บทที่ 30 หนอนวิญญาณมรณะ

บทที่ 30 หนอนวิญญาณมรณะ

หากสามารถย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง สวีฝานย่อมต้องเลือกที่จะปะทะกับพระเอกตั้งแต่ตอนพบกันครั้งแรกให้ถึงที่สุด แล้วค่อยถอยออกมาเล็กน้อย แบบนั้นคงจะปลอดภัยเสียยิ่งกว่า

คิดจะผูกมิตรกับพระเอกงั้นหรือ เรื่องเช่นนี้ช่างอันตรายเกินไปนัก

ขณะนี้ สวีฝานกำลังคิดอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์อันตรายเบื้องหน้า

ขณะนั้นเอง สวีฝานก็ได้รับเสียงส่งสารจากเย่เซียวเหยา

“ศิษย์น้องสวี ข้าต้องขออภัยที่ทำให้เจ้าพลอยเดือดร้อนไปด้วย”

“หลังจากที่ข้าต่อสู้กับพวกมารขั้นแก่นทองทั้งห้าคนนั้นแล้ว ข้าจะฉวยโอกาสใช้กระบี่บินส่งเจ้าออกไปให้ไกล”

“เป้าหมายของพวกมันคือตัวข้า ไม่น่าจะตามล่าเจ้าหรอก”

“อย่าห่วงข้า ข้าหาทางหนีได้เอง”

สวีฝานได้ฟังถ้อยคำของเย่เซียวเหยา ใบหน้าก็ยิ่งแสดงความเคร่งเครียด หากพวกมันเปลี่ยนใจไล่ล่ามาทางข้า ข้าจะไม่ถึงฆาตหรอกหรือ

ยังไม่ทันที่สวีฝานจะได้ตอบ เย่เซียวเหยาก็เปิดฉากจู่โจมเสียแล้ว

“พวกแก่นทองห้าคนแล้วจะอย่างไร” เย่เซียวเหยากล่าวอย่างองอาจ กระบี่บินทั้งห้าที่ลอยอยู่ข้างกายรวมตัวกันกลายเป็นค่ายกลกระบี่ในพริบตา

“วิชาเพลิงสวรรค์ ห้าทิศประจัญ”

ค่ายกลกระบี่ขนาดมหึมาปรากฏขึ้นทันที ตรึงพวกมารระดับแก่นทองทั้งห้าไว้ภายใน

ส่วนกระบี่บินที่สวีฝานโดยสารอยู่นั้น พอเย่เซียวเหยาเริ่มลงมือ มันก็ทะยานตรงไปยังทิศทางของนิกายเชวี่ยเทียนอย่างรวดเร็ว

ขณะนั้นเอง มารระดับแก่นทองที่เป็นหัวหน้าก็แววตาวาววับด้วยแสงอำมหิต

“เล่ยซื่อ ไปจัดการเจ้าหนูหล่อปราณนั่นให้เสร็จสรรพเร็วเข้า ที่นี่ไม่ใช่ที่มัวรีรอ”

“รับทราบ”

หนึ่งในมารระดับแก่นทองก็เร่งพลังทะยานฝ่าค่ายกลมุ่งไปทางที่กระบี่บินของสวีฝานหลบหนี

สีหน้าเย่เซียวเหยาพลันเปลี่ยน เขาชักกระบี่บินที่เน้นโจมตีออกมาตามไล่ล่ามารตนนั้นทันที

“อยากช่วยเพื่อนเจ้ารึ ฝันไปเถอะ”

มารอีกสี่ตนโถมมาขวางเย่เซียวเหยาไว้ทันที

เย่เซียวเหยาครางเบา ๆ อย่างเจ็บใจ

“เจ้าหนู เอาใจมาใส่เรื่องตัวเองเถอะ ไอ้หนูนั่นมันแปลกนัก ถึงเจ้าตายมันก็ไม่ตายหรอก”

“ตั้งใจต่อสู้ซะ”

เย่เซียวเหยาชักสีหน้าดุดัน มองสี่มารตรงหน้าด้วยความอาฆาต

“วันนี้พวกเจ้าทุกคน อย่าหวังจะหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว”

เพลิงสีแดงสาดแสงฟ้า แสงกระบี่กรีดเฉียดไปทั่ว

บนกระบี่บิน สวีฝานกำลังจ้องมองแสงเร้นลับที่ไล่ตามมาเบื้องหลังด้วยสีหน้าขมขื่น ความคิดเรื่องเอาชีวิตรอดแล่นวูบในสมอง

‘หากข้ามีโอกาสอีกครั้ง ข้าจะไม่มีวันออกจากนิกายง่ายดายแบบนี้เด็ดขาด’

