บทที่ 30 ไปขนน้ำกัน!

แสงแดดยามบ่ายแฝงความขี้เกียจไว้ในตัว

หมิงเต้าสะดุ้งตื่นเพราะเสียงอึกทึกที่ลอยแว่วเข้ามาจากหน้าต่าง

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น บิดขี้เกียจจนสุดตัว กระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บเป็นชุด รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เหลือบมองตัวเลขถอยหลังบนจอ

[14:21:56]

เขาลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียง มองลงไปข้างล่าง

ฝูงชนในลานกว้างสลายตัวไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงหลิวกั๋วต้งกับสมาชิกระดับแกนนำที่เพิ่งรวบรวมมาได้ กำลังล้อมวงอยู่รอบโต๊ะเก้าอี้ที่ขนมาจากสำนักงานนิติบุคคล ดูเหมือนกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

ละครฉากใหญ่จบลงแล้ว ระเบียบใหม่กำลังเติบโตอย่างป่าเถื่อนด้วยวิธีการที่หยาบกระด้างแต่ทรงประสิทธิภาพ

หมิงเต้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น เขาละสายตากลับมามองอุปกรณ์หน้าตาบ้าน ๆ แต่สำคัญยิ่งชีพที่วางอยู่มุมห้องนั่งเล่น

ถังพักน้ำของเครื่องกรองน้ำ …แห้งสนิท

ข้าง ๆ กันมีน้ำแร่หนงฟูสปริงขวดเต็มเหลืออยู่ไม่กี่ขวด ...น้ำ กลายเป็นปัญหาเร่งด่วนที่จ่อคอหอยอีกครั้ง

ต้องเริ่มแผนการหาแหล่งน้ำใหม่ทันที

ถังเก็บน้ำดับเพลิงบนดาดฟ้าดูจะเป็นตัวเลือกแรก แต่มันถูกล็อกไว้หลังประตูเหล็ก โครงสร้างข้างในก็ไม่รู้เป็นไง ขืนบุ่มบ่ามเข้าไปเสี่ยงเกินไป

สายตาของหมิงเต้าทะลุผ่านกำแพง มุ่งตรงไปยังส่วนลึกของหมู่บ้าน

โซนเหนือ

โซนบ้านเดี่ยว

ความคิดที่เคยถูกมองข้ามแล่นปราดเข้ามาในหัว!

ตรงนั้น... มีสระน้ำพุภูเขาจำลองขนาดใหญ่อยู่!

ก่อนจะข้ามมิติมา สระน้ำพุนั่นถือเป็นแลนด์มาร์กของหมู่บ้าน น้ำไหลรินตลอดวัน ตอนนี้ถึงน้ำไฟจะถูกตัดไปแล้ว แต่น้ำที่สะสมมาหลายปีในสระนั่น ปริมาณมหาศาลแน่นอน!

เผลอ ๆ จะเยอะกว่าน้ำในถังดับเพลิงบนดาดฟ้าสิบกว่าตึกรวมกันซะอีก!

ถึงคุณภาพน้ำจะน่าเป็นห่วง ไม่รู้ว่ามีตะไคร่น้ำ ซากแมลง หรือตะกอนอะไรต่อมิอะไรปนอยู่บ้าง เผลอ ๆ อาจจะมีพวกเจ้าของบ้านไร้มารยาทแอบไปฉี่ใส่ด้วยซ้ำ

แต่เรื่องพวกนี้ สำหรับเครื่องกรองน้ำที่มีความสามารถในการกรองขั้นเทพของเขาแล้ว ไม่ใช่ปัญหาเลย

เป้าหมายชัดเจน

เขาไปรื้อห้องเก็บของ หยิบถังน้ำสีแดงสองใบออกมา สภาพใหม่เอี่ยมอ่อง กลิ่นพลาสติกจากโรงงานยังติดอยู่เลย นี่เป็นของที่โรงงานแจกให้ตอนเข้าทำงานใหม่ ๆ ไม่เคยได้ใช้สักครั้ง

ถังสองใบ ขนน้ำรอบนึงได้อย่างน้อยห้าสิบลิตร

พอดีกับปริมาณที่เครื่องกรองรับไหว!

แต่ปัญหาก็คือ น้ำห้าสิบลิตร ก็หนักห้าสิบกิโล จากโซนบ้านเดี่ยวมาถึงตึกเขา ระยะทางตรง ๆ ก็ปาเข้าไปกิโลกว่า ระหว่างทางต้องขึ้นลงบันได ลัดเลาะผ่านสวนดอกไม้...

