บทที่ 14 นักปรุงโอสถพิเศษประจำนิกาย

บทที่ 14 นักปรุงโอสถพิเศษประจำนิกาย

เขาซางหลิง หอโอสถวิญญาณ

หลังเลิกเรียน สวีฝานก็เดินทางมาถึงหอโอสถวิญญาณบนเขาซางหลิง

“เรียนผู้มีเกียรติ ต้องการเลือกโอสถชนิดใดหรือไม่เจ้าคะ? พวกเรามีโอสถสำหรับช่วงหล่อปราณ เช่น โอสถฝึกอดอาหาร โอสถวิญญาณน้อย โอสถสงบจิต โอสถขับพิษ โอสถเสริมร่าง”

“โอสถฝึกอดอาหารระดับกลาง ขวดละเท่าไร?” สวีฝานถาม เขาไม่คาดคิดเลยว่าแค่ช่วงหล่อปราณจะมีโอสถมากมายเพียงนี้

“หนึ่งขวด 20 หินวิญญาณเจ้าค่ะ สามารถคงสภาพได้สิบวันโดยไม่ต้องทานอาหารพร้อมเสริมพลังวิญญาณให้มั่นคง”

สาวใช้ในหอโอสถตอบอย่างช่ำชอง โอสถฝึกอดอาหารถือเป็นของสิ้นเปลืองที่ศิษย์ช่วงหล่อปราณต้องใช้ยามออกปฏิบัติภารกิจนอกสำนัก

“พอดีข้าเพิ่งปรุงโอสถฝึกอดอาหารระดับกลางมาได้หลายขวด ไม่ทราบว่าหอโอสถรับซื้อหรือไม่” สวีฝานถามขึ้น

“รับแน่นอนเจ้าค่ะ เชิญท่านทางนี้”

สาวใช้ที่แต่เดิมกิริยาค่อนข้างสุภาพอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งประคองตนด้วยความเคารพ นำสวีฝานเข้าสู่ห้องรับรองสำหรับแขกพิเศษ เมื่อเสิร์ฟชาเสร็จก็ถอยออกไป

ไม่ทันถึงครู่ ชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

“ท่านต้องการขายโอสถฝึกอดอาหารใช่หรือไม่?”

ชายผู้นั้นยิ้มละไมอย่างเป็นมิตร ตั้งคำถามทันทีที่ก้าวเข้ามา

“ถูกต้อง”

สวีฝานไม่กล่าวมากความ หยิบขวดยาธรรมดาห้าขวดวางบนโต๊ะ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายตรวจสอบ

“อืม กลิ่นโอสถชัดเจน มีแสงโอสถบาง ๆ เป็นโอสถฝึกอดอาหารระดับกลางแน่นอน”

ชายกลางคนเปิดขวดหนึ่งขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด

“ทางท่านจะให้ราคาขวดละเท่าใด?” สวีฝานถามตรง ๆ

“ก่อนจะพูดเรื่องราคา ข้าขอถามท่านก่อนว่าคิดอย่างไรกับหอโอสถของพวกเรา”

จะให้คิดอย่างไรก็แค่ร้านขายโอสถธรรมดาไม่ใช่หรือ? สวีฝานคิดในใจ แต่ปากก็กล่าวตอบแบบลอย ๆ

“โอสถของพวกท่านคุณภาพดีใช้ได้”

ก็ข้าบำเพ็ญเพียรมายังไม่เคยออกนอกสำนักเลย จะให้รู้ได้อย่างไรว่าเจ้านี่ดีหรือไม่ดี

ชายกลางคน “…”

“เอาเป็นว่าข้าขอถามตรง ๆ ท่านสนใจจะเป็นนักปรุงโอสถพิเศษของหอโอสถวิญญาณเราหรือไม่?”

“ไม่มีข้อผูกมัด ท่านสามารถรับงานปรุงโอสถของเราได้ตามใจสะดวก”

“มีผลประโยชน์อะไรให้ข้าบ้าง?” สวีฝานถามเข้าเป้าทันที

“เมื่อเซ็นสัญญา ท่านสามารถซื้อสมุนไพรปรุงโอสถจากเราด้วยราคาลด 20%” ชายกลางคนยิ้มกล่าวพลางคิดถึงรางวัลล่อตาล่อใจสำหรับการรับนักปรุงโอสถเข้าสังกัด การแนะนำผู้มีฝีมือเข้าสู่หอโอสถถือเป็นผลงานใหญ่และช่วยในการเลื่อนตำแหน่งด้วย

“ราคาซื้อโอสถของข้าล่ะ?”

“เพิ่มขึ้นอีก 5% จากราคาปกติ”

“มีสิทธิพิเศษอื่นหรือไม่?” สวีฝานถามต่อ

“สามารถซื้อสมุนไพรหายากและตำราปรุงโอสถที่ไม่มีขายในตลาดทั่วไป”

“ตกลง ข้ารับตำแหน่งนักปรุงโอสถพิเศษของท่าน แต่ข้ามีข้อแม้ ห้ามเปิดเผยตัวตนของข้า”

สวีฝานกล่าวหลังไตร่ตรองแล้ว เขาใช้เวทรเปลี่ยนรูปก่อนมาที่นี่เพื่อไม่ให้มีใครจำเขาได้

“ข้อนี้เป็นมาตรฐานของเรา นักปรุงโอสถพิเศษทุกคนล้วนมีฉายาและชื่อปลอม” ชายกลางคนพยักหน้าเข้าใจดี นักปรุงโอสถจำนวนมากไม่ชอบเปิดเผยตัวเอง ระบบนี้จึงมีไว้เพื่อตอบโจทย์นั้น

ขณะนั้น สาวใช้คนเดิมถือถาดไม้เข้ามา ข้างในมีอุปกรณ์เวทคล้ายกระจกขนาดฝ่ามือหนึ่งบาน

“อุปกรณ์ชิ้นนี้ใช้สำหรับรับงานปรุงโอสถ สั่งซื้อสมุนไพรหรือแม้กระทั่งส่งภารกิจ”

สวีฝานรับมากระชับมือ เติมพลังวิญญาณลงไปเล็กน้อย บนกระจกปรากฏรายการเมนูมากมายขึ้นมา

เขตภารกิจ เขตสนทนา เขตสมุนไพร มุมหนึ่งของกระจกยังแสดงระดับสิทธิ์ของตนเองไว้ด้วย

มองดูภาพในกระจก สวีฝานรู้สึกว่าโลกนี้ดูคล้ายกับเกมมากขึ้นทุกที

“หยดเลือดเพื่อยืนยันตัวตน แล้วตั้งชื่อหนึ่งชื่อก็สามารถรับภารกิจได้เลย”

โอสถฝึกอดอาหารระดับกลางห้าขวด สุดท้ายขายได้ 75 หินวิญญาณ ต่ำกว่าที่เขาคาดไว้ไม่น้อย

หลังคุยกับชายกลางคนจบ สวีฝานก็ซื้อโอสถและสมุนไพรพื้นฐานของช่วงหล่อปราณมาอีกเล็กน้อย

เมื่อกลับถึงเรือน เขานั่งอ่านตำรับโอสถใหม่ด้วยความสงสัย

“โอสถแบบเดียวกัน แต่ทำไมวิธีปรุงถึงไม่เหมือนกันเลย?”

หอโอสถแจกตำรับพื้นฐานฟรีให้สามชุด หนึ่งในนั้นคือตำรับโอสถฝึกอดอาหาร

“ลองดูสิว่าใช้ตำรับนี้ปรุงจะออกมาเป็นอย่างไร”

กำลังจะเริ่มปรุงโอสถ เสียงกระดิ่งของค่ายกลก็ลั่นขึ้น

เมื่อเปิดค่ายกล ชายหนุ่มร่างกำยำเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งพงไพรคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามา

“เจ้าไปป่าดึกดำบรรพ์มาหรือ?” สวีฝานถามด้วยความแปลกใจ

“ข้าไปล่าที่ป่าริมฟ้าเพิ่งกลับวันนี้ ข้าฆ่าอสูรช่วงหล่อปราณระดับสูงได้แปดตัวแล้ว”

“ภารกิจที่สำนักมอบมามีสองตัวสุดท้ายนั้นยากเกินไป ข้าต้องกลับมาพักก่อน” หวังอวี้หลุนกล่าว น้ำเสียงผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อเข้าสู่เขตเรือนของสวีฝาน

“ดูท่าทางเจ้าเจอเรื่องหนักมาจริง ๆ” สวีฝานมองร่างเขาอย่างละเอียดแล้วกล่าว

“อืม ทั้งเดือนที่ผ่านมา ข้าเฉียดตายแทบทุกวัน มีหลายครั้งเกือบกลับมาไม่ได้”

“แล้วที่มาเยี่ยมข้าครั้งนี้?”

“มาหาพี่สวีฝานและขอคำแนะนำเรื่องอสูรสองตัวสุดท้าย”

หวังอวี้หลุนเอนตัวลงบนเก้าอี้นอน ลอกเลียนท่าทีของสวีฝาน

“เคยเจอหน้าสองตัวนั้นหรือยัง?” สวีฝานถาม

“เคยแล้ว ยังปะทะกันด้วย หากไม่ใช่เพราะมีเวทที่พี่ฝานสอน ข้าคงตายไปนานแล้ว”

หวังอวี้หลุนพูดด้วยน้ำเสียงทั้งขมขื่นและสำนึกในบุญคุณ หากไม่มีเวทที่ได้จากสวีฝาน แม้แต่อสูรระดับหล่อปราณขั้นเจ็ดตนแรกเขายังไม่มีปัญญาสู้

“เล่าลักษณะของอสูรทั้งสองให้ข้าฟังสิ”

สวีฝานร่ายเวทสร้างโต๊ะน้ำชาพร้อมอุปกรณ์ชา แล้วเริ่มชงชาด้วยท่าทีสงบ

“ตัวแรกคืออสูรกลืนดิน มีพลังป้องกันสูงมากแถมมีพรสวรรค์ด้านการมุดดิน หากรู้สึกถึงอันตราย มันจะมุดหนีลงดินทันที”

“ถ้าทำลายป้องกันมันไม่ได้ในทันที มันจะหนีลงดินทันทีอย่างรวดเร็ว” หวังอวี้หลุนกล่าวอย่างหนักใจ

“อีกตัวชื่อแมวเลือดลมแดง ความเร็วสูงมาก ข้าตามไม่ทันเลยแถมกรงเล็บมันทำข้าบาดเจ็บสาหัสหลายแผล”

“ถ้าไม่ได้เตรียมเครื่องป้องกันไว้ก่อน ข้าคงไม่มีโอกาสมายืนตรงนี้”

หวังอวี้หลุนยิ้มขื่น หลังจากนั้นเขาคิดมาตลอดว่าหากเขาเป็นสวีฝานจะจัดการกับอสูรสองตัวนี้อย่างไรดี

“พี่ฝาน หากเป็นท่านจะจัดการอย่างไร”

“ข้าจะไม่สู้ตรง ๆ กับพวกมันหรอก”

พูดถึงตรงนี้ สวีฝานยิ้มแล้วพูดต่อ

“ข้าหนีเร็วกว่าพวกมันแน่นอน”

“จากที่เจ้าบอกรวมกับความสามารถในการต่อสู้ของเจ้า แม้จะฝึกถึงหล่อปราณขั้นสี่ เจ้าก็ยังไม่มีทางสังหารพวกมันได้”

“ในการต่อสู้นั้นสิ่งสำคัญไม่ใช่แค่ระดับพลังหรือเวทที่แข็งแกร่งเสมอไป”

“ถ้าลุยไม่ได้ก็ต้องใช้สิ่งนี้”

สวีฝานกล่าวพลางใช้นิ้วเคาะที่ขมับของตนเอง