บทที่ 40 แต้มสมทบส่วนรวม

รวบรวมวัสดุทำกับดักครบแล้ว แต่เวลายังเช้าอยู่มาก ทั้งสองคนจึงไม่ได้รีบร้อนกลับไป

พวกเขาค้นหาห้องพักในตึกนี้ไปอีกเจ็ดแปดห้อง ครั้งนี้เป้าหมายของเขาชัดเจนมาก

แอร์!

ทั้งสองแบ่งงานกันทำ คนหนึ่งดูลาดเลา อีกคนลงมือ

หมิงเต้าใช้ชะแลงงัดทำลายกรอบแอร์ใหม่เอี่ยมออกอย่างป่าเถื่อน ดึงเอาแผ่นกรองคาร์บอนกัมมันต์สีดำออกมาทีละแผ่น

นอกจากนั้น เขายังบ้าเลือดถึงขั้นรื้อเอาท่อทองแดงที่เชื่อมระหว่างคอยล์เย็นกับคอยล์ร้อน ซึ่งถูกหุ้มด้วยฉนวนกันความร้อนหนาเตอะออกมาด้วยจนเกลี้ยง

ท่อทองแดงพวกนี้แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้ใช้ แต่ในฐานะวัสดุโลหะชั้นยอดที่มีความยืดหยุ่นและการนำไฟฟ้าได้ดีเยี่ยม ประโยชน์ในอนาคตนั้นประเมินค่าไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเอาไว้ดัดแปลงเครื่องมือ สร้างอาวุธ หรือซ่อมแซมอุปกรณ์ไฟฟ้าบางอย่าง ล้วนทำประโยชน์ได้มหาศาล

หมิงเต้าเผยสัญชาตญาณนักสะสมแบบแฮมสเตอร์ในวันสิ้นโลก ชนิดที่เรียกว่าห่านบินผ่านยังต้องโดนถอนขน ออกมาอย่างเต็มสูบ

หวังฉู่ทำตัวเหมือนเด็กขี้สงสัย เดินตามหลังพลางช่วยแบกท่อทองแดงหนักอึ้ง พลางหอบแฮ่กถามว่า

“พี่หมิง เราจะเอาท่อแอร์พวกนี้ไปทำไมเยอะแยะ? ไอ้นี่มันกินไม่ได้ดื่มไม่ได้นะพี่”

เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าไอ้เศษเหล็กดัดงอพวกนี้มันมีประโยชน์อะไร

หมิงเต้าแบกท่อทองแดงที่เพิ่งรื้อออกมาขึ้นพาดบ่า แล้วตอบส่งๆ ไปว่า “ไอ้นี่มันคือทองแดง ใช้งานดีกว่าเหล็กเยอะ วันข้างหน้าอาจจะเอาไปทำหม้อ หรือไม่ก็...ทำกระสุน”

ทำ...ทำกระสุน?!

ฝีเท้าของหวังฉู่ชะงักกึก ปากอ้าค้างกว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

เขามองแผ่นหลังที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงของหมิงเต้าด้วยความตกตะลึง ในใจบังเกิดคลื่นพายุซัดกระหน่ำอย่างรุนแรง!

ตัวเขาเองยังมานั่งกลุ้มเรื่องของกินของใช้ แต่พี่หมิง...เขาดันเริ่มคิดไปถึงเรื่องอาวุธปืนแล้ว!

ยังมีอะไรที่เขาทำไม่เป็นอีกไหมเนี่ย?

ทั้งสองคนเก็บเกี่ยวผลประโยชน์มาได้เพียบ พวกเขาจับเอาเสบียงที่หามาได้แบ่งใส่กล่องกระดาษหลายใบที่เจอในห้องว่าง

เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตา พวกเขาจึงไม่ได้ใช้ถนนใหญ่ชั้นล่างที่มีคนพลุกพล่าน แต่เลือกที่จะเดินลัดเลาะไปตามพื้นที่สีเขียวด้านหลังตึกและอาศัยเงามืดของอาคารในการพรางตัวแทน

ตลอดทาง พวกเขาบังเอิญเจอเพื่อนบ้านเยอะกว่าสองวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด คนส่วนใหญ่ต่างเดินจ้ำอ้าวด้วยสีหน้าชาชินและวิตกกังวล บางคนก็สังเกตเห็นว่าพวกเขาแบกของมาด้วย แต่ก็แค่ปรายตามองแวบเดียว แล้วก็รีบดึงสายตากลับไป ก้มหน้าก้มตาหาทางรอดของตัวเองต่อไป

