บทที่ 7 เรือยักษ์ลอยฟ้า

บทที่ 7 เรือยักษ์ลอยฟ้า

สามวันต่อมา เมื่อสวีฝานรดน้ำให้เจ็ดบุปผาสีครบถ้วนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เวลาต่อจากนี้ เขาสามารถใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยตามใจบ้างแล้ว

เมื่อกลับถึงยอดเขาของตน สวีฝานหยิบเก้าอี้เอนหลังออกมา นั่งใต้ศาลาริมเขา ชื่นชมทิวทัศน์หมู่เขารอบด้าน

เมื่อนั่งว่าง ๆ สวีฝานก็อดนึกถึงชีวิตชาติก่อนมิได้

“หากข้าย้อนกาลพร้อมคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมเครือข่ายได้ก็คงดี อย่างน้อยจะได้คลายเหงา”

“ตอนนี้บำเพ็ญเพียรจนใจสงบเกินไปเสียแล้ว”

เขาบ่นพึมพำพลางทอดสายตามองศิษย์ฝ่ายในที่โบยบินผ่านนภาเป็นระยะ

“กาลเวลาล่องลอย ข้าจักเป็นผู้ยืนยงชั่วนิรันดร์”

ทันใดนั้น เรือยักษ์ยาวนับหมื่นจ้างแล่นผ่านท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังเขตฝ่ายใน

รอบเรือยักษ์มีเรือรบยาวนับพันจั้งอีกหลายลำคุ้มกัน รอบนอกเรือรบมีผู้ขี่วิหคเพลิงทองคำแห่งช่วงแก่นทองกว่าสองร้อยนายลาดตระเวนท้องนภา

สวีฝานมองเรือรบบนฟ้าด้วยแววตาลุ่มหลง เรือศึก เรือยักษ์ ยานอวกาศ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของที่เขาหลงใหลที่สุด

ในชาติก่อน เขาเคยประดิษฐ์โมเดลจินตนาการเหล่านี้ด้วยมือเองก่อนจะถูกมารดาโยนทิ้งด้วยข้อหาไม่เอาไหน

“ไม่รู้เมื่อใดถึงจะได้ขึ้นเรือยักษ์เช่นนั้นบ้าง”

“หากข้าเรียนช่างศาสตราในอนาคต ไม่แน่ว่าอาจสร้างได้สักลำ” เขาเงยหน้ามองเรือรบที่ลับฟ้าไปกล่าว

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นเรือยักษ์ประจำนิกาย จากที่สังเกตเรือประจำฐานะของนิกายนี้มักออกจากนิกายถึง 7- 8 เดือนต่อปี

ตามการคาดการณ์ของเขา เรือยักษ์พร้อมเรือรบเหล่านี้น่าจะออกไปหาทรัพยากรภายนอก

ทันใดนั้น ค่ายกลป้องกันส่งเสียงระฆังใสกังวานแสดงว่ามีผู้มาเยือน

สวีฝานดีดลำแสงหนึ่งออกไป เปิดประตูพลังขึ้นบานหนึ่งพอเหมาะให้ผู้หนึ่งผ่านเข้าได้

“วันนี้มีเวลาว่างด้วยหรือ ภารกิจเสร็จแล้วรึ”

แม้หลับตาอยู่เขาก็รู้ว่าเป็นหวังอวี้หลุน

หวังอวี้หลุนเดินกระเผลกเข้ามายังศาลาที่สวีฝานนั่งอยู่

“ข้าได้รับบาดเจ็บจากภารกิจต้องพักสักสองสามวันจึงอยากมาดูว่าศิษย์พี่สวีอยู่หรือไม่”

เขาทิ้งตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน

สวีฝานหันไปมองหวังอวี้หลุนแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองภูเขานอกศาลาเอ่ยเสียงเนิบ

“เวทเบาร่างที่ข้าให้ไป หากใช้ให้ดีต่อให้เป็นสัตว์อสูรช่วงหล่อปราณชั้นที่เจ็ดก็มิอาจแตะต้องเจ้าได้ เจ้าคงบ้าระห่ำเข้าใส่ตรง ๆ ล่ะสิ”

หวังอวี้หลุนเกาหัวหัวเราะแหะ ๆ

“สัตว์อสูรตัวนั้นป้องกันเหนียวแน่นยิ่ง ต้องใช้เวทที่ศิษย์พี่ให้มาเท่านั้นจึงทะลวงได้”

“ข้าอยากโจมตีจุดตายให้จบในทีเดียวจึงเลือกประจัญหน้า”

หลังเป็นสหายกับสวีฝานสองปี คำแปลกหูบางคำเขาก็เริ่มเข้าใจความหมายแล้ว

“พรสวรรค์ด้านต่อสู้ของเจ้านี่ช่างต่ำเตี้ยเสียจริง” สวีฝานส่ายหน้าว่า

“ไม่รู้จักวิชาประสานโจมตีหรือไร วางตำแหน่ง ถอยดึง ร่ายเวทระยะไกลรวดเร็ว ข้าไม่เคยสอนเจ้าหรือ?”

