บทที่ 16 พั่งฝู

บทที่ 16 พั่งฝู

สวีฝานหยิบกระจกเวทประจำตัวออกมา เริ่มต้นใช้งานระบบค้าขายออนไลน์ฉบับผู้บำเพ็ญเพียร

กระจกเวทส่องแสงวาบไปมา ก่อนที่ใบหน้าของชายวัยกลางคนจะปรากฏขึ้นในแสงสะท้อน

“ท่านเพิ่งปรุงโอสถอะไรมาใหม่หรือ?” เสียงของชายผู้นั้นฟังดูตื่นเต้นไม่น้อย

“โอสถวิญญาณน้อยระดับกลาง 50 ขวด, โอสถเสริมร่าง 50 ขวด, โอสถขับพิษ 50 ขวด, โอสถสงบจิต 20 ขวด, โอสถเสริมพลังเร็ว 20 ขวด”

“นอกจากนี้ยังมีโอสถวิญญาณน้ำและโอสถวิญญาณไม้ อย่างละ 10 ขวด”

เมื่อฟังรายงานของสวีฝาน สีหน้าของชายวัยกลางคนในกระจกก็ยิ่งตกตะลึงเพราะเขารู้ดีว่าสวีฝานเพิ่งซื้อวัตถุดิบเหล่านี้ไปเมื่อสองเดือนก่อน ความเร็วในการผลิตนี้นับว่าน่าตกใจยิ่ง

“ประมาณเท่านี้แหละ ท่านหัวหน้าหลี่ลองคิดราคารวมให้ข้าหน่อย” สวีฝานยิ้มกล่าว เขาตั้งใจจะใช้เงินก้อนนี้เริ่มต้นแผนการฝึกสร้างอาวุธเวท

“โอสถวิญญาณน้อย 50 ขวด 11,500 หิน

โอสถเสริมร่าง 15,000 หิน

โอสถขับพิษ 10,000 หิน

โอสถสงบจิต 8,000 หิน

โอสถเสริมพลังเร็ว 12,000 หิน

โอสถวิญญาณน้ำและไม้ คิดรวมเป็น 40,000 หิน

รวมทั้งหมด 96,500 หินวิญญาณ ปัดให้เรียบร้อย รับไป 97,000 หิน”

“ท่านสามารถอัปเกรดระดับสิทธิ์ของกระจกเวทเป็นระดับ 2 ได้แล้ว จะมีฟังก์ชันใหม่ ๆ เพิ่มเข้ามา ลองศึกษาดูนะ”

“รับทราบ”

“ถ้าเช่นนั้นเริ่มการแลกเปลี่ยนเถอะ”

“อืม”

สวีฝานหยิบโอสถทั้งหมดจากถุงเก็บของแล้วชี้กระจกเวทไปยังขวดโอสถ พริบตานั้นพลังงานแห่งมิติก็กลืนกลืนโอสถทั้งหมดเข้าไป ก่อนจะมีถุงใส่หินวิญญาณใบใหญ่ปรากฏขึ้นแทน

ทุกครั้งที่เห็นฉากนี้ สวีฝานจะอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ

นี่มันเหนือกว่าการช้อปปิ้งออนไลน์ในชาติที่แล้วอีกนะ ส่งของทางมิติเลยทีเดียว เสียอย่างเดียวใช้ได้แค่ในเขตของนิกายเชวี่ยเทียน

ตอนที่สวีฝานได้รู้ว่าเพียงแค่สิทธิ์ระดับหนึ่งก็ใช้พลังส่งของทางมิติได้ เขาแทบอึ้งไปเลย โลกใบนี้ยิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกว่าผิดแผกแปลกตา

แต่ภายหลังก็ทราบว่านี่เป็นผลจากข่ายเวทขนาดยักษ์ของนิกายเชวี่ยเทียนที่ครอบคลุมทั่วภูมิภาค นอกนิกายย่อมใช้งานไม่ได้

หลังการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น หัวหน้าหลี่ก็ยังไม่ยอมวางสาย

“สหาย หลี่ผู้นี้มีเรื่องหนึ่งอยากรบกวน”

“ว่ามาเถอะ” สวีฝานกล่าว แม้เขากับหลี่จะเป็นแค่คู่ค้า แต่ในช่วงปีที่ผ่านมา หัวหน้าหลี่มักช่วยให้ส่วนลดและปัดเศษราคาให้ เขาจึงไม่คิดจะปฏิเสธ

