บทที่ 63 กรงขังสัตว์อเนกประสงค์

คะแนนสะสมเจ็ดสิบแต้ม!

ตัวเลขนี้ ทำเอาหมิงเต้ายังรู้สึกประหลาดใจอยู่ลึกๆ

เขาเหมือนกับผู้เล่นที่ได้คู่มือบทสรุปเกมมาไว้ในมือก่อนใครเพื่อน ทุกย่างก้าวที่เดินล้วนเหยียบถูกจุดรับคะแนน ทิ้งห่างพวกผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ที่ยังคงงมเข็มหากฎเกณฑ์กันอยู่ชนิดที่เรียกได้ว่าอยู่คนละมิติเลยทีเดียว

เมื่อการสรุปผลคะแนนเสร็จสิ้น หน้าต่างรางวัลที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าในครั้งนี้ ตัวเลือกต่างๆ กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

[โปรดเลือกรางวัลหนึ่งอย่างจากตัวเลือกด้านล่างนี้:]

[1. กล่องอาวุธพิเศษ ( ★ ) (สีขาว): ภายในบรรจุชุดอุปกรณ์ทำระเบิดขวด x3, ระเบิดควัน x5, ระเบิดแสง x5]

[2. พิมพ์เขียวสิ่งก่อสร้าง (สุ่ม): รับพิมพ์เขียวสิ่งก่อสร้างแบบสุ่มระดับ ★ (สีขาว) หนึ่งแผ่น]

[3. การ์ด (สุ่ม): รับการ์ดที่มีกฎเกณฑ์พิเศษระดับ ★ (สีขาว) หนึ่งใบ]

การ์ดงั้นเหรอ?

สายตาของหมิงเต้าถูกดึงดูดเข้ากับตัวเลือกที่สามอย่างจังในทันที

กล่องอาวุธนับว่าเป็นของดีอย่างไม่ต้องสงสัย ระเบิดขวดกับระเบิดควันจะมีประโยชน์มหาศาลในการปะทะที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต แต่มันก็เป็นแค่ของสิ้นเปลือง ใช้แล้วหมดไป

ส่วนพิมพ์เขียวสิ่งก่อสร้าง ก็คือ “เครื่องมือปั๊มคะแนน” ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี และเป็นรากฐานของการพัฒนาอย่างยั่งยืน ไม่ว่าจะเป็นเครื่องกรองน้ำหรือกับดักหนีบสัตว์ ล้วนเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงมูลค่าอันมหาศาลของพิมพ์เขียว

หากเป็นเมื่อวาน เขาคงจะเลือกมันโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

แต่ทว่าวันนี้ คำว่า ‘การ์ด’ ซึ่งเป็นคำศัพท์ใหม่เอี่ยมและแผ่กลิ่นอายแห่งความลี้ลับออกมานี้ กลับทำให้เขานึกถึง ‘การ์ดขยายพื้นที่ (ที่อยู่อาศัย)’ ที่เข้ามาพลิกโฉมรูปแบบการเอาชีวิตรอดของเขาอย่างสิ้นเชิง

สิ่งที่การ์ดใบนั้นมอบให้ ไม่ใช่ “ความสามารถ” แต่มันคือ “ปาฏิหาริย์”

มันเมินเฉยต่อกฎทางฟิสิกส์ทั้งหมด และเสกพื้นที่ปลอดภัยขนาดร้อยตารางเมตรขึ้นมาจากความว่างเปล่า

พลังอำนาจเช่นนี้ มีความแตกต่างอย่างถึงแก่นเมื่อเทียบกับพิมพ์เขียวที่ต้องคอยรวบรวมวัสดุและลงมือประดิษฐ์ไปทีละขั้นตอน

หมิงเต้าแทบจะไม่มีความลังเลใดๆ เลย

ความกระหายใคร่รู้ในสิ่งที่ยังไม่รู้ และความปรารถนาในพลังอำนาจที่เหนือชั้นกว่า ได้เข้าครอบงำความต้องการผลตอบแทนที่มั่นคงไปในพริบตา

เขาต้องการไขปริศนาให้กระจ่าง ว่าระบบแขนงใหม่นี้ มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่

“ฉันเลือกข้อ 3! การ์ด!”

