บทที่ 2 ร่างแยกนี้แกร่งเกินไปหน่อยแล้ว (อ่านฟรี)

บทที่ 2 ร่างแยกนี้แกร่งเกินไปหน่อยแล้ว

หวังหยุนเฟยใช้เท้าถีบประตูที่ผุพังจนเปิดออก แล้วก้าวออกมายังโถงทางเดินของอพาร์ตเมนต์ที่เขาอาศัยอยู่เพื่อที่จะลงบันได

จังหวะนั้นเองเพื่อนบ้านที่อยู่ห้องตรงข้าม ก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูพอดี

ชายหนุ่มสวมแว่นตาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นหวังหยุนเฟยและร่างแยกที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็โพสท่าทางแปลกๆ พร้อมกับชี้นิ้วมาที่ร่างแยกแล้วตะโกนลั่น “ที่แท้นายก็คือผู้ใช้สแตนด์งั้นสินะ!”

หวังหยุนเฟยถึงกับพูดไม่ออก “... ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร”

“เป็นไปได้ไง?! มีคนไม่เคยดูโจโจ้ด้วยเหรอเนี่ย!!”

“การไม่ดูไอ้เรื่องที่นายว่า มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจจนถึงขนาดต้องพูดว่า ‘เป็นไปได้ไง’ เลยเหรอ?”

“เปล่าหรอก ผมแค่รู้สึกเสียดายแทนเฉยๆ มันเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมมากนะ นายอยากลองดูสักหน่อยไหมล่ะ?”

หวังหยุนเฟยตอบกลับไปว่า “ช่างมันเถอะ สถานการณ์แบบนี้ ใครจะมีอารมณ์สุนทรีย์มานั่งดูของแบบนั้น ขอตัวล่ะ!”

เขาไม่มีความตั้งใจจะเสวนากับหมอนี่ต่อ จึงรีบเดินมุ่งหน้าลงบันไดไปทันที

ก่อนที่จะเกิดใหม่ หวังหยุนเฟยไม่ค่อยได้คลุกคลีกับเพื่อนบ้านคนนี้เท่าไหร่นัก แต่จริงๆแล้วทั้งคู่มีจุดร่วมที่เหมือนกันอย่างหนึ่งคือ ปกติแทบจะไม่ยอมย่างกรายออกจากบ้านเลย พวกเขาเป็นพวกติดบ้านเหมือนกันทั้งคู่

จุดที่ต่างกันคือ หวังหยุนเฟยเป็นสายเกมเมอร์ที่วันๆ เอาแต่เล่นเกม ส่วนเพื่อนบ้านคนนี้เป็นพวกบ้าหนัง อนิเมะ มังงะ และนิยาย โดยจะเล่นเกมแค่เป็นครั้งคราวเท่านั้น

ในขณะนั้นเองมีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง คลานขึ้นมาจากบันไดข้างล่าง

รูปร่างของมันเหมือนเป็นการเอาส่วนบนของตั๊กแตนตำข้าวมาเย็บติดกับส่วนล่างของแมงป่อง

【ตั๊กแตนแมงป่องดำ】 เลเวล 3

หนุ่มแว่นที่ทำท่าจะเดินตามมาพูดอะไรบางอย่างรีบหุบปากเงียบในทันที

เมื่อตั๊กแตนแมงป่องดำพบตัวหวังหยุนเฟย มันก็เริ่มเปิดฉากโจมตีทันที

จากประสบการณ์ในชาติก่อน หวังหยุนเฟยรู้ดีว่าสิ่งที่อันตรายที่สุดของเจ้าตัวนี้คือหางที่มีเหล็กในอาบยาพิษ ซึ่งเป็นการโจมตีระยะใกล้ถึงปานกลาง พลังโจมตีสูงแถมยังแฝงดาเมจพิษต่อเนื่อง ส่วนจุดอ่อนของมันก็คือส่วนหัว

วิธีสู้กับเจ้าตัวนี้ที่ดีที่สุดคือการใช้ การโจมตีระยะไกลเพื่อล่อเป้า (Kiting) แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้หวังหยุนเฟยยังไม่มีทักษะการโจมตีระยะไกลเลย

อย่างไรก็ตามตำแหน่งที่เขาอยู่ตอนนี้นั้นสูงกว่า ถือเป็นข้อได้เปรียบอย่างมาก

เขามีเวลาเหลือบมองไปข้างหลังแวบหนึ่ง และเห็นหนุ่มแว่นนั่นมุดกลับเข้าไปในห้องเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงหัวที่โผล่ออกมาแอบดูสถานการณ์ภายนอกเท่านั้น