“ข้ามีหลานชายคนหนึ่งในช่วงหล่อปราณจะไปฝึกในเขตลับ อยากขอซื้อโอสถระดับสูงจากท่านสักเล็กน้อย หวังว่าท่านจะเมตตา”

จากการซื้อขายตลอดปีที่ผ่านมา หลี่เชื่อมั่นว่าสวีฝานสามารถปรุงโอสถระดับสูงของช่วงหล่อปราณได้แน่นอน

“ข้ามีโอสถระดับสูงเหลือ โอสถวิญญาณน้อย 5 ขวด, โอสถขับพิษ 4 ขวด, โอสถเสริมร่าง 6 ขวด, โอสถเสริมพลังเร็ว 3 ขวด”

“มีไมตรีต่อกันเช่นนี้ ท่านคิดราคาเองเถอะ” สวีฝานเว้นจังหวะคิดก่อนตอบ สำหรับเขาแล้วการปรุงโอสถระดับสูงไม่ใช่เรื่องใหญ่ เก็บไว้เฉย ๆ ก็เปล่าประโยชน์

“โอสถเสริมพลังเร็วด้วย สหายช่างซ่อนฝีมือเสียจริง” หัวหน้าหลี่อุทานด้วยความยินดี โอสถเสริมพลังเร็วระดับสูงสามารถฟื้นฟูพลังของผู้ฝึกตนช่วงหล่อปราณขั้นสูงได้ครึ่งหนึ่งในทันที เป็นของสำคัญยามออกรบ

“20,000 หินวิญญาณ ท่านว่าอย่างไร?”

“ราคานี้ข้าคิดว่าท่านขาดทุนด้วยซ้ำ หากมีเวลาเก็บของเองยังได้มากกว่านี้” สวีฝานคำนวณคร่าว ๆ แล้วกล่าว

“ไม่เป็นไร เรื่องมันรีบ ข้าจะไม่ให้ท่านต้องเสียเปรียบ”

“เช่นนั้นตกลง” สวีฝานยิ้ม

“ดี”

พลังมิติเกิดขึ้นอีกครั้ง

หลังจบการค้าครั้งนี้ สวีฝานมองดูถุงหินวิญญาณสองใบที่อยู่ข้างตัวแล้วอดหัวเราะไม่ได้

“ในที่สุด ข้าก็ไม่ใช่ชายว่างงานผู้ไร้หินวิญญาณอีกต่อไปแล้ว”

ทันใดนั้น พลังวิญญาณภายในร่างเขาก็เริ่มปั่นป่วน เป็นสัญญาณของการเตรียมทะลวงขอบเขต

สวีฝานรีบกลับเข้าเรือนไปนั่งสมาธิเพื่อควบคุม

หนึ่งชั่วยามผ่านไป เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“ช่วงหล่อปราณขั้นสี่ยังไม่ถึงขีดสุด ข้าจะทะลวงตอนนี้ไม่ได้”

“อีกอย่าง เคล็ดวิชาห้าธาตุที่ข้ากำลังดัดแปลงก็ใกล้สำเร็จแล้ว หากได้เปลี่ยนเคล็ดวิชาแล้วทะลวงไปพร้อมกันย่อมได้ประโยชน์สองเท่า”

สวีฝานพูดพลางนั่งลง ตั้งใจฝึกปรือต่อ

ในขณะเดียวกันที่สถานศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งไกลโพ้น

จางเวยอวิ๋นเพิ่งออกจากการฝึก พอจะออกไปเที่ยวพร้อมขี่นกเทพเซวียนชิงก็ถูกอาจารย์หญิงห้ามไว้

“เพิ่งปิดด่านแค่สามเดือนก็อยู่นิ่งไม่ได้น่ะหรือ?”

“วิชาฟ้าประทานวาสนาเจ้ายังเข้าไม่ถึงผิวเผิน ข้าจะพาเจ้าไปอวดหน้าอวดตาได้อย่างไร”

อาวุโสเซวียนชิงกล่าวอย่างอ่อนโยน นางมีความหวังสูงต่อลูกศิษย์คนนี้

นางเองก็เป็นผู้มีร่างวาสนาเทพฟ้า แต่ช่วงเริ่มต้นต้องอาศัยโชควาสนาและการฟันฝ่าอย่างมาก กว่าจะยืนหยัดเป็นจ้าวแห่งแดนปักษาเหินฟ้าได้

แต่วันหนึ่งระหว่างพักผ่อน นางกลับฝันร้าย เห็นตนเองถูกกลุ่มมารไล่ล่าในโลกใหญ่และจบชีวิตลงอย่างทรมาน

เมื่อตื่นขึ้น นางมั่นใจว่านี่คือคำเตือนจากโชควาสนาของตน

หลังจากนั้น นางจึงพยายามหาวิธีหลีกเลี่ยงชะตากรรมจนค้นพบวิธีลับหนึ่ง รับศิษย์ที่มีร่างวาสนาเทพฟ้าแล้วฝึกฝนอย่างสุดความสามารถ จึงจะหลีกพ้นหายนะ

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่นางเลือกจางเวยอวิ๋น

“วิชานั่นมันยากเกินไป ข้าแค่ออกไปเดินเล่น เผื่อจะได้แรงบันดาลใจกลับมา”

“ถ้าได้พบสามีด้วยก็จะดีมากเลย” จางเวยอวิ๋นกอดแขนอาจารย์หญิงพลางออดอ้อน

ได้ยินศิษย์พูดถึงสามี อาวุโสเซวียนชิงแววตาแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ชายใดจะคู่ควรกับร่างวาสนาเทพฟ้าย่อมไม่ธรรมดา นางเองก็อยากรู้ว่าในอนาคต สามีของศิษย์นางจะเปล่งประกายเพียงใด

“ออกไปเดินเล่นได้ แต่หากจะพบสามี รอเจ้าบรรลุบทแรกของวิชาฟ้าประทานวาสนาเสียก่อน”

“ก็ได้ ข้าจะตั้งใจฝึก”

พูดจบ จางเวยอวิ๋นก็ขี่นกเทพเซวียนชิง บินออกไปข้างนอกด้วยท่าทีร่าเริง

ที่นิกายเชวี่ยเทียนเขตศิษย์นอก ยอดเขาสร้างอาวุธ

สวีฝานยอมควักเงินหนึ่งหมื่นหินวิญญาณ ซื้อข้อมูลสำหรับฝึกฝนการสร้างอาวุธขั้นต้นพร้อมแร่เวทเบื้องต้น

ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในรูปแบบภาพเวทจำลอง

“เรียนสร้างอาวุธนี่มันยากกว่าปรุงโอสถเสียอีก ไม่มีแม้แต่อาจารย์คอยสอน”

สวีฝานบ่นด้วยความหงุดหงิด วิชาปรุงโอสถที่เขาเรียนก่อนหน้านี้ มีอาจารย์มีชั้นเรียนชัดเจน เลยคาดหวังว่าการเรียนสร้างอาวุธจะเป็นแบบเดียวกัน แต่กลับไม่มีแม้แต่ครูสอน

เมื่อเขากลับถึงยอดเขาของตนก็พบศิษย์คนหนึ่งยืนรออยู่หน้าค่ายกล เป็นคนที่เขาไม่ค่อยคุ้นหน้าเท่าไร

“อ้าว นั่นไม่ใช่ศิษย์พี่พั่งฝูหรอกหรือ? ไม่ทราบมีธุระอันใดกับกระท่อมอันทรุดโทรมของข้า?”

สวีฝานถาม ศิษย์ผู้นี้เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขาพอจำได้จากตอนเรียนพื้นฐานช่วงหล่อปราณด้วยกัน

“ก็ได้ยินมาว่าพี่สวีฝานปรุงโอสถสำเร็จแล้ว ข้าเลยมาขอแสดงความยินดี” พั่งฝูยิ้มกว้างจนคางซ้อนกันสามชั้นพลางยื่นถุงหินวิญญาณ 50 ก้อนให้เป็นของขวัญ

“โอ้ เช่นนั้นขอบใจท่านมากศิษย์พี่พั่งฝู น้ำใจข้ารับไว้ แต่หินนี้ท่านควรเก็บไว้เถิด”

“ในเขตศิษย์นอก เราต่างก็ไม่มีคนหนุนหลัง หินวิญญาณแต่ละก้อนควรใช้ให้คุ้มค่าที่สุด”

แววตาสวีฝานส่องประกายบางอย่างในใจ ศิษย์พี่อ้วนคนนี้ใจกว้างเกินคาด