัดคู่ทุบพื้นจนเกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรง สร้างความเสียหายวงกว้างพร้อมทำให้เป้าหมายติดสถานะมึนงง

ทั้งสองตัวนี้ถือว่าเป็นระดับมินิบอสเลยทีเดียว

สภาพของคนทั้งหกในตอนนี้ต่างเต็มไปด้วยบาดแผลและเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด

เห็นได้ชัดว่าแม้พวกเขาจะเอาชนะมอนสเตอร์สองระลอกนี้มาได้ แต่ก็สูญเสียพลังไปมหาศาล

โดยเฉพาะซูโหรว รวมถึงสองผู้ติดตามอย่างจั๋วเฟิงและหลิวชิ่ง

จั๋วเฟิงกับหลิวชิ่งสู้ถวายหัวเพื่อปกป้องซูโหรว ทำให้ตอนนี้ค่า HP MP และค่าความเหนื่อยล้าของพวกเขาอยู่ในเกณฑ์ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

ส่วนซูโหรวที่ต้องคอยร่ายสกิลบัฟให้เพื่อนร่วมทีมอย่างบ้าคลั่ง ก็ผลาญมานาและแรงกายไปจนเกือบเกลี้ยง

ในทางกลับกัน สามพี่น้องต้าหลง เอ้อหลง และซานหลง

ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนนี้กลับสูญเสียพลังไปน้อยมาก

พวกเขาคลุกคลีตีโมงอยู่ในป่าชั้นนอกของเทือกเขาป่าทมิฬมานานกว่าสิบปี ย่อมรู้ดีว่ายิ่งสถานการณ์อันตรายและวุ่นวายมากเท่าไหร่ ยิ่งต้องรู้จักออมแรงไว้

เพราะมีเพียงวิธีนี้...

ถึงจะมีแรงเหลือไว้แทงข้างหลังเพื่อนร่วมทีม หรือป้องกันไม่ให้ตัวเองโดนเพื่อนร่วมทีมแทงข้างหลัง!!

อย่างเช่นตอนนี้!!

หลังจากต้าหลงส่งสายตาให้เอ้อหลงกับซานหลง ทั้งสามก็แบกขวานยักษ์ขึ้นบ่า จ้องมองกลุ่มเด็กนักเรียนทั้งสามด้วยสายตาไม่หวังดี

“พวกคุณจะทำอะไร?”

จั๋วเฟิงที่เห็นสายตาไม่น่าไว้วางใจของอีกฝ่าย ก็เกิดอาการตื่นตัวขึ้นมาทันที

หลิวชิ่งกระชับคทาเวทในมือเงียบๆ

ซูโหรวเองก็เม้มริมฝีปากแน่น ยกคทาระดับสีม่วงราคาแพงระยับขึ้นมาเตรียมพร้อม

“พวกเราจะทำอะไร? ลองทายดูสิ”

ต้าหลงเอ่ยยิ้มๆ

จากนั้นทั้งสามคนก็แบกขวานยักษ์เดินดุ่มๆ เข้ามา

เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่กำยำราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ของทั้งสามคนกดดันเข้ามา

ใบหน้าของจั๋วเฟิงก็ซีดเผือดไร้สีเลือด

“พวกคุณอย่าลืมนะ! หัวหน้าทีมของพวกเราเป็นถึงลูกสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองอันหนิง!”

“ถ้าพวกคุณกล้าลงมือทำร้ายพวกเราที่นี่ เมืองอันหนิงไม่มีที่ยืนให้พวกคุณแน่!”

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน หลิวชิ่งรีบตะโกนขู่เสียงดัง

เขาหวังว่าจะใช้ฐานะของซูโหรวข่มขวัญให้อีกฝ่ายถอยไป

แต่ใครจะรู้...

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!”

ชายฉกรรจ์ทั้งสามกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ไอ้หนู! ถ้าพวกแกเป็นแค่นักเรียนธรรมดาๆ พวกข้าอาจจะขี้เกียจยุ่งด้วยซ้ำ!”

“เพราะพวกยาจกไม่มีของดีอะไรให้ปล้น! ขืนลงมือไปแล้วโดนจับได้รังแต่จะเดือดร้อนเปล่าๆ ไม่คุ้มค่าเหนื่อย!”

“แต่ไม่นึกเลยว่าแม่หนูนี่จะเป็นถึงลูกสาวมหาเศรษฐีตระกูลซู...”