ตั๊กแตนแมงป่องดำตัวเตี้ยกว่าหวังหยุนเฟยประมาณหนึ่งช่วงศีรษะ แถมยังต้องคลานขึ้นบันไดมา เมื่อมันพุ่งเข้ามาใกล้ หวังหยุนเฟยก็ใช้ดาบยาวในมือแทงเข้าที่หัวของมันอย่างจัง ในขณะเดียวกัน ร่างแยกของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหว

ร่างแยกกระโดดพลิกตัวข้ามราวบันไดอีกฝั่งลงมายังส่วนหลังที่เหมือนแมงป่องของมัน และก่อนที่หางของมันจะทันได้โจมตี ร่างแยกก็รัวหมัดใส่จุดอ่อนตรงส่วนหัวไปสองหมัดซ้อน

นั่นคือทักษะ 《สัตว์อสูรจู่โจม》สองครั้งรวด ซึ่งทำดาเมจจนแถบพลังชีวิตของมอนสเตอร์ตัวนี้วูบหายไปเกือบครึ่ง

โดยทั่วไปแล้วมอนสเตอร์ระดับธรรมดาเลเวลน้อยๆ มักจะมีพลังชีวิตและพลังป้องกันค่อนข้างต่ำ แต่พลังโจมตีจะค่อนข้างรุนแรง

มานาของหวังหยุนเฟยถูกใช้ไป 20 หน่วย ตอนนี้เขาฟื้นฟูมานาได้นาทีละ 1 หน่วย หมายความว่าต้องรออีก 20 นาที มานาถึงจะกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

หลังจากจุดอ่อนถูกกระแทกอย่างหนัก ตั๊กแตนแมงป่องดำก็ตกอยู่ในสถานะ ‘มึนงง’ ไปชั่วขณะ

หวังหยุนเฟยและร่างแยกจึงอาศัยจังหวะนี้กระหน่ำโจมตีเข้าที่จุดอ่อนซ้ำๆ ไม่นานนักพลังชีวิตที่เหลืออยู่ของมัน ก็ลดลงอย่างรวดเร็วและสุดท้ายเขาก็กำจัดมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ในที่สุด!

ท้ายที่สุดแล้ว โลกใบนี้ถูกเปลี่ยนให้เป็น ‘เกม’ ไม่ใช่ ‘วันสิ้นโลก’ แบบทั่วไป จุดประสงค์ของ ‘พระเจ้า’ ชัดเจนว่าไม่ได้ต้องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ ดังนั้นมอนสเตอร์ที่เกิดในเขตเมืองจึงไม่ได้เก่งกาจจนเกินไป ขอเพียงรู้วิธีการรับมือที่ถูกต้องก็สามารถจัดการได้ไม่ยาก

เช่น การรวมทีม การใช้ภูมิประเทศของเมืองเพื่อ ‘ยึดตำแหน่ง’ หรือการโจมตีระยะไกลจากระเบียงหรือหน้าต่างในอาคารเพื่อจัดการกับมอนสเตอร์ตามท้องถนน...

ด้วยเหตุนี้ในช่วงเริ่มต้น อาชีพที่มีความสามารถในการโจมตีระยะไกลอย่าง จอมเวท , ผู้ใช้คุณไสย และนายพราน จึงสามารถเก็บเลเวลได้ค่อนข้างสะดวกกว่าอาชีพอื่น

ถึงแม้การฆ่ามอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่าจะมีโบนัสค่าประสบการณ์ แต่เนื่องจากร่างแยกของเขานับเป็นอีกหนึ่งตัวตน ที่ต้องหารส่วนแบ่งค่าประสบการณ์นี้ไปครึ่งหนึ่ง ทำให้ทั้งคู่ยังไม่สามารถเลื่อนเลเวลได้ในตอนนี้

หลังจากกำจัดมอนสเตอร์เลเวล 3 ได้แล้ว ก้อนแสงสีขาวสองลูกก็ปรากฏขึ้นเหนือซากของตั๊กแตนแมงป่องดำ นั่นคือรางวัลจากชัยชนะของหวังหยุนเฟย

เนื่องจากเขาเป็นคนจัดการมันเพียงคนเดียว คนอื่นจึงไม่สามารถมาแย่งชิงของรางวัลเหล่านี้ไปได้ ชั่วขณะแสงสีขาวที่แผ่ออกมานั้นทำหน้าที่เหมือนระบบ ‘คุ้มครอง’ และเป็นการประกาศว่า ‘ของชิ้นนี้มีเจ้าของแล้ว’