เมื่อแสงเร้นลับของมารระดับแก่นทองใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ สวีฝานก็รู้ทันทีว่าต้องลงมือเสียแล้ว

“ให้ตายเถอะ หล่อปราณสู้แก่นทอง ช่างเหลวไหลนัก”

ในมือสวีฝานปรากฏลูกแก้ววิญญาณมังกรขึ้นมา ข้างกายก็ปรากฏหุ่นเชิดมังกรน้อยอีกตัว

“ยอมเสียทรัพย์ก็แล้วกัน”

ลูกแก้ววิญญาณมังกรแผ่รัศมีแสงเขียวพร่างพราย เงามังกรยาวนับร้อยเมตรพุ่งเข้าไปในร่างของหุ่นเชิดมังกรทันที

“โอ้ววววววววววววววววววววววว”

เสียงคำรามสะท้านฟ้าดังลั่น หุ่นเชิดมังกรยักษ์ปรากฏขึ้นในทันที แสงเร้นลับของมารที่ไล่ตามกระบี่บินมาหยุดชะงัก

มารระดับแก่นทองผู้มีสีหน้าอำมหิต เหลือบตามองหุ่นเชิดมังกรยักษ์แล้วแววตาก็เปล่งประกายประหลาด

“คาดไม่ถึงว่าเจ้าตัวกระจ้อยแค่หล่อปราณกลับครอบครองสมบัติระดับนี้ ช่างโชคดีของข้าเสียจริง”

ในสายตามารแก่นทอง ต่อให้หุ่นเชิดมังกรนี้จะมีพลังระดับปลายขั้นวางรากฐาน มันก็ยังเป็นแค่ระดับวางรากฐานอยู่ดี

สวีฝานไม่สนใจคำพูดของมารตนนั้น เขากำลังเพ่งสมาธิร่ายอักขระลึกลับสุดท้ายของอาวุธเวทชิ้นนี้

“ท่านผู้อาวุโสระดับแก่นทอง หากปล่อยข้าไปสักครั้งจะเป็นไรเล่า”

หลังจากร่ายคาถาเรียบร้อย สวีฝานก็ถอนหายใจแรง พลังระดับแก่นทองชั่วครู่หนึ่งน่าจะพอให้หลบหนี

“ได้สิ ไว้เจอข้าอีกทีในชาติหน้าแล้วกัน”

ในขณะนั้นเอง หินวิญญาณ 5,000 ก้อนที่ฝังในหุ่นเชิดก็สลายตัวไปในชั่วพริบตา พลังวิญญาณพลันระเบิดขึ้น

เพียงชั่วอึดใจ พลังของหุ่นเชิดมังกรก็ทะลุปลายวางรากฐานกลายเป็นระดับต้นของแก่นทอง

สวีฝานไม่พูดพล่าม รีบออกคำสั่งให้หุ่นเชิดสังหารมารเบื้องหน้า แล้วจึงหลบหนีไปยังนิกายเชวี่ยเทียน

เสียงระเบิดจากการต่อสู้เบื้องหลังดังก้องไปทั่วท้องฟ้า

“ให้ตายเถอะ สมบัติแบบนี้ ข้าต้องกลับไปสร้างสักสิบชิ้น”

มารระดับแก่นทองผู้ที่ต่อสู้อยู่กับหุ่นเชิด จ้องมองสวีฝานที่กำลังหลบหนีอย่างเหยียดหยัน เขาอาศัยจังหวะถอยตัว ยกนิ้วชี้ดีดเบา ๆ

หนอนวิญญาณมรณะสีดำตัวหนึ่งพุ่งออกมามุ่งไปทางสวีฝาน ร่างมันสั่นไหวคล้ายเร้นลับอยู่ในอากาศ

“วิชาของผู้บำเพ็ญแก่นทอง เจ้าหนูระดับหล่อปราณอย่างเจ้าจะหลบหนีได้อย่างไร”

“คิดหนีงั้นรึ เจอกันชาติหน้าเถอะ น่าเสียดายสมบัติชิ้นนั้นเสียจริง”

เขามองออกว่าสวีฝานได้ปลุกกลไกทำลายตนเองของอาวุธเวทนั่นแล้ว ถึงได้ทำให้หุ่นเชิดมีพลังเทียบเท่าแก่นทองได้ชั่วครู่

ขณะนี้สวีฝานที่กำลังหลบหนี รู้สึกราวกับรอดตายจากขุมนรก

“กลับถึงนิกาย ข้าจะไม่มีวันออกมาอีกแล้วให้ตายสิ”

ยังไม่ทันที่สวีฝานจะพูดจบ ความรู้สึกเย็นวาบประหนึ่งโดนอะไรบางอย่างจู่โจมก็แล่นวาบทั่วกาย

‘โล่ธาตุดิน’

‘โล่ธาตุไฟ’

‘การป้องกันทางจิต’

‘โล่แสงวิญญาณ’

อุปกรณ์เวทป้องกันทั้งสี่ชิ้นหมุนวนรอบตัวสวีฝานทันที

“เป็นเวทคำสาปทางจิตงั้นรึ?”