คนเดียว ไม่ไหวแน่

มีแรงงานเพิ่มอีกสักคน ก็ช่วยกันดูแลได้ แถมยังมีหูตาเพิ่มอีกคู่คอยระวังภัย

เงาร่างอ้วนกลมร่างหนึ่ง ผุดขึ้นมาในหัวเป็นคนแรก

หวังฉู่

เพื่อนบ้านที่ทำให้เขาเซอร์ไพรส์สุด ๆ กับความรู้เรื่องการเอาตัวรอดในป่า ถึงแม้ค่าพลังการต่อสู้จะแทบเป็นศูนย์ แต่ในฐานะสายซัพพอร์ตและฝ่ายพลาธิการ หมอนี่คือตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบ

หมิงเต้าไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเหน็บชะแลงไว้ที่เอว หิ้วถังพลาสติกสีแดงว่างเปล่าสองใบ หันหลังเดินออกจากห้อง

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

ภายในห้อง 801 มีเสียงกุกกักเหมือนคนขยับตัวดังขึ้นก่อน จากนั้นแสงที่ลอดผ่านตาแมวก็มืดลง

“ใคร?”

เสียงระแวดระวังของหวังฉู่ดังมาจากหลังประตู เจือด้วยเสียงอู้อี้และแหบพร่าของคนที่เพิ่งตื่นนอน

“ฉันเอง หมิงเต้า”

เสียงหายใจหลังประตูสะดุดกึก ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปลดล็อกประตูอย่างลนลาน

“แอ๊ด...”

ประตูแง้มออกเป็นช่อง หัวโต ๆ ของหวังฉู่โผล่ออกมาจากช่องประตู ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก บนหน้ายังมีรอยแดงจากการนอนทับหมอน

พอเห็นชัด ๆ ว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือหมิงเต้าที่หิ้วถังแดงสองใบด้วยท่าทีสบาย ๆ ความระแวงก็มลายหายไป

“พี่... พี่หมิง? มาทำไมครับ?”

หมิงเต้าไม่พูดพร่ำทำเพลง มองข้ามไหล่เขาไปกวาดตามองห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยเสบียงกองพะเนิน แล้วถามเข้าประเด็นทันที

“น้ำที่ห้องนาย เหลือเท่าไหร่?”

“น้ำ?” หวังฉู่อึ้งไปนิด ก่อนจะหน้าแดงเกาหัวแก้เก้อ “เอ่อ... เหลือขวดครึ่งครับ ที่แลกกับพี่คราวที่แล้วนั่นแหละ มีอะไรเหรอพี่? น้ำพี่หมดแล้วเหรอ?”

เขาดูเหมือนจะกลัวหมิงเต้าเข้าใจผิดว่าเขาขี้เหนียว รีบเปิดประตูอ้าซ่า ชี้ไปที่กองลังเครื่องดื่มมุมห้องอย่างภาคภูมิใจ

“ถ้าพี่หิวน้ำ ผมยังมีเครื่องดื่มอีกสองลัง! ชามะนาว ชาเขียว โค้ก สไปรท์ มีหมด!”

พูดจบ เขาก็หันไปหยิบชาลิปตันขวดใหญ่บึ้มขนาดหนึ่งลิตรจากลังที่แกะแล้ว ยัดใส่มือหมิงเต้าอย่างกระตือรือร้น

“เอานี่ไปพี่ แก้กระหาย!”

ท่าทางใจป้ำสุด ๆ

แววตาหมิงเต้าเป็นประกายวูบหนึ่ง เขาไม่ปฏิเสธ รับมาถือไว้

กำลังคอแห้งพอดี

เขาบิดฝาขวด แหงนหน้ากระดก “อึก ๆ” ลงคอไปหลายอึก น้ำหวานเย็นเจี๊ยบไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะ ช่วยดับความร้อนรุ่มยามบ่ายได้ชะงัด

“ไม่เลวนี่หว่า พ่างจึ”

หมิงเต้าวางขวดลง เช็ดมุมปาก พลางมองห้องนั่งเล่นที่สภาพเหมือนซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดย่อมของหวังฉู่ด้วยสายตากึ่งล้อเลียน

“ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าทั้งหมู่บ้านเนี่ย ถ้านับเรื่องเสบียง นายคงเป็นเบอร์หนึ่งแล้วมั้ง”

หวังฉู่ชะงักไปกับคำเรียก “พ่างจึ (นายอ้วน)” ที่แฝงความสนิทสนม ก่อนความตื้นตันประหลาดจะพุ่งพล่านในอก เขาหัวเราะแหะ ๆ โบกมือรัว ๆ

“ไม่หรอกพี่ ของกินเล่นทั้งนั้น กินแทนข้าวไม่ได้หรอก เทียบกับพี่หมิงแล้ว ผมมันก็แค่เด็กเล่นขายของ”

เขารู้ดีว่าสรรพนามที่เปลี่ยนไป หมายถึงความสัมพันธ์ที่กำลังพัฒนาไปในทิศทางใหม่

หมิงเต้าไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงเจตนา “สวามิภักดิ์” ด้วยการกระทำแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบัง การโชว์พาวเวอร์ให้เห็นบ้าง จะช่วยมัดใจ “เพื่อนบ้าน” ที่มีประโยชน์คนนี้ให้อยู่หมัดยิ่งขึ้น

เขามองหน้าหวังฉู่แล้วพูดว่า “กินน้ำหวานแทนน้ำเปล่าไม่ใช่ทางออกระยะยาว ฉันจะไปจัดการเรื่องน้ำดื่ม”

“จัดการ?” หวังฉู่ยังตามไม่ทัน “จัดการยังไง? พวกข้างล่างเขาก็เอาผักเอาเห็ดไปลงทะเบียนแลกของกันหมดแล้วนี่ หรือว่า... พี่ก็จะเอาไปแลกเหมือนกัน?”

“แลก?” หมิงเต้าแค่นหัวเราะ ส่ายหน้า “ฉันไม่เคยหวังพึ่งคนอื่น”

เขาเว้นจังหวะ จ้องตาตี่ ๆ ที่เต็มไปด้วยความสงสัยของหวังฉู่

“ฉันทำเครื่องกรองน้ำเอง”

“ห๊ะ...?” รอยยิ้มบนหน้าหวังฉู่ค้างเติ่ง

“เครื่องกรองน้ำแบบมือหมุนง่าย ๆ น่ะ” หมิงเต้าอธิบาย “กรองสิ่งสกปรก แบคทีเรีย โลหะหนักในน้ำออกได้เกือบหมด ขอแค่มีน้ำดิบ น้ำที่กรองออกมาก็ดื่มได้สบาย”

“เพราะงั้น ขอแค่เราหาแหล่งน้ำที่มั่นคงได้ เรื่องน้ำดื่มก็ไม่ต้องห่วงแล้ว”

ปากของหวังฉู่อ้าค้างกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

เครื่อง... เครื่องกรองน้ำ?!

โคตรเจ๋ง!!!

ทำเครื่องกรองน้ำเอง?!

เพื่อนบ้านผมเป็นเทพเจ้า?!

สกิลสายเทคฯ สุดโหดแบบนี้ กระแทกใจโอตาคุอย่างหวังฉู่เข้าอย่างจัง!

“ตอนนี้ ปัญหาคือแหล่งน้ำ” หมิงเต้าไม่สนใจหน้าตาตื่นตะลึงของหวังฉู่ วิเคราะห์ต่อ “แหล่งน้ำในหมู่บ้านเรามีแค่สองที่ หนึ่ง ถังดับเพลิงบนดาดฟ้า แต่จะเปิดยังไง จะเอาน้ำลงมายังไง นั่นเป็นปัญหา สอง...”

เขามองไปทางโซนบ้านเดี่ยว มุมปากยกยิ้ม

“ข้างนอกโซนบ้านเดี่ยวโซนเหนือ ตรงนั้นมีสระน้ำพุภูเขาจำลองขนาดใหญ่อยู่”

“น้ำเยอะมาก ถึงคุณภาพน้ำจะห่วยแตก แต่สำหรับเครื่องกรองน้ำของฉัน สบายมาก”

เขาเขย่าถังพลาสติกสีแดงในมือ

“นายมีถังพลาสติกไหม? ถ้ามี ก็ไปขนน้ำกับฉัน”

หวังฉู่สะดุ้งเฮือก “มี! มีครับ! ต้องมีอยู่แล้ว!”

เขาพุ่งตัวเข้าไปในห้องเก็บของ เสียงรื้อของกุกกักโครมครามดังลั่น

“โคร้ม!”

“เพล้ง!”

“เจอแล้ว!”

ไม่ถึงสิบวินาที หวังฉู่ก็พุ่งออกมาจากห้องเก็บของ ในมือหิ้วถังแดงใบเล็กใหม่เอี่ยมสองใบเหมือนกันเปี๊ยบ

“ไป! พี่หมิง! ไปขนน้ำกัน!”