“ฮ่า! แบบนี้ก็หวานหมูสิ! พวกข้าจ้องจะเล่นงานพวกคนรวยแบบนี้อยู่พอดี!”

ต้าหลงแสยะยิ้มเย็นชา

สิ้นเสียงของต้าหลง

ใบหน้าของซูโหรวพลันขาวซีดราวกับกระดาษ!

เธอคิดไม่ถึงเลยว่า ฐานะอันสูงส่งที่เธอภาคภูมิใจมาตลอด บัดนี้กลับกลายเป็นต้นเหตุที่จะนำพาความตายมาสู่เธอ!

“พี่น้อง! ลงมือ! นอกจากนังหนูนี่ ฆ่าไอ้สองตัวนั้นให้หมด!”

ต้าหลงออกคำสั่ง!

เอ้อหลงและซานหลงก็แบกขวานยักษ์พุ่งเข้าใส่จั๋วเฟิงและหลิวชิ่งด้วยจิตสังหารทันที!

ทว่า...

ตุบ!!

วินาทีนั้นเอง

ท่ามกลางความตกตะลึงและสายตาหยอกเย้าของสามพี่น้องมังกร จั๋วเฟิงและหลิวชิ่งกลับทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นดื้อๆ!

“พี่ชายทั้งสามไว้ชีวิตด้วย!!”

“พวกเราสองคนสาบานว่าจะไม่เข้าไปยุ่ง พวกพี่อยากจะทำอะไรซูโหรวก็เชิญเลย ขอแค่ปล่อยพวกเราไปก็พอ!”

ทั้งสองคนร้องขอชีวิตออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย!

“พวกนาย...”

ซูโหรวเห็นภาพตรงหน้าแล้ว ความรู้สึกสิ้นหวังก็ถาโถมเข้ามาในจิตใจ!

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าสุนัขรับใช้สองตัวนี้จะไร้ยางอายถึงขั้นทอดทิ้งเธอได้ลงคอ!!

“ซูโหรว อย่าโทษพวกเราเลยนะ!”

“พวกเราก็แค่อยากมีชีวิตรอด!”

หลิวชิ่งเอ่ยเสียงเย็น

ยิ่งไปกว่านั้น...

วูบ!!

เพื่อให้สามพี่น้องมังกรเชื่อใจ หลิวชิ่งที่สวมแว่นตากลับยกคทาเวทในมือขึ้น เล็งเป้าไปที่ซูโหรวแล้วยิงสกิลใส่ทันที!

เปรี้ยง!!

ลำแสงสกิลพุ่งเข้าใส่ร่างบอบบางของซูโหรวที่ไม่ได้ทันระวังตัว จนเธอกระเด็นลอยไปพร้อมอาการบาดเจ็บสาหัส!

“ลูกพี่ทั้งสาม! เชิญครับ! ตอนนี้พวกพี่อยากจะเล่นสนุกกับผู้หญิงคนนี้ยังไงก็เชิญตามสบาย!”

“ผมกับจั๋วเฟิงจะไม่เข้าไปยุ่ง ขอแค่พวกพี่เว้นทางรอดให้พวกผมสักทาง!”

“เพราะผมเองก็ลงมือทำร้ายซูโหรวเหมือนกัน วางใจเถอะครับ เรื่องนี้พวกเราไม่ปากโป้งแน่นอน!”

หลิวชิ่งขยับแว่นตา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอำมหิต

จั๋วเฟิงที่อยู่ข้างๆ รีบพยักหน้าเห็นดีเห็นงาม

“ไอ้หนู! ใจดำได้โล่! แถมยังเด็ดขาดดีนี่หว่า! รู้จักหาหลักประกันความจริงใจมาแลกด้วย!”

ต้าหลงเห็นดังนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้

เขาคิดไม่ถึงว่าหลิวชิ่งที่ยังเป็นแค่นักเรียน จะมีวิธีการที่โหดเหี้ยมเด็ดขาดขนาดนี้

“ยังไม่พอ...”

ทว่า

ต้าหลงกลับส่ายหน้าเบาๆ

“อะไรไม่พอครับ?”

หลิวชิ่งถาม

“สิ่งที่พวกแกทำยังโหดไม่พอ!”

ต้าหลงยิ้มเหี้ยม

“เชิญลูกพี่สั่งมาได้เลย!”