ในช่วงเวลาที่ทุกคนต่างก็เอาตัวไม่รอดแบบนี้ ขอแค่ไม่มาแตะต้องผลประโยชน์หลักของตัวเอง ก็ไม่มีใครอยากจะแส่หาเรื่องใส่ตัวหรอก

ระหว่างทางกลับไปที่ตึกหมายเลขห้า พวกเขามองเห็นมาแต่ไกลว่า บริเวณใจกลางหมู่บ้านดูเหมือนจะมีคนมารวมตัวกันเยอะมากอีกแล้ว

มืดฟ้ามัวดินไปหมด จำนวนคนไม่ใช่น้อยๆ เลย

หลิวกั๋วต้งกำลังยืนอยู่บนเวทีที่ถูกสร้างขึ้นชั่วคราว มือชูโทรโข่งอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ราวกับกำลังแหกปากประกาศเรื่องสำคัญอะไรสักอย่าง ท่ามกลางฝูงคนมีเสียงฮือฮาดังขึ้นเป็นระยะๆ บรรยากาศดูทั้งตึงเครียดและตื่นเต้น

“พี่หมิง เอาไงดี จะแวะไปดูหน่อยไหม?”

หวังฉู่เขย่งปลายเท้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น พยายามจะชะเง้อมองสถานการณ์ฝั่งนู้น

“ไม่สนหรอก”

หมิงเต้าดึงตัวหวังฉู่ที่เกือบจะโผล่ออกไปให้คนเห็นกลับมา แล้วกดเสียงต่ำพูดว่า “งานของเรายังไม่เสร็จ อย่าไปสอดรู้สอดเห็นเลย”

พูดจบ เขาก็ลากกล่องกระดาษที่เต็มไปด้วยของที่ปล้นมาได้ มุดหายเข้าไปในประตูตึกหมายเลขห้าโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

ในขณะเดียวกัน ที่จัตุรัสกลางหมู่บ้าน หลิวกั๋วต้งกำลังเตรียมจะประกาศข่าวช็อกโลก!

แสงแดดสาดส่องจนแสบตา แต่สีหน้าของเขากลับร้อนแรงยิ่งกว่าแสงแดดเสียอีก

คะแนนสี่สิบเจ็ดคะแนนแบบไม่ระบุตัวตนเมื่อวานนี้ มันเปรียบเสมือนเข็มที่มองไม่เห็น ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเขาอย่างจัง

นี่ไม่ใช่แค่การบดขยี้ทางด้านคะแนนเท่านั้น แต่มันยังเป็นการท้าทายอำนาจของเขาแบบเงียบๆ อีกด้วย

ตัวเลขที่แขวนหราอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของตารางจัดอันดับนั่น มันคอยย้ำเตือนเขาอยู่ตลอดเวลาว่า ในหมู่บ้านที่ดูเหมือนจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาแห่งนี้ ยังมียอดฝีมือที่เขาเอื้อมไม่ถึงซ่อนตัวอยู่

บนตารางจัดอันดับ คนที่มีคะแนนสูงกว่าเขาน่ะ มีตั้งเจ็ดแปดคนเชียวนะ

นี่มันหมายความว่าไง?

ก็หมายความว่าพวกเสือหมอบมังกรซ่อนในหมู่บ้านนี้ มันมีเยอะกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก!

เขาตระหนักได้ว่า การพึ่งพาแค่กระบองไฟฟ้าของทีม รปภ. และฐานะอดีตทหารปลดประจำการ มันไม่มีทางกระชากหน้ากากคนพวกนี้ออกมาได้ทั้งหมด และไม่สามารถลบล้างการมีอยู่ของพวก “หมาป่าเดียวดาย” ได้อย่างเด็ดขาด

การใช้กำลังกดขี่มีแต่จะกระตุ้นให้เกิดการต่อต้าน สู้ใช้ไม้อ่อนหลอกล่อจะดีกว่า เขาต้องการกฎกติกาชุดใหม่ กฎที่สามารถผูกมัดความโลภและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของทุกคนเข้าไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงจับมือกับหลินอี้ฟูผู้เยือกเย็นและมีเหตุผล แล้วไปตามหาคนที่มีชื่อเสียงหรือมีทักษะความสามารถเฉพาะตัวในหมู่บ้านมาอีกหลายคน ปรึกษาหารือกันโต้รุ่ง จนในที่สุดก็คลอดระบบใหม่ที่จะพลิกโฉมขั้วอำนาจทั้งหมดในหมู่บ้านบลูเบย์เพนนินซูล่าออกมาได้

“สหายทั้งหลาย! เพื่อนพ้องทุกคน!”

