เส้นทางอมตะของข้าเริ่มต้นด้วยการถูกอาจารย์ขับไล่ ตอนที่ 25

เส้นทางอมตะของข้าเริ่มต้นด้วยการถูกอาจารย์ขับไล่ ตอนที่ 25

เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ ในที่สุดเฉินฉางอันและต้าหวงก็ปรากฏตัว

ภาพของหนึ่งคนหนึ่งสุนัขทำให้ฝูงชนตะลึง

อย่างไรเสียการจับคู่เช่นนี้ก็ถือว่าหาดูยาก!

“เป็นเขา!”

“เป็นเขานั่นเอง!”

ตอนนี้สีหน้าของทั้งหลิวเฉิงเฟิงและหลิวเมิ่งเหยียนต่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

นั่นมันบรรพชนตระกูลเฉินคนเดียวกันกับที่พวกเขาเห็นที่ตระกูลเฉินในวันนั้นไม่ใช่เหรอ?

เขาก็มาที่นี่ด้วย?

อีกฝ่ายตามพวกเขามาถึงที่นี่เลย?

“ใคร? เขาเป็นใคร?” ประมุขตระกูลหลิวถามอย่างจริงจัง

"เมื่อที่อยู่ตระกูลเฉิน เขาก็คือบรรพชนที่เฉินเจิ้งหยวนพูดถึง"

"เฉินฉางอัน!"

เสียงของหลิวเฉิงเฟิงดังกึกก้อง ด้วยอารามกลัวหรืออะไรก็ตาม คำพูดของเขานั้นแทบจะเป็นการคำราม

“บรรพชนตระกูลเฉิน?”

“เกิดอะไรขึ้น ตระกูลเฉินมีบรรพชนด้วยงั้นรึ?”

"สวรรค์ ข้าจำได้แล้ว! ตอนที่ตระกูลเฉินมาถึงอาณาจักรต้าโจวครั้งแรก ว่ากันว่าบรรพชนของพวกเขาถูกยอดฝีมือลักพาตัวไป"

"ใช่ ใช่แล้ว! พอพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ทุกคนก็นึกว่าตระกูลเฉินเพียงอ้ออวด หากว่าพวกเขามีบรรพชนอยู่จริงๆ ทำไมพวกเขาถึงมายังสถานที่เล็กๆ อย่างที่นี่ได้?"

"หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นบรรพชนตระกูลเฉินจริงๆ? แต่เขาดูโตกว่าเฉินอวิ๋นซวนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!"

"และระดับการฝึกฝนของเขา...ขั้นแรกของขอบเขตหลอมแก่น?"

การปรากฏตัวของบรรพชนตระกูลเฉินดึงดูดความสนใจของผู้คน ทุกคนจ้องมองเฉินฉางอันพลางกระซิบกระซาบกัน

เฉิงอวี่ชูก็งุนงงเช่นกัน ตระกูลเฉินมีบรรพชนตั้งแต่เมื่อใดกัน?

และก็ดู...ไม่ได้มีจุดใดที่น่าประทับใจ?

นอกจากจะหล่อเหลาอย่างน่าเหลือเชื่อแล้ว เขาก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าสามารถเป็นภัยคุกคามใดๆ ได้เลย

เฉินฉางอันไม่สนใจเสียงซุบซิบพูดคุย หากแต่เบนสายตาไปทางเฉินอวิ๋นซวน

การแสดงออกของเฉินอวิ๋นซวนทำให้เขาประหลาดใจ

เหตุผลที่เขาปล่อยให้เฉินอวิ๋นซวนเผชิญเรื่องนี้เพียงลำพังไม่ใช่เพียงเพราะเขาต้องไปเอามุกครรภ์มารดาเท่านั้น นั่นไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง

เพื่อให้เฉินอวิ๋นซวนเติบโตขึ้นอย่างแท้จริง เขาต้องเผชิญกับวิกฤติด้วยตัวเอง

การฝึกฝนไม่ใช่เพียงฟังคำบอกเล่า แต่ต้องสัมผัสกับประสบการณ์จริง

"ขออภัยทุกท่านด้วย"

“ผู้เยาว์จากตระกูลเฉินของข้าอาจจะรบกวนเวลาของพวกท่านไปบ้าง”

“หากไม่มีธุระใด ก็สามารถรอชม” เฉินฉางอันยิ้มบาง

“เจ้าคือบรรพชนของตระกูลเฉินงั้นรึ?” ลุงหลิวขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าจะต้องตอบสนองอย่างไร

“มีปัญหาอะไรงั้นหรือ?” เฉินฉางอันถามด้วยรอยยิ้ม

เฉินฉางอันดูกับไม่นำพาต่อสถานการณ์ที่ตรงหน้า ราวกับว่าที่นี่ไม่มีผู้ใดอยู่ในสายตา ลุงหลิวจึงลังเลและหันไปมองเฉิงอวี่ชูเพื่อขอคำชี้แนะ

จิตใจของเฉิงอวี่ชูสับสนวุ่นวาย

เขาเพิ่งมาที่นี่ในฐานะแขกของตระกูลเฉิง แต่ทำไมเขาถึงถูกดึงเข้ามาพัวพันกับเรื่องวุ่นวายนี้ด้วย?

จักรพรรดิต้าโจวไม่ได้สนใจเฉินฉางอัน แต่เขามุ่งความสนใจไปที่ต้าหวงเพียงเท่านั้น

สุนัขพูดได้!

นี่ต้องเป็นสุนัขพูดได้ในตำนานเป็นแน่!

เขาควรทำอย่างไร?

เขาทำอะไรได้บ้าง?

พึ่งพาตระกูลเฉิง?

ไม่ ตระกูลเฉิงไม่สามารถพึ่งพาได้

จักรพรรดิต้าโจวเหลือบมองเฉิงอวี่ชูและเห็นความลำบากใจบนใบหน้าของเขา

เขาไม่สามารถรั้งรอต่อไปได้อีก

สถานการณ์เลวร้ายเกินกว่าจะเจรจา และเขาจะไม่ยอมนิ่งเฉยดูดาย

หากตระกูลเฉิงไม่ลงมือ เขาจะจัดการเรื่องนี้เอง

“สั่งระดมกำลังทหารสองแสนนายทันที”

“ก่อนอื่นกำจัดเฉินอวิ๋นซวนเสียก่อน จากนั้นก็จัดการกับบรรพชนตระกูลเฉินและสุนัขขนเหลืองนั่น”

"ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร จงรุมโจมตีพวกมันซะ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะสังหารคนสองแสนคนได้ในคราวเดียว"

เมื่อไม่มีทางเลือก จักรพรรดิต้าโจวจึงต้องใช้กำลังทหาร

แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถฆ่าบรรพชนตระกูลเฉินได้ แต่การจัดการกับเฉินอวิ๋นซวนก็ถือเป็นของปลอบใจได้บ้าง

มิฉะนั้นราชวงศ์ทั้งหมดจะสูญสิ้นซึ่งศักดิ์ศรี

“ลุงหลิว ไปกันเถอะ”

คำพูดอันกะทันหันของเฉิงอวี่ชูยิ่งทำให้ความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้จนแหลกลาญของจักรพรรดิต้าโจวรุนแรงยิ่งขึ้น

เฉิงอวี่ชูตั้งใจที่จะรามือจากเรื่องนี้จริงๆ

สำหรับตระกูลเฉิงแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งกับปัญหาที่ไม่จำเป็น ต่อให้ราชวงศ์ล่มสลาย พวกเขาก็ยังสามารถสถาปนาผู้ปกครองคนใหม่ให้กับอาณาจักรต้าโจวต้าได้ตลอด

การจากไปของเฉิงอวี่ชูและลุงหลิวทำให้บรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม

ต้าหวงเหลือบมองเฉินฉางอัน “เจ้าจะปล่อยพวกเขาจากไปทั้งอย่างนี้?”

"แล้วยังจะทำอะไรได้? คนเหล่านี้เป็นคู่ต่อสู้ของอวิ๋นซวน เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาจัดการเองเถอะ"

"ข้าแข็งแกร่งเกินไป คงไม่ยุติธรรมหากว่าข้าจะเข้าไปแทรกแซง" เฉินฉางอันหัวเราะเบาๆ

เมื่อได้ยิน ต้าหวงก็มองเขาด้วยสายตาดูแคลน

แข็งแกร่งเกินไปงั้นหรือ? แน่นอนว่าฝีมือการต่อสู้ของเฉินฉางอันนั้นราวกับสัตว์ประหลาด แต่เขาเพิ่งเริ่มฝึกฝนได้ไม่นาน—ระดับการฝึกฝนของเขายังอยู่ในขั้นแรกของขอบเขตหลอมแก่นเท่านั้น

หากเอ่ยถึงพลังดิบ เขายังสู้ลุงหลิวไม่ได้ด้วยซ้ำ เพียงแต่ฆ่าไม่ตายก็เท่านั้น

“เจ้าเห็นนั่นไหม?”

"เห็น"

"หมาพูดได้งั้นรึ?"

"ภาพหลอน ต้องเป็นภาพหลอนแน่ๆ หมามันจะไปพูดได้ได้ยังไง!"

"บางทีมันอาจจะกลายพันธุ์?"

"อาจจะใช่ สุนัขตัวนั้นต้องกลายพันธุ์แน่ๆ!"

คำพูดภาษามนุษย์ของต้าหวงทำให้ทุกคนตะลึงงัน คนส่วนใหญ่ไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้ที่เขาจะเป็นสัตว์วิเศษระดับสูงด้วยซ้ำ

ตามความเข้าใจอันจำกัดของพวกเขา สิ่งมีชีวิตดังกล่าวไม่มีจริง

แท้จริงแล้ว ความไม่รู้ก็ถือเป็นความสุขประการหนึ่ง

"ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นบรรพชนตระกูลเฉินหรือเป็นแค่นักต้มตุ๋นขั้นแรกของของขอบเขตหลอมแก่น"

"ข้าไม่สนใจหรอกว่าทำไมสุนัขของเจ้าถึงพูดได้"

“แต่ในวันนี้ราชวงศ์จะไม่มีทางปล่อยให้เจ้าออกไปจากที่นี่”

"ต่อให้ต้องตาย พวกเราก็จะลากเจ้าลงไปด้วย!"

การระเบิดอารมณ์อย่างกะทันหันของจักรพรรดิต้าโจวทำให้ทุกคนตกใจ

หลังตระกูลเฉิงจากไป เหตุใดจู่ๆ เขาจึงกล้าหาญขึ้นมากัน?

เว้นเสียแต่ว่า…

"สวรรค์ องค์จักรพรรดิคิดจะทำลายศัตรูจนสิ้นซาก!"

"บัดซบ! จากงานหมั้นธรรมดาๆ มันกลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?"

"รีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่พวกเราจะโดนหางเลขไปด้วย!"

"ใช่แล้ว เร็วเข้า! ไม่หนีตอนนี้ยังจะหนีตอนไหน!"

ในที่สุดบรรดาแขกก็นึกขึ้นได้ว่าต้องหนี แต่นั่นก็สายไปเสียแล้ว

ทหารจำนวนสองแสนนายที่อยู่นอกพระราชวังได้เตรียมพร้อมนานแล้ว เพียงรอคำสั่งโจมตีจากจักรพรรดิ

“ดูเหมือนเขาจะมองไม่เห็นหัวเจ้าเลย” ต้าหวงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ข้าคิดว่าเขาประเมินเจ้าต่ำไปมากกว่า” เฉินฉางอันตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"เหอๆ นั่นก็ไม่ผิด"

"แต่เพื่อความชัดเจน ข้าจะไม่แทรกแซง เว้นแต่จำเป็นจริงๆ นี่เป็นเวทีของเจ้า"

ต้าหวงพอใจที่จะนั่งดูอย่างเพลิดเพลิน หากว่าเขาเข้าไปแทรกแซง แล้วมันจะไปสนุกอะไรกัน?

“ได้ ข้าจะจัดการเอง”

"แต่ช่วยควบคุมทุกอย่างให้ข้าหน่อย อย่าให้พวกเขาสร้างปัญหาล่ะ"

“มาดูกันว่ามุกครรภ์มารดาเม็ดที่สองนี้จะมีประสิทธิภาพปานใด!” เฉินฉางอันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ไม่มีปัญหา"

เฉินฉางอันยิ้มบาง ก่อนจะเริ่มโคจรเคล็ดวิชาฝึกฝน ทันใดนั้นพลังวิญญาณรอบข้างก็พุ่งพล่านราวกับคลื่นยักษ์ และพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาอีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้น?”

“นี่มัน…จู่ๆ พลังวิญญาณโดยรอบก็หายไปจนหมด?”

"ฝีมือของเขา?! เขากำลังฝึกฝนอยู่งั้นรึ?"

"ว่าไงนะ? เขากำลังฝึกฝนอยู่จริงๆ? นั่นหมายความว่า... เขาอยู่ขั้นแรกของขอบเขตหลอมแก่นจริงๆ งั้นรึ?"

"ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น!"

"แต่ความเร็วที่เขาดูดซับพลังวิญญาณนี่มันไร้สาระสิ้นดี! รู้สึกเหมือนแค่พริบตาเดียว พลังวิญญาณทั้งหมดในเมืองหลวงก็หายไปจนหมดสิ้น!"

"น่ากลัวมาก!"

“สัตว์ประหลาด… สัตว์ประหลาดอีกตัวปรากฏตัวออกมาแล้ว!”