บทที่ 95 เงื่อนไขใหม่

หมิงเต้าเร่งฝีเท้า ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรทั้งนั้น พุ่งเข้าไปเลย!

“แอ๊ดดดด”

วินาทีที่เขาผลักประตูห้องนอนเปิดออก อากาศที่ค่อนข้าง “สดชื่น” กว่าข้างนอกก็พวยพุ่งสวนออกมาจากรอยแยกประตู ช่วยผ่อนคลายเส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาลงได้บ้าง

ความเข้มข้นของกลิ่นเหม็นเน่าที่นี่เบาบางกว่าห้องรับแขกเล็กน้อย แต่ก็ยังรุนแรงพอที่จะทำให้คนปกติเป็นลมล้มพับได้คาที่

สภาพภายในห้องนอนไม่ต่างอะไรกับห้องรับแขก เผลอๆ จะเละเทะกว่าด้วยซ้ำ

เสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ และคราบสกปรกที่ไม่อาจอธิบายได้ผสมปนเปกันกระจัดกระจายไปทั่วทุกมุมห้อง

และบนเตียงนอนที่ยุ่งเหยิงนั้น มีหน้าต่างระบบสีน้ำเงินที่เปล่งแสงนวลตา ลอยนิ่งสงบอยู่สามบาน

พวกมันแผ่แสงบริสุทธิ์ออกมา แสงนั้นส่องกระทบสิ่งที่อยู่รอบข้าง ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์อย่างน่าประหลาด

ความบริสุทธิ์นี้ช่างตัดกับความสกปรกโสโครกรอบตัวได้อย่างรุนแรงและน่าขันที่สุดในโลก

หมิงเต้ายืนหอบหายใจถี่กระชั้นอยู่กับที่ ยื่นมือออกไปแตะหน้าต่างระบบทั้งสามบานทีละอัน ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดน เขาก็ท่องในใจ

กลืนกิน!!!!

[ติ๊ง! ตรวจพบหน้าต่างระบบไร้เจ้าของ ทำการกลืนกินเรียบร้อยแล้ว!]

[เงื่อนไขในการอัปเกรดเป็น LV4: กลืนกินหน้าต่างระบบไร้เจ้าของ (1/5), กลืนกินแกนสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ (0/5)]

ต่อด้วยอันที่สอง

สัมผัสเดิม ขั้นตอนเดิม และเสียงแจ้งเตือนเดิม

[ติ๊ง! ตรวจพบหน้าต่างระบบไร้เจ้าของ ทำการกลืนกินเรียบร้อยแล้ว!]

[เงื่อนไขในการอัปเกรดเป็น LV4: กลืนกินหน้าต่างระบบไร้เจ้าของ (2/5), กลืนกินแกนสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ (0/5)]

อะไรนะ?!

เงื่อนไขการอัปเกรดหน้าต่างระบบ เปลี่ยนไปแล้ว?!

หมิงเต้าเพิ่งสังเกตเห็น

เขาข่มความตกใจไว้ในอก แล้วยื่นมือไปแตะหน้าต่างระบบอันสุดท้าย

[ติ๊ง! ตรวจพบหน้าต่างระบบไร้เจ้าของ ทำการกลืนกินเรียบร้อยแล้ว!]

[ระดับหน้าต่างระบบ: LV3]

[เงื่อนไขในการอัปเกรดเป็น LV4: กลืนกินหน้าต่างระบบไร้เจ้าของ (3/5), กลืนกินแกนสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ (0/5)]

จริงด้วย!

การจะอัปเกรดเป็น LV4 ไม่เพียงแต่ต้องกลืนกินหน้าต่างระบบไร้เจ้าของมากถึงห้าอัน แต่ยังมีเงื่อนไขใหม่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งอย่าง...กลืนกินแกนสัตว์ร้ายกลายพันธุ์!

แกนสัตว์ร้าย...

ภาพของเม่นยักษ์กลายพันธุ์ตัวมหึมาที่เขาเพิ่งชำแหละไป แวบเข้ามาในหัวของหมิงเต้าทันที

เขาจำได้แม่นว่าหลังจากชำแหละเสร็จ ระบบแจ้งว่าเขาได้รับเนื้อสัตว์ หนังสัตว์จำนวนมาก และ... แกนสัตว์ร้ายระดับต่ำหนึ่งอัน!

ที่แท้ไอ้สิ่งนั้น มันมีไว้ใช้อัปเกรดนี่เอง!