หวังหยุนเฟยเหยียบลงบนซากที่เริ่มนิ่มเละของมอนสเตอร์แล้วเก็บรางวัลทั้งสองชิ้นขึ้นมา

มันคือมีดเล่มหนึ่งกับเงิน 2 เหรียญทอง

ทันทีที่สัมผัสแสงสีขาวก็จางหายไป เผยให้เห็นคุณสมบัติของอาวุธชิ้นนี้

【มีดยาวชั้นเลิศ】 อาวุธหลักมือเดียว อาชีพนักรบ , อัศวิน , นายพราน , ผู้ใช้สัตว์อสูร เลเวล 0 สามารถใช้ได้ ระดับชั้นดี (สีเขียว) , พลังโจมตี + 5 , พละกำลัง + 1

เมื่อเทียบกับดาบยาวเริ่มต้นระดับธรรมดาที่เขาถืออยู่ มีดเล่มนี้ถือว่าดีกว่าพอสมควร

เนื่องจากหวังหยุนเฟยไม่สามารถสวมใส่อาวุธหลักสองชิ้นพร้อมกันได้ ต่อให้ถือไว้สองมือค่าสถานะก็จะบวกให้แค่ชิ้นเดียว เขาจึงส่งดาบยาวเริ่มต้นให้ร่างแยกใช้แทน

ตอนนี้หวังหยุนเฟยที่สวมใส่มีดยาวชั้นเลิศมีพลังโจมตีอยู่ที่ 9 แต้ม ในขณะที่ร่างแยกที่ใช้ดาบยาวเริ่มต้นกลับมีพลังโจมตีสูงถึง 12! แต้ม

คุณสมบัติพิเศษทั้ง 5 ประการของร่างแยกในฐานะสัตว์อสูรกลายพันธุ์ ทำให้มันกลายเป็นตัวตนที่เก่งกว่าตัวจริงอย่างหวังหยุนเฟยเสียอีก

แถมร่างแยกตัวนี้ยังสามารถทำทักษะการเคลื่อนไหวระดับสูงได้ตามคำสั่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่ตัวจริงทำไม่ได้ อย่างเช่นตอนที่มันกระโดดขึ้นไปบนหลังของมอนสเตอร์เมื่อครู่ หวังหยุนเฟยไม่กล้ารับประกันเลยว่า ร่างกายปัจจุบันของเขาจะทำท่าแบบนั้นได้

ในฐานะอสูรประจำตัวของหวังหยุนเฟย ร่างแยกของเขานั้นไม่ได้มีร่างกายที่ประกอบด้วยเลือดเนื้อ แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานเหมือนสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ซึ่งให้สัมผัสตอนจับเหมือนกับ ‘สำลีที่อัดแน่น’

ซากของมอนสเตอร์จะค่อยๆหายไปในอีกไม่กี่นาที ช่วงเวลาที่มันยังหลงเหลืออยู่นี้มีไว้สำหรับผู้ที่มี ‘อาชีพรอง’ มาเก็บเกี่ยววัตถุดิบ แต่น่าเสียดายที่หวังหยุนเฟยยังไม่มีอาชีพรอง ซึ่งเขาต้องรอจนกว่า ‘เขตปลอดภัย’ จะถูกจัดตั้งขึ้น และมี NPC ฟังก์ชันปรากฏขึ้นก่อนถึงจะเรียนรู้ได้

เมื่อเห็นมอนสเตอร์ถูกจัดการอย่างรวดเร็ว หนุ่มแว่นคนเดิมก็โผล่หัวออกมาอีกครั้ง

“พี่ชาย สุดยอดไปเลย! อาชีพที่นายเลือกคือผู้ใช้สัตว์อสูรใช่ไหม?”

“อืม”

“ที่แท้ผู้ใช้สัตว์อสูรก็คือผู้ใช้สแตนด์นี่เอง ถ้ารู้อย่างนี้ผมไม่เลือกจอมเวทหรอก”

หวังหยุนเฟยไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินลงบันไดต่อไป

“พี่ชาย รอผมด้วยสิ! ให้ผมไปด้วยคนนะ ผมเล่นสายจอมเวทพลิ้วมากขอบอก”

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ก็มีสัตว์ประหลาดอีกตัวหนึ่งคลานขึ้นมาจากข้างล่าง

【ตั๊กแตนแมงป่องดำชั้นยอด ระดับ : Elite】 เลเวล 6

ทันทีที่เห็นมันหวังหยุนเฟยก็หันหลังกลับและวิ่งขึ้นข้างบนทันที!

ตอนที่วิ่งผ่านหนุ่มแว่น หวังหยุนเฟยก็ส่งคำชวนเข้าปาร์ตี้ไปพร้อมกับพูดว่า “ร่วมมือกันชั่วคราว จัดการไอ้ตัวมินิบอสนี้เสร็จค่อยว่ากัน!”

“รับทราบ!” หนุ่มแว่นรีบกดตอบรับคำชวนทันที

“ใช้สกิลของนายโจมตีมันทีนึง แล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องซะ!” หวังหยุนเฟยย้ำอีกประโยค “ใช้สายตาล็อกเป้าแล้วปล่อยสกิล ระวังอย่าให้พลาดล่ะ ไม่งั้นจะเสียมานาไปเปล่าๆ”

“นี่กะจะให้ผมเป็นตัวล่อเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

หนุ่มแว่นไม่ลังเล เขาสะบัด ‘คมมีดวายุ’ (Wind Blade) ใส่ตั๊กแตนแมงป่องดำขนาดมหึมาตัวนั้นทันที

เจ้าตั๊กแตนแมงป่องดำระดับ Elite ตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าตัวปกติมาก เมื่อมันต้องอยู่ในโถงบันไดแคบๆ พื้นที่ในการเคลื่อนไหวของมันจึงค่อนข้างจำกัด

ชั้นที่หวังหยุนเฟยอยู่นี้คือชั้นสอง คาดว่าชั้นหนึ่งคงจะมีใครไปล่อมันมา ไม่อย่างนั้นมันคงไม่มุดเข้ามา ในที่แคบๆแบบนี้เองแน่

หลังจากถูกหนุ่มแว่นโจมตี ร่างอันเทอะทะของมันก็เริ่มเบียดตัวขึ้นบันไดมาทันที

ราวบันไดที่ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อรับน้ำหนักที่มากขนาดนี้ ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป มันถูกบี้จนพังพินาศ แต่ตัวบันไดและกำแพงยังคงแข็งแรงเหมือนเดิม

โดยปกติแล้วหวังหยุนเฟยและหนุ่มแว่นที่เลเวลยังเป็น 0 ย่อมไม่มีทางสู้กับตัวระดับ Elite เลเวล 6 ที่สูงกว่า 2 เมตรตัวนี้ตรงๆได้เลย แต่ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว

หวังหยุนเฟยวิ่งกลับเข้าห้องตัวเอง ส่วนหนุ่มแว่นก็วิ่งกลับเข้าห้องตรงข้ามหลังจากโจมตีเสร็จ ส่วนร่างแยกนั้นหวังหยุนเฟยได้สั่งให้ไปดักซุ่มอยู่ที่บันไดทางขึ้นไปชั้นบน

หน้าประตูห้องของหวังหยุนเฟยอยู่ฝั่งเดียวกับทางลงบันไดพอดี

เมื่อความโกรธของมอนสเตอร์ถูกดึงโดยหนุ่มแว่นจนมันคลานมาถึงจุดนี้ พอมันหันไปเผชิญหน้ากับประตูห้องของหนุ่มแว่น ‘ก้น’ ของมันก็หันมาทางหวังหยุนเฟยพอดี

และเนื่องจากเจ้าตัวนี้ ‘อ้วน’ เกินไป มันจึงไม่สามารถมุดเข้าประตูห้องของหนุ่มแว่นได้ มันได้แต่ติดแหง็กอยู่ที่หน้าประตูและระเบิดอารมณ์คลุ้มคลั่งออกมา

มอนสเตอร์ตัวนี้ไม่สามารถโจมตีจากระยะไกลได้ และหางของมันก็ถูกส่วนบนของร่างกายบดบังจนตวัดเข้าไปในห้องไม่ได้ ตอนนี้มันจึงทำได้เพียงใช้ขาคู่หน้าโจมตีกำแพงจนสั่นสะเทือนไปหมด

เมื่อเห็นว่ามอนสเตอร์ถูกทำให้ ‘ติดมุม’ ได้สำเร็จ หวังหยุนเฟยก็ตะโกนบอกหนุ่มแว่นทันที “ใช้สกิลที่แรงที่สุดของนายถล่มมันเลย! ถ้ามานาไม่พอให้รอฟื้นฟูแล้วค่อยยิงต่อ แต่อย่าเข้าใกล้มันเด็ดขาด!”