“หรือจะให้ผมเข้าไปตัดแขนซูโหรวทิ้งเลยก็ได้!”

หลิวชิ่งที่ปกติทำตัวเป็นเด็กเรียนคงแก่เรียน ใครจะรู้ว่าจิตใจจะอำมหิตยิ่งกว่าจั๋วเฟิงเสียอีก!

“พวกแกสองคนแอบชอบนังหนูนี่มานานแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“วันนี้พี่ต้าหลงคนนี้ใจดี จัดให้!”

“ตอนนี้! พวกแกสองคนเข้าไปรุมย่ำยีเธอซะ!”

“ข้าจะยืนถ่ายคลิปอยู่ข้างๆ นี่แหละ เพื่อเป็นหลักประกันว่าพวกแกจะไม่หักหลัง!”

“ถ้าออกไปแล้วพวกแกกล้าปากโป้ง ข้าจะเอาคลิปไปประจานลงเน็ต! ถึงตอนนั้นพวกแกสองคนได้ตายหยังเขียดแน่!”

คำพูดของต้าหลงช่างน่าสะพรึงกลัว!

เอ้อหลงกับซานหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ พากันหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ

ต้องยอมรับว่า...

การที่ต้าหลงสามารถใช้ชีวิตอยู่ในแผนที่ป่าเขาอันโหดร้ายมาได้กว่าสิบปี สมองของเขาไม่ได้มีไว้ประดับบ่าเล่นๆ

เขารู้ดีว่าถ้าฆ่านักเรียนตายรวดเดียวสามศพ ต้องเป็นเรื่องใหญ่จนมีคนสงสัยแน่

แต่ถ้าเก็บสองคนนี้ไว้ ก็จะช่วยเรื่องการเตี๊ยมคำให้การได้ง่ายขึ้น

ถ้ามีคนถามว่าทำไมซูโหรวถึงไม่ได้กลับมา จั๋วเฟิงและหลิวชิ่งก็จะเป็นพยานชั้นดี

เมื่อมีนักเรียนด้วยกันเองเป็นพยาน ก็ไม่ต้องกลัวใครสงสัย!

เวลานี้

จั๋วเฟิงและหลิวชิ่งหันมองหน้ากัน

ต่างฝ่ายต่างเห็นความหวั่นไหวในแววตาของอีกฝ่าย!

คิดไม่ถึง...

ว่าจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วย!

เหตุผลที่พวกเขายอมลดตัวมาเป็นสุนัขรับใช้ของซูโหรว ข้อแรกก็เพราะฐานะลูกสาวมหาเศรษฐี

ข้อสองย่อมต้องเป็นเพราะความขาวสวยหมวยอึ๋มของเธอ

ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสจะได้เชยชมบุปผางาม...

ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธ!

เอื้อก!!

จั๋วเฟิงและหลิวชิ่งกลืนน้ำลายลงคอ

จากนั้นก็หันหลังเดินตรงเข้าไปหาซูโหรว พลางเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าไปด้วย

“ไม่! อย่านะ...”

ซูโหรวที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงม เคยได้รับแต่ความเคารพนับถือจากผู้อื่น ไหนเลยจะเคยเจอกับการทรยศหักหลังเช่นนี้?

เธอตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์!

รอบกายไร้ซึ่งผู้คน!

ตัวเธอที่เป็นอาชีพนักบวช ในสภาพที่มานาหมดเกลี้ยง ย่อมไร้ซึ่งกำลังจะปกป้องตัวเอง!

เธอ...

ถูกกำหนดให้ต้องตายด้วยความอัปยศอดสูอย่างเลี่ยงไม่ได้!!

“ฮือ!!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูโหรวก็ปล่อยโฮออกมาทันที!

“ซูโหรว อย่าร้องไห้เลยน่า พวกเราจะทำเบาๆ...”

หลิวชิ่งพูดพร้อมรอยยิ้ม

เพียงแต่รอยยิ้มของเขา เต็มเปี่ยมไปด้วยความชั่วร้ายสกปรกโสมม

“หึ! นึกว่ามีสัตว์เดรัจฉานอยู่แค่สามตัว ที่แท้ก็มีตั้งห้าตัวสินะ...”

แต่ในวินาทีนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีเสียงอันเย็นชาที่แฝงแววสมเพชเวทนาดังแทรกขึ้นมา