เชี่ยเอ๊ย!

เขาเข้าใจตรรกะของระบบได้ในทันที

การอัปเกรดจาก LV3 เป็น LV4 คือธรณีประตูบานใหญ่

มันไม่ได้ทดสอบแค่ความสามารถในการสำรวจและการหาข่าวสารของผู้รอดชีวิตอีกต่อไป แต่เริ่มทดสอบความสามารถในการต่อสู้ของผู้รอดชีวิตด้วย!

ถ้าอยากแข็งแกร่งขึ้น ก็ต้องออกไปล่าพวกสัตว์กลายพันธุ์ที่น่ากลัวพวกนั้น!

วันเวลาอันแสนสุขสบายที่เอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านสะสมเสบียง แล้วแอบยึดหน้าต่างระบบจากห้องว่างเงียบๆ ได้สิ้นสุดลงแล้ว

หมิงเต้าส่ายหน้า

ขณะที่เขากำลังเตรียมตัวจะถอยออกจากพื้นที่อัปมงคลนี้ หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นมุมหนึ่งใต้เตียง ตรงนั้นมีกล่องกระดาษแข็งเปิดอ้าอยู่ ดูเหมือนจะเป็นกล่องรองเท้า

ในกล่องเหมือนจะมีโมเดลของเล่นอะไรบางอย่างใส่อยู่

ด้วยความระมัดระวัง เขาจึงไม่ได้ใช้มือจับ แต่ใช้ปลายชะแลงเขี่ยที่ขอบกล่องเบาๆ

วัตถุสีดำกลิ้งหลุนๆ ออกมาจากกล่อง ตกลงพื้นดัง “ตุ้บ” เกือบจะกลิ้งไปโดนกองอุจจาระ

หมิงเต้าเพ่งมอง หัวใจกระตุกวูบ

นั่นมันปืนพก

โมเดลปืนพก Glock 17 ที่ทำออกมาได้สมจริงสุดๆ แทบจะแยกไม่ออกกับปืนจริง

เขาย่อตัวลง ใช้ชะแลงเขี่ยโมเดลปืนกระบอกนั้นไปไว้ในที่ที่ค่อนข้างสะอาดหน่อย แล้วค่อยใช้นิ้วสองนิ้วคีบปลายด้ามปืนหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

น้ำหนักกำลังดี ผิวสัมผัสแบบด้านและลำกล้องโลหะเย็นเฉียบ ให้ความรู้สึกเหมือนของจริงจนน่าตกใจ

เก็บรายละเอียดได้เนี๊ยบมาก แม้แต่ตัวอักษรสลักและหมายเลขประจำปืนก็ยังคมชัด

ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเป็นแค่โมเดล ในสภาพแสงสลัวแบบนี้ ใครเห็นก็ต้องนึกว่าเป็นของจริงแน่ๆ

เขาเผลอกดปุ่มปลดแม็กกาซีนโดยไม่รู้ตัว

“แกร๊ก”

แม็กกาซีนสีดำร่วงหล่นลงมา แต่พอเห็นของข้างใน เขาก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้

ในแม็กกาซีน มีลูกพลาสติกกลมๆ สีส้มสดใสเรียงกันเป็นตับ

กระสุนน้ำ

ที่แท้ก็แค่ปืนอัดลมกระสุนน้ำเกรดพรีเมียม

เขาส่ายหน้า เสียบแม็กกาซีนกลับเข้าไป แล้วยัด “ปืนของเล่น” หนักอึ้งกระบอกนั้นใส่กระเป๋าเสื้อ

ไม่แน่... ของสิ่งนี้อาจจะมีประโยชน์ในการข่มขวัญศัตรูในบางสถานการณ์ก็ได้ เพราะในยุคสมัยนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเคยเห็นปืนของจริง

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่นแล้ว หมิงเต้าก็ไม่รีรออีกต่อไป

ขืนอยู่ที่นี่ต่ออีกแค่วินาทีเดียว ก็ถือเป็นการท้าทายขีดจำกัดของร่างกายและจิตใจเกินไปแล้ว เขารีบหันหลังกลับ วิ่งกลับไปที่ระเบียงด้วยความเร็วสูงสุด

เขาเลื่อนประตูกระจกที่แตกละเอียดปิดกลับเข้าที่ อย่างน้อยก็ดีกว่าเปิดโล่งโจ้ง จากนั้นก็เดินไปที่ขอบระเบียง คว้าเชือกแล้วกระตุกแรงๆ สามครั้ง

นี่คือสัญญาณที่นัดแนะไว้กับหวังฉู่...ดึงได้เลย!

หวังฉู่ที่อยู่ข้างบน รู้สึกเหมือนเวลานานเป็นปี

เขากำเชือกแน่น ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับศตวรรษ

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าหมิงเต้าต้องเจอกับอะไรบ้างข้างล่างนั่น ทำได้แค่สัมผัสความเคลื่อนไหวผ่านเชือกที่ตึงเปรี๊ยะ

เขาถึงขั้นระแวงว่า หมิงเต้าอาจจะโดนกลิ่นเหม็นรมจนตายคาที่ไปแล้วหรือเปล่า

พอมีแรงกระตุกจากเชือกส่งมาสามครั้งชัดเจน หวังฉู่ก็สะดุ้งเฮือกเหมือนโดนไฟช็อต!

กลับมาแล้ว!

เขายังไม่ตาย!

เขาตะโกนลั่น รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีดึงเชือกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

ฮึบ!... อึ้บ…ฮึบ!

หมิงเต้าที่อยู่ข้างล่างก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขาใช้ทั้งมือและเท้าถีบผนังตึก ส่งตัวกระโดดขึ้นไปเป็นจังหวะเหมือนนักปีนเขามืออาชีพ ช่วยผ่อนแรงหวังฉู่ไปได้เยอะ

ระหว่างที่กำลังปีนขึ้นไป หมิงเต้าก็รู้สึกสงสัยในร่างกายตัวเอง เดี๋ยวนะ! เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เขารู้สึกเหมือนว่า ต่อให้ไม่มีเชือกดึง เขาก็น่าจะกระโดดเด้งดึ๋งๆ ขึ้นไปเองได้สบายๆ

หรือว่าจะเป็นเพราะ...

ไม่นานนัก ระเบียงชั้นแปดก็ปรากฏแก่สายตา

ทันทีที่เห็นเงาร่างคุ้นเคยของหมิงเต้าโผล่พ้นขอบระเบียงขึ้นมา หวังฉู่ก็กระชากคอเสื้อดึงตัวเขาข้ามราวระเบียงเข้ามาทันที

“พลั่ก!”

หมิงเต้าพลิกตัวกลิ้งลงไปกองกับพื้นระเบียงห้องหวังฉู่

ถอนตัวสำเร็จ!

สิ่งแรกที่เขาทำ คือรีบแก้เงื่อนเชือกซับซ้อนที่หวังฉู่เรียกว่า “งานศิลปะ” ออกจากตัวให้เร็วที่สุด

พอเห็นหน้าแดงๆ ด้วยความเขินอายของหวังฉู่ หมิงเต้าหน้าดำคร่ำเครียด ชักมีดพับอเนกประสงค์ออกมา ตัดเชือกขาดสะบั้นด้วยความรวดเร็วและป่าเถื่อน

จากนั้นเขาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าอย่างบ้าคลั่ง

รองเท้าผ้าใบที่เปรอะเปื้อนคราบสกปรกเหนียวเหนอะ ถูกเขาถอดโยนไปที่มุมระเบียงอย่างไม่ไยดี

เสื้อนอกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นนรกแตก ก็ถูกเขาเหวี่ยงทิ้งไปไกลๆ เช่นกัน

เขารู้สึกเหมือนกลิ่นเหม็นเน่านั้นซึมลึกเข้าไปถึงวิญญาณ เกาะติดทุกรูขุมขนบนผิวหนัง สลัดยังไงก็ไม่หลุด

หวังฉู่ยืนอึ้ง มองสภาพดูไม่ได้ของหมิงเต้าตาค้าง

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่า ในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่นาทีเมื่อกี้ หมิงเต้าไปเจอกับบททดสอบสุดโหดหินอะไรมาบ้างใน “บ่อเกรอะ” ที่เป็นตำนานข้างล่างนั่น

“พี่... พี่หมิง... พี่... พี่โอเคนะ?” หวังฉู่ทำท่าจะเข้าไปประคอง แต่ก็ต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวเพราะกลิ่นเหม็นเน่าที่โชยออกมาจากตัวหมิงเต้า

“โอเคกับผีน่ะสิ”

หมิงเต้าโบกมือไล่ แล้วโก่งคอทำท่าจะอ้วกออกมา