หมิงเต้าเอ่ยปากบอกความต้องการในใจ

ในเสี้ยววินาทีที่เขาสิ้นเสียง ม่านแสงรางวัลก็กะพริบถี่รัว ตัวเลือกสองข้อแรกหม่นแสงและเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงตัวเลือกที่สามที่ทอประกายเจิดจรัสยิ่งกว่าเดิม

แสงสว่างรวมตัวกัน และในที่สุด การ์ดที่จับต้องได้ใบหนึ่งก็ค่อยๆ ลอยลงมา และหยุดนิ่งลอยอยู่ตรงหน้าเขา

มันคือการ์ดที่มีขอบลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีทองหม่น น้ำหนักตึงมือเล็กน้อย และให้สัมผัสเย็นเฉียบแบบโลหะ ด้านหลังของการ์ดสลักลวดลายหัวสัตว์ร้ายหน้าตาอัปลักษณ์ นัยน์ตากลวงโบ๋ เขี้ยวแหลมคมขบเคี้ยวกัน แผ่ซ่านรังสีอำมหิตที่ดุดันและดิบเถื่อนออกมา

หมิงเต้ายื่นนิ้วออกไป แตะลงบนด้านหน้าของการ์ดเบาๆ

[การ์ด: กรงขังสัตว์อเนกประสงค์ ( ★ ) (สีขาว)]

[ประเภท: การ์ดไอเทม]

[ผลลัพธ์: เมื่อใช้งาน จะสร้าง ‘กรงขังสัตว์อเนกประสงค์’ (ขนาด: 3 เมตร x 3 เมตร x 3 เมตร) ที่แข็งแรงทนทานขึ้นมาตรงหน้าคุณโดยตรง กรงนี้สร้างจากโลหะที่ไม่รู้จัก แข็งแกร่งจนทำลายไม่ได้ สามารถใช้กักขังหรือขนย้ายสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กถึงขนาดกลางได้]

[ผลลัพธ์พิเศษ: มีผลลัพธ์ในการ ‘ทำให้เชื่อง’ และ ‘ฟื้นฟู’ สิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในกรงอย่างช้าๆ]

ทำให้เชื่อง!

ฟื้นฟู!

หัวใจของหมิงเต้ากระตุกวูบ

เขาเข้าใจถึงความแตกต่างอย่างเป็นรูปธรรมระหว่าง ‘การ์ด’ กับ ‘พิมพ์เขียว’ ในพริบตา

พิมพ์เขียว คือ “การสอนจับปลา” มันมอบความรู้ มอบวิธีทำ เพื่อให้คุณนำทรัพยากรบนโลกใบนี้ไปใช้ผลิตสิ่งของต่างๆ อย่างต่อเนื่องได้ แต่มันต้องใช้เวลา ต้องใช้วัสดุ และต้องลงมือทำด้วยตัวเอง

ส่วนการ์ดนั้น คือ “การให้ปลา” มันมอบผลลัพธ์ให้คุณโดยตรง มอบปาฏิหาริย์ที่แหกทุกกฎเกณฑ์และเสกขึ้นมาจากความว่างเปล่า

เหมือนอย่างกรงขังสัตว์กรงนี้ไงล่ะ มันไม่ต้องการเหล็กเส้นหรือแผ่นเหล็กใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ต้องอาศัยทักษะการเชื่อมเหล็ก ขอเพียงแค่คิด กรงขังที่ “แข็งแกร่งจนทำลายไม่ได้” ก็จะปรากฏขึ้นมาทันที

มันใช้ได้แค่ครั้งเดียว เป็นของสิ้นเปลือง แต่มันมาพร้อมกับพลังอำนาจระดับกฎเกณฑ์ที่ส่งผลทันตาเห็น!

หากเปรียบพิมพ์เขียวเป็นเทคโนโลยีอุตสาหกรรม การ์ดก็คือเวทมนตร์ดีๆ นี่เอง!

หมิงเต้ากำการ์ดในมือแน่น แผนการอันกล้าบ้าบิ่นก่อตัวขึ้นในใจ กรงขังสัตว์กรงนี้ ช่างเกิดมาเพื่อเป็นอุปกรณ์เสริมสำหรับกับดักหนีบสัตว์ทั้งสามอันของเขาเสียจริงๆ!

……

ในขณะเดียวกัน ณ จัตุรัสกลางหมู่บ้านบลูเบย์เพนนินซูล่า

ม่านฟ้า ‘หัวใจของหมู่บ้าน’ ขนาดยักษ์ สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งในเวลาเที่ยงคืนตรง ข้อมูลอื่นๆ ส่วนใหญ่ยังคงเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือตารางคะแนนส่วนบุคคล

[อันดับที่ 1: ไม่ระบุชื่อ, คะแนนสะสม: 70]

[อันดับที่ 2: ไม่ระบุชื่อ, คะแนนสะสม: 49]

เจ็ดสิบแต้ม!