หลิวกั๋วต้งสูดลมหายใจเข้าลึก สายตาสว่างวาบดุจคบเพลิง กวาดมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนและวิตกกังวลเบื้องล่าง

“ผมรู้ ว่าในใจของทุกคนมีหนามทิ่มแทงอยู่! ตารางจัดอันดับเมื่อวานนี้ คะแนนสี่สิบเจ็ดคะแนนแบบไม่ระบุตัวตนนั่น! มันเหมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่บนอกของพวกเราทุกคน!”

ประโยคเปิดของเขาแทงใจดำทุกคนเข้าอย่างจัง ทั่วทั้งจัตุรัสเกิดเสียงฮือฮาดังระงมขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่

“นั่นสิ! สี่สิบเจ็ดคะแนน! นี่แม่งใช่คะแนนที่คนปกติเขาทำกันได้เหรอวะ?”

“เว่อร์เกินไปแล้ว พวกเราอุตส่าห์บุกป่าฝ่าดงแทบตายตั้งครึ่งค่อนวัน เพิ่งจะได้มาแค่สองสามคะแนนเอง...”

“ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกันแน่? มันต้องซ่อนเสบียงไว้เพียบแน่ๆ!”

หลิวกั๋วต้งยกมือขึ้น กดลงเบาๆ ในอากาศ เสียงฮือฮาก็ค่อยๆ เงียบลง

“ผมยอมรับ ว่าก่อนหน้านี้ผมคิดผิดไป!” เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนากะทันหัน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจริงใจ

“การใช้กำลังบังคับ ใช้คำสั่งขู่เข็ญ มันหาตัวยอดฝีมือพวกนี้ไม่เจอหรอก! หมู่บ้านบลูเบย์เพนนินซูล่าของเรา มีเสือหมอบมังกรซ่อนอยู่เพียบ! นี่มันเป็นเรื่องดีนะ! สิ่งที่เราต้องการไม่ใช่การกดขี่ แต่เป็นการชี้นำต่างหาก! เราต้องสร้างกฎกติกาใหม่ขึ้นมา กฎที่จะทำให้คนที่แข็งแกร่งยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก และทำให้คนที่อ่อนแอก็สามารถเอาชีวิตรอดต่อไปได้!”

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เพื่อปล่อยให้ทุกคนได้ย่อยข้อมูลให้เต็มที่ จากนั้นก็ประกาศกร้าวออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น

“ผมขอประกาศ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กลุ่มก้อนส่วนรวมแห่งหมู่บ้านบลูเบย์เพนนินซูล่าของเรา จะเริ่มใช้งานระบบ ‘แต้มสมทบส่วนรวม’ อย่างเป็นทางการ!

“ตั้งแต่วันนี้ สมาชิกทุกคนที่เต็มใจเข้าร่วมกับส่วนรวม นอกจากจะได้รับแต้มสมทบพื้นฐานจากการส่งมอบเสบียงครึ่งหนึ่งแล้ว ยังสามารถหาแต้มสมทบเพิ่มได้จากการทำภารกิจที่ส่วนรวมประกาศรับสมัครด้วย!

“อย่างเช่น การลาดตระเวน การซ่อมแซม การก่อสร้าง งานเสบียงหลังบ้าน อะไรเทือกนี้! ทุกๆ ภารกิจ จะมีรางวัลเป็นแต้มสมทบระบุเอาไว้อย่างชัดเจน!

“แต้มสมทบ!”

เขากระแทกเสียงหนักขึ้น พร้อมกับตวัดแขนอย่างแรง “มันจะเป็นเกณฑ์มาตรฐานเพียงหนึ่งเดียวในการแจกจ่ายเสบียงหายากทั้งหมดในอนาคตของพวกเรา!!”

“และ!”

ราวกับเขารู้ว่าทุกคนกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ จึงรีบเสริมขึ้นมาทันที “เพื่อความยุติธรรม ผม! หลิวกั๋วต้ง! รวมไปถึงผู้ดูแลทุกคน จะเปิดเผยแต้มสมทบให้ทุกคนเห็นในทุกๆ วัน! เพื่อให้ทุกคนร่วมกันตรวจสอบได้เลย!”

…...

ผู้อ่านที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้แล้ว ผู้แปลขอมอบ Social Credit ให้คนละ 40 Point เป็นแต้มสมทบ