สิ้นคำพูด แสงเงาสีดำก็พุ่งตรงเจาะเข้าระหว่างคิ้วของสวีฝานในพริบตา

“บัดซบ ติดกับเข้าให้แล้ว”

ทันใดนั้น อุปกรณ์เวททั้งหมดรอบกายสวีฝานก็หมดฤทธิ์

ร่างของเขาเริ่มลอยร่วงช้า ๆ ลงสู่เบื้องล่างผ่านกลุ่มเมฆ

ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนหมดสติ สวีฝานได้ปลุกเวทเบาร่างที่ฝังอยู่ในชุดคลุมขึ้นมา

…

ภูเขาหมอกเมฆตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของแคว้นอู๋ บนเขานั้นมีหิมะปกคลุมตลอดปี ชาวบ้านที่เชิงเขาดำรงชีพด้วยการล่าสัตว์และเก็บสมุนไพรวิญญาณ

ทีมเก็บสมุนไพรกลุ่มหนึ่งกำลังค้นหาโสมวิญญาณหิมะในภูเขาหิมะ

“เจ้าเด็กฟันน้ำนม วันนี้เจ้ามาครั้งแรก ที่ภูเขาหิมะแห่งเรามีกฎเกณฑ์มากมายในการเก็บสมุนไพร” ชายชราผู้หนึ่งกล่าวกับเด็กชายวัยเพียงแปดขวบ

“ท่านปู่ ท่านว่ามาเลยตราบใดที่ข้าได้เงินเลี้ยงข้ากับน้องให้ได้อิ่ม ข้ายอมทำทุกอย่าง” เด็กชายกล่าวอย่างซื่อตรง เขายังจำคำพูดของพ่อก่อนสิ้นใจได้ดี

“บนภูเขาหิมะ เจ้าต้องเชื่อฟังคำของปู่จ่างซั่นเพียงผู้เดียว แบบนั้นเจ้าถึงจะรอด”

“หากเจอสัตว์วิญญาณต้องคุกเข่า หากเจอเซียน ยิ่งต้องคุกเข่า” ชายชรากล่าว

“ถ้าเจออสูรหิมะ ต้องไม่ใช่คนสุดท้ายที่วิ่งหนี หากไม่ไหวจริง ๆ ก็จงกระโดดหน้าผา บางทีอาจจะมีโอกาสรอดอยู่บ้าง”

“หากตนยังไม่มีกำลังมากพอ สมุนไพรที่เจ้าเก็บได้ อย่าได้คิดเก็บไว้คนเดียว ต้องแบ่งครึ่งให้คนที่แข็งแกร่งที่สุดในทีมก่อนเสมอ”

ชายชราบอกกฎเกณฑ์การเอาชีวิตรอดบนเขาหิมะให้เด็กชายทีละข้อ เด็กชายก็จดจำไว้ทั้งหมด

“เจ้าเป็นเด็กดีจงมีชีวิตรอดไว้ให้ได้ อย่าให้ความหวังของพ่อเจ้าต้องสูญเปล่า”

ชายชราลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูพลางคิดในใจว่าหากเด็กคนนี้เป็นหลานของตนได้ก็คงดี

“ท่านปู่ ข้าจำที่ท่านสอนไว้หมดแล้ว” เด็กชายกล่าวอย่างจริงจัง

“ดีมาก”

ชายชราพาเด็กชายเดินตามท้ายขบวน เส้นทางขึ้นเขาหิมะต้องใช้เวลาสามชั่วยามและเวลาสำหรับเก็บสมุนไพรมีเพียงสามชั่วยามเช่นกัน เนื่องจากหิมะตกตลอดปี หากอยู่บนเขานานเกินหกชั่วยามจะเสี่ยงต่อการถูกพิษเย็น

“ท่านปู่ ท่านเคยเจอเซียนหรือไม่” เด็กชายเอ่ยถาม

“เคยสิ ข้ายังเคยคุยกับเซียนมาบ้างเลยนะ” ชายชราพูดยั่วเด็กชาย

“แล้วเซียนหน้าตาเป็นอย่างไรหรือขอรับ ท่านปู่?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ยังไงก็ไม่เหมือนเจ้าหรอก ไอ้เด็กทึ่มเอ๊ย”