ผู้แข็งแกร่งก็ยังคงแข็งแกร่งอยู่วันยังค่ำ ส่วนผู้อ่อนแอก็ยังคงย่ำอยู่กับที่

ตัวเลขนี้ ราวกับฝ่ามือที่ตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของผู้เอาชีวิตรอดทุกคนอย่างจัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกแกนนำคณะกรรมการกงสี ที่เพิ่งจะคว้า “ชัยชนะอันยิ่งใหญ่” มาหมาดๆ และกำลังดื่มด่ำอยู่กับความปิติยินดีและอำนาจล้นมือ

ภายในกองบัญชาการของนิติบุคคล ซึ่งเป็นห้องเพียงห้องเดียวในหมู่บ้านที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากเครื่องปั่นไฟดีเซล บรรยากาศกำลังคึกคักถึงขีดสุด

หลิวกั๋วต้งถือถ้วยชาร้อนไว้ในมือ หน้าตาเบิกบาน อารมณ์ดีสุดๆ

“จ้าวหู่! วันนี้นายทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมาก! กอบกู้ศักดิ์ศรีให้กงสีเรา! แสดงความห้าวหาญของชายชาติทหารออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ!”

เขาตบไหล่จ้าวหู่ดังป้าบๆ เอ่ยปากชมอย่างไม่ขาดปาก “เรื่องครอบครัวคุณเฉินนั่น ฉันให้คนไปจัดการหาที่พักให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนเสบียงที่พวกเขาส่งมอบให้กงสีด้วยความสมัครใจ ฉันก็ให้ศาสตราจารย์ซ่งเอาเข้าคลังและลงบัญชีไว้แล้ว พรุ่งนี้จะจัดสรรส่วนหนึ่งมาปูนบำเหน็จให้เป็นแต้มสมทบส่วนรวม สำหรับสหายทุกคนที่มีส่วนร่วมในปฏิบัติการวันนี้ และสร้างความดีความชอบ!”

“โดยเฉพาะนาย จ้าวหู่! ฉันขอยกความดีความชอบสูงสุดให้นาย! รับแต้มสมทบส่วนรวมไปเลยสามร้อยแต้มเหนาะๆ!”

“ขอบคุณครับหัวหน้าหลิว!” จ้าวหู่ยืดหลังตรง ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความภาคภูมิใจ

“แล้วก็หมอหลิน อาจารย์ฉิน ศาสตราจารย์ซ่ง...” หลิวกั๋วต้งกวาดสายตามองไปรอบห้อง สบตากับแกนนำทุกคนในที่นั้น

“วันนี้พวกเราไม่เพียงแต่จะจัดการกับพวกขยะสังคมได้เท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ เราได้เครื่องปั่นไฟมาครอบครอง! เรามีไฟฟ้าใช้แล้ว! นี่คือก้าวแรกของการก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ของหมู่บ้านบลูเบย์เพนนินซูล่า! คือรากฐานในการฟื้นฟูอารยธรรมของเรา! เอ้า! ฉันขอเสนอให้พวกเราดื่มฉลองให้กับชัยชนะในวันนี้! ไชโย!”

“ไชโย!”

“แด่กงสี!”

ทุกคนในห้องต่างชูถ้วยน้ำในมือขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวังในอนาคตอันสดใส

พวกเขาราวกับมองเห็นภาพบ้านเมืองที่แข็งแกร่ง เป็นระเบียบเรียบร้อย และมีพวกเขาเป็นศูนย์กลาง กำลังเจริญรุ่งเรืองขึ้นมา

ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นถึงขีดสุดนั่นเอง เสียงอุทานที่ผิดคีย์ของคนมุงคนหนึ่ง ก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“หะ... หัวหน้าหลิว... พวก... พวกคุณดูนั่นสิครับ! ตารางคะแนน!”

ทุกคนชะงักกึกราวกับถูกสาป

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวกั๋วต้งก็แข็งค้างไปชั่วขณะ เขาขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเรียกหน้าต่างระบบของตัวเองขึ้นมา

บนหน้าจอ กำลังแสดงข้อมูลที่ซิงค์มาจากตารางคะแนนบนหัวใจของหมู่บ้าน

แล้วเขาก็ได้เห็นตัวเลขนั้น

70!

ตัวเลขที่สว่างจ้าบาดตา โดดเด่นเป็นสง่าอยู่บนจุดสูงสุด ราวกับกำลังเยาะเย้ยทุกความพยายามของเขา

บรรยากาศที่เคยครึกครื้นสุดขีดภายในห้อง ร่วงดิ่งลงจุดเยือกแข็งในพริบตา

รอยยิ้มของทุกคนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง งุนงง และความรู้สึกที่ยากจะเชื่อสายตาตัวเอง!!!

เชี่ยเอ๊ย นี่มันใช่เหรอวะ?