ตั๊กแตนแมงป่องดำมีขาคู่หน้าที่เหมือนตั๊กแตนตำข้าว ซึ่งมีพลังโจมตีระยะประชิดที่รุนแรงมาก สำหรับจอมเวทที่มีร่างกายบอบบางแถมยังเลเวล 0 อย่างหนุ่มแว่น ถ้าโดนตัว Elite เลเวล 6 ฟาดเข้าไปทีเดียว ต่อให้ไม่ตายในทันทีก็ต้องปางตายแน่นอน

ร่างแยกที่ดักซุ่มอยู่ได้จังหวะกระโดดขึ้นไปบนหลังของมัน แล้วเริ่มใช้ดาบยาวเริ่มต้นกระหน่ำฟันเข้าที่ส่วนหัวซ้ำๆ เหมือนตอนจัดการตัวที่แล้ว

ทักษะ 《สัตว์อสูรจู่โจม》สองครั้งรวดถูกปล่อยใส่หัวของมัน สร้างความเสียหายรวม 30 กว่าหน่วย แต่มันยังไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับพลังชีวิตที่มีถึง 300 หน่วยของมอนสเตอร์ตัวนี้

ความเสียหายจากร่างแยกยังไม่มากพอที่จะทำให้มอนสเตอร์ระดับ Elite ติดสถานะมึนงง เพราะมอนสเตอร์ระดับนี้มีความต้านทานต่อสถานะผิดปกติอยู่แล้ว

ส่วน ‘ลูกไฟ’ ของหนุ่มแว่นที่ซัดออกมาสร้างความเสียหายได้เพียงตัวเลขหลักเดียว บางครั้งอาจจะขึ้นถึงสิบกว่าหน่วยบ้าง

ในขณะที่การโจมตีธรรมดาของหวังหยุนเฟยที่ฟันเข้าใส่ก้นของมัน ก็สร้างความเสียหายได้เพียงหลักเดียวเช่นกัน

ทว่าตอนนี้มอนสเตอร์ระดับ Elite ได้ติดแหง็กอยู่ในท่าที่จะกลับตัวก็ไม่ได้ จะให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง

หางของเจ้าตัวนี้มีเหล็กในอาบพิษ แม้พลังโจมตีจะสูงแต่ความถี่ในการโจมตีต่ำ และก่อนจะโจมตีทุกครั้งจะมี ‘ท่าเตรียม’ โดยที่หางของมันจะชูค้างกลางอากาศครู่หนึ่งก่อนจะทิ่มลงมาอย่างรวดเร็ว

วิธีการโจมตีแบบนี้ดูออกจะ ‘งุ่มง่าม’ ไปหน่อย มันทำได้แค่ทิ่มแต่ไม่สามารถสะบัดหางกวาดได้

หนุ่มแว่นที่อยู่ข้างหน้ามันก็ตีไม่ถึง หวังหยุนเฟยที่อยู่ข้างหลังมันก็เอื้อมไม่ถึงอีก หางของมันถึงจะพยายามโจมตีร่างแยกที่อยู่บนหลัง แต่มันก็เล็งเป้าได้ยากลำบาก ในขณะที่พลังชีวิตของตัวมันเองกลับลดลงเรื่อยๆ

แม้ร่างแยกของหวังหยุนเฟย จะหันหน้าเข้าหาหัวของมอนสเตอร์จนมองไม่เห็นหางที่อยู่ข้างหลัง แต่ดูเหมือนเป็นเพราะ ‘การรับรู้ประสาทสัมผัสเชื่อมถึงกัน’ กับหวังหยุนเฟย ร่างแยกจึงสามารถคาดการณ์ทิศทางการโจมตีของหางได้ล่วงหน้า และหลบหลีกได้ทันท่วงที หรือบางครั้งก็ใช้ดาบทำการปัดป้องได้ทันเวลา

เมื่อเผชิญกับการโจมตีทางกายภาพระยะประชิด การใช้อาวุธปัดป้องจะช่วยลดความเสียหายที่ได้รับลงได้อย่างมาก

ถ้าเป็นอาชีพ ‘อัศวิน’ ที่ใช้โล่ จะสามารถป้องกันความเสียหายจากการโจมตีธรรมดาได้แทบทั้งหมด

เทคนิคการป้องกันแบบนี้ ใช้ได้ดีกับมอนสเตอร์สายกายภาพระยะประชิด แต่ไม่สามารถป้องกันทักษะพิเศษหรือเวทมนตร์ได้

‘ความเร็วในการตอบสนองของร่างแยกตัวนี้... ยอดเยี่ยมจริงๆ’ หวังหยุนเฟยคิดในใจอย่างพึงพอใจ

...จบบทที่ 2 ~❤️