บทที่ 87 นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ

“หัวหน้าหลิวครับ หมอหลิน”

จังหวะนั้นเอง ลูกทีมคนหนึ่งที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกก็เดินลากขาเข้ามาด้วยสภาพอิดโรย

เขาคือหนึ่งในสมาชิกทีมที่ถูกส่งไปสำรวจเขตวิลล่า

ชายหนุ่มถอดหมวกออก ใบหน้าฉายแววคับแค้นใจ รายงานต่อทั้งสองคนว่า “หัวหน้าครับ ทางฝั่งเขตวิลล่า... เป็นไปตามที่เราคาดไว้เลย ไอ้พวกเวรนั่น ไม่มีใครยอมพูดความจริงสักคน!”

เขาเริ่มบรรยายภาพที่เห็นมากับตาตัวเอง “พวกผมไปเคาะประตูบ้าน A-07 บ้านเสี่ยหวังที่ทำธุรกิจนำเข้าส่งออกนั่นแหละ คนใช้บ้านมันแง้มประตูออกมาบีบน้ำตา ร้องห่มร้องไห้บอกว่าข้าวสารกรอกหม้อจะหมดแล้ว ขอให้พวกเราแบ่งอาหารให้หน่อย”

“แต่แม่งเอ๊ย! ผมมองลอดช่องประตูเข้าไป เห็นเต็มสองตา!”

ลูกทีมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูนโปน “ในห้องรับแขกบ้านมัน มีปลากระป๋องนำเข้าวางกองเรียงเป็นตับ! ฉลากภาษาอังกฤษล้วน ๆ! ข้าง ๆ ยังมีน้ำแร่เอวียองวางซ้อนกันเป็นลัง ๆ กองสูงท่วมหัวคนอีก! แต่ไอ้แก่หนังเหนียวนั่นดันกล้าพูดหน้าตาเฉยว่าที่บ้านเหลือแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่กี่ซอง!”

“ไอ้พวกปลิงสังคม! วัน ๆ ดีแต่สูบเลือดสูบเนื้อชาวบ้าน ไม่สนความตายของคนอื่น!” ไฟโทสะของหลิวกั๋วต้งถูกจุดติดจนลุกโชน

“วันสิ้นโลกมาจ่อคอหอยอยู่แล้ว! พวกมันยังจะมานั่งกอดสมบัติบ้าบอพวกนั้นไว้อีก! ทนดูคนข้างนอกอดตายหิวน้ำตายได้ลงคอ! คนพวกนี้ แม่งน่าจะลากไปยิงเป้าให้หมด!”

หลินอี้ฟูขมวดคิ้วแน่น

เขารอจนเสียงหอบหายใจของหลิวกั๋วต้งเริ่มเบาลง ถึงได้เอ่ยปากช้า ๆ

“บุกเข้าไปตรง ๆ ไม่ได้ครับ”

เขาวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ถ้าเราใช้กำลังพังประตูเข้าไป ก็เท่ากับเราทำลายกฎระเบียบที่เราสร้างขึ้นมากับมือ ถึงตอนนั้นทุกคนจะเริ่มระแวงกันเอง ทั้งหมู่บ้านจะกลับไปวุ่นวายโกลาหลอีกครั้ง ได้ไม่คุ้มเสียครับ”

“แต่จะปล่อยไว้เฉย ๆ ก็ไม่ได้เหมือนกัน” แววตาของหลินอี้ฟูเริ่มคมกริบขึ้น “ตอนนี้พวกมันทำตัวเหมือนอาณาจักรอิสระที่ปิดประเทศ กักตุนยุทธปัจจัยที่เราต้องการมากที่สุด แต่กลับไม่ยอมเข้ามาอยู่ในระบบของเรา ไม่ช่วยผลิต ไม่ช่วยออกแรง แต่กลับแย่งพื้นที่หายใจของคนในหมู่บ้าน ขืนปล่อยไว้นานเข้า มันจะสั่นคลอนรากฐานการปกครองของเรา”

“ถ้าจะพูดตามภาษาท่านผู้นำ นี่มันก็คือพวกนายทุนหน้าเลือดดี ๆ นี่เอง!”

หลิวกั๋วต้งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง สองมือขยี้ผมตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม

จะบุกก็ไม่ได้

จะไม่บุกก็ไม่ได้

กลืนไม่เข้าคายไม่ออก มืดแปดด้านไปหมด

หรือว่าจะทำอะไรไอ้พวกคนรวยที่ตั้งป้อมเป็นเต่าหดหัวพวกนี้ไม่ได้เลยจริง ๆ?

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังตกอยู่ในความเงียบ...

วูบบบ!

เสียงวิ้ง ๆ เบาหวิว ดังขึ้นแทบจะพร้อมกันจากตัวของหลิวกั๋วต้งและหลินอี้ฟู

เสียงนั้นราวกับดังขึ้นในสมองโดยตรง

ทั้งคู่ชะงักกึก ก้มหน้าลงมองอย่างตื่นตะลึง

พวกเขาพบว่า หน้าต่างระบบก่อสร้างที่เคยเป็นแค่เครื่องมือแสดงข้อมูลธรรมดา ๆ ตอนนี้กำลังเปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ ดูนวลตาเหมือนความฝัน

และตรงกลางหน้าต่าง ข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน กำลังค่อย ๆ ลอยเด่นขึ้นมาพร้อมแสงสีทองอร่าม

[การนับถอยหลังสิ้นสุดลง หน้าต่างระบบอัปเกรดเป็น LV2]

อะไรนะ?!

อัปเกรด?!

ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเคร่งเครียดเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ที่เรียกว่า “คลุ้มคลั่งด้วยความดีใจ” ในชั่วพริบตา!

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ทำอะไร หน้าจอตรงหน้าก็เริ่มรีเฟรชตัวเอง ก่อนจะก่อตัวเป็นหน้าต่างควบคุมแบบใหม่เอี่ยมอ่อง

กรอบหน้าต่างดูมีความเป็นโลหะมันวาวมากขึ้น ไอคอนฟังก์ชันเดิมถูกจัดระเบียบใหม่ และที่ด้านล่างสุด มีไอคอนปริศนาสีเทาในสถานะล็อกเพิ่มขึ้นมาอีกสามสี่อัน

แต่นั่นยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ที่สำคัญที่สุดคือ ทันทีที่การอัปเกรดเสร็จสมบูรณ์ หลิวกั๋วต้งและหลินอี้ฟูสัมผัสได้พร้อมกันถึงขุมพลังบางอย่างที่แม้จะเบาบางแต่ชัดเจน ราวกับสายธารอันอบอุ่นที่ไหลทะลักออกมาจากหัวใจ แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

หลิวกั๋วต้งอายุอานามก็ปาเข้าไปห้าสิบกว่าแล้ว ชีวิตทหารตรากตรำในอดีตกับความสบายจนเคยตัวในช่วงหลัง ทำให้ร่างกายมีโรคภัยสะสม ทั้งกระดูกสันหลัง ทั้งต้นคอ พอฝนตกทีไรก็ปวดตุบ ๆ ทุกที

ส่วนหลินอี้ฟูถึงจะหนุ่มกว่า แต่ด้วยอาชีพหมอที่ต้องนั่งทำงานนาน ๆ และพักผ่อนไม่เป็นเวลา ร่างกายก็อยู่ในภาวะกึ่งป่วยมาตลอด

แต่ตอนนี้ กระแสลมอุ่นที่ไหลผ่านไป ได้พัดพาเอาความปวดเมื่อย ความเหนื่อยล้า และความไม่สบายตัวทั้งหมดให้จางหายไปอย่างนุ่มนวล

ร่างกายของพวกเขาเหมือนได้รับพลังชีวิตฉีดเข้าไปใหม่ ย้อนวัยกลับไปอย่างน้อยห้าปี!

และด้วยความที่อายุมาก ร่างกายเสื่อมถอย พวกเขาจึงรับรู้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นได้ชัดเจนกว่าพวกวัยรุ่นร่างกายแข็งแรงหลายเท่า

หมิงเต้ากับหวังฉู่ยังหนุ่มยังแน่น ร่างกายดีอยู่แล้ว การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยแค่นี้แทบจะไม่รู้สึก รู้แค่ว่าแรงเยอะขึ้นเฉย ๆ

แต่สำหรับคนมีอายุ ผลลัพธ์มันตาหลุดมาก

“นี่... นี่มัน...”

หลิวกั๋วต้งสัมผัสความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในร่างกาย ปากคอสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

แต่ยังไม่ทันพูดจบ เซอร์ไพรส์ลูกใหญ่กว่าก็พุ่งชนเข้าเต็มเปา

ทันทีที่อัปเกรดเสร็จ ข้อความแจ้งเตือนรางวัลใหม่เอี่ยมก็เด้งขึ้นมา!

[ยินดีด้วย คุณได้ทำการผนวกหน้าต่างระบบไร้เจ้าของ ณ ห้อง XXX อาคาร 14 หมู่บ้านบลูเบย์เพนนินซูล่าสำเร็จ ได้รับ 'การ์ดขยายพื้นที่ (ที่อยู่อาศัย)' x1!]

ผนวก?

การ์ดขยายพื้นที่?

แทบไม่ต้องคิด ทั้งสองคนยื่นนิ้วไปจิ้มที่ไอคอนรูปการ์ดใบนั้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย!

วินาทีต่อมา รายละเอียดของการ์ดก็ปรากฏขึ้นชัดเจนตรงหน้า

[การ์ดขยายพื้นที่ (ที่อยู่อาศัย)]

[ประเภท: ไอเทมสิ้นเปลือง]

[ผลลัพธ์: เมื่อกดใช้ จะสามารถเพิ่มพื้นที่ใช้สอยภายในให้กับที่พักอาศัยภายใต้ชื่อของคุณได้ 100 ตารางเมตร]

[หมายเหตุ: ผลของการขยายพื้นที่นี้จะมีผลเฉพาะภายในเท่านั้น รูปลักษณ์ภายนอกของอาคารจะไม่เปลี่ยนแปลงใด ๆ การ์ดนี้สามารถใช้ซ้ำกับอาคารเดิมได้ไม่จำกัดจำนวนครั้ง]

เชี่ยยย!!!

โคตรเจ๋ง!!!

ทั้งสองคนอุทานออกมาแทบจะพร้อมกัน

เพิ่มพื้นที่ใช้สอยภายในตั้งร้อยตารางเมตร?

แถมข้างนอกยังดูเหมือนเดิมทุกอย่าง?

นี่มันหมายความว่ายังไง?

นี่... นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ!

เสกของจากความว่างเปล่า!

บิดเบือนมิติ!

ห้องห้องหนึ่ง มองจากข้างนอกก็เท่าเดิม แต่พอเดินเข้าไปข้างในกลับกว้างขึ้นร้อยตารางเมตรเฉย! นี่มัน... นี่มันฉีกตำราฟิสิกส์ทิ้งกระจุยกระจาย!

“เอื๊อก”

หลิวกั๋วต้งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาหันขวับไปมองหลินอี้ฟูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

หลินอี้ฟูเองก็ค่อย ๆ หันมาสบตาเขาเช่นกัน

ทั้งสองจ้องตากันด้วยความตื่นตะลึง สะท้อนภาพความตกใจสุดขีดในดวงตาที่รูม่านตาหดเกร็งของอีกฝ่าย และ... ลึกลงไปใต้ความตกใจนั้น คือความทะเยอทะยานที่ลุกโชน

พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่แค่เกม และไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลกธรรมดา ๆ

แต่มันคือ... บันไดสู่การเป็น “พระเจ้า”!

และการไล่ล่าผนวกหน้าต่างระบบที่ไร้เจ้าของ คือหนทางเดียวที่จะปีนป่ายบันไดนี้ขึ้นไป!

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิวกั๋วต้งค่อย ๆ อ้าปาก สีหน้าดูคลุ้มคลั่งราวกับคนเสียสติ

“ไปงัดกุญแจ... ต่อเดี๋ยวนี้!!!”