“อย่างเจ้าตอนโดนเข้าประชิดคงลืมแม้กระทั่งเวทป้องกันตนเสียด้วยซ้ำ”

“ก็ข้าอยากฆ่าให้ได้ในทีเดียวเท่านั้นนี่นา” หวังอวี้หลุนหัวเราะแห้ง

จริง ๆ แล้วเขามีทักษะการต่อสู้มากมายก็ด้วยคำแนะนำแฝงของสวีฝานในยามสนทนา

ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถสังหารสัตว์อสูรช่วงหล่อปราณชั้นที่หกได้ด้วยพลังแค่ชั้นที่สี่

“ช่างเถิด เรื่องเช่นนี้เจ้าค่อย ๆ ตรึกตรองเอง”

สวีฝานรู้สึกว่าตนเป็นเหมือนคนว่างงานชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน

“อย่าเพิ่งไปศิษย์พี่ วันนี้ข้ามาเพื่อขอคำชี้แนะโดยเฉพาะว่าควรรับมือสัตว์อสูรที่เร็วจัดและป้องกันแข็งแกร่งอย่างไร” หวังอวี้หลุนกล่าวอย่างร้อนรน จุดประสงค์หลักที่เขามาวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้

“เจ้าคือศิษย์เตรียมของวิหารยุทธ์ แต่กลับมาถามข้าที่ไม่เคยออกนอกประตูเลย เจ้านี่สมองมีปัญหาหรือไม่”

สวีฝานเอ่ยโดยไม่แม้แต่จะหันหน้าไป

ในสายตาเขา เทคนิคการต่อสู้นั้นมีเหตุผลก็ต้องเข้าใจได้เอง มันเป็นเรื่องที่สอนไม่ง่าย

ใบหน้าหวังอวี้หลุนเริ่มเหยเก อยู่กันมานานใครจะไม่รู้ฝีมือใคร

บทสนทนาเรื่องเทคนิคต่อสู้ระหว่างเขากับสวีฝานนั้น เชื่อว่าแม้แต่อาวุโสวิหารยุทธ์ยังไม่อาจกล่าวได้เช่นกัน

แม้บางอย่างเขาจะไม่เข้าใจนัก แต่สัมผัสที่ล้ำลึกนั้นย่อมไม่มีผิดเพี้ยน

“ศิษย์พี่สวีอย่าเล่นล้อเลย ความสามารถโจมตีของท่าน ข้าไม่เคยเห็นใครเหนือกว่า”

ครั้งนั้นที่สวีฝานช่วยชีวิตเขา รอยแผลที่กลางหน้าผากของสามสัตว์อสูรยังคงติดตรึงในใจเขา

ผู้บำเพ็ญเพียรช่วงหล่อปราณชั้นสี่กลับสามารถโจมตีตำแหน่งเดียวกันได้ทั้งสามตัวขณะพวกมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง

สวีฝานนึกถึงฐานะของหวังอวี้หลุน อัจฉริยะจากตระกูลเล็ก

“เช่นนั้น ข้าจะบอกวิธีรับมือสัตว์อสูรพวกนั้นให้”

“แต่เจ้าต้องบอกเรื่องของเรือยักษ์ที่เพิ่งลอยบนฟ้าให้ข้าฟังบ้าง” เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ตามหาข้อมูลของเรือลำนั้นมาแล้วกลับไม่พบเลย

“ท่านหมายถึงเรือลอยฟ้า ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ข้ารู้ค่อนข้างชัดเจน” หวังอวี้หลุนตอบทันที

สวีฝานขยับเก้าอี้มาตั้งข้าง ๆ เชิญให้เขานั่งลง

ปลายนิ้วชี้ส่องแสงม่วงแตะลงบนขมับของหวังอวี้หลุนเบาๆ

ฉับพลันโลกพลิกผัน ร่างของทั้งสองปรากฏในโลกสีขาวบริสุทธิ์

“ศิษย์พี่สวี เวทภาพลวงของท่านนี่ร้ายกาจนัก นี่คือเวทสะกดจิตหรือ” หวังอวี้หลุนมองไปรอบด้านอย่างตื่นตะลึง เวทลักษณะนี้ในช่วงหล่อปราณหาได้ยากนัก

หากคิดเชี่ยวชาญเวทเช่นนี้คงต้องใช้เวลาทั้งช่วงหล่อปราณเลยทีเดียว

“อืม คือเวทสะกดจิต ในมิตินี้เจ้าสามารถแสดงพลังได้เต็มที่”

“เอาล่ะ ตอนนี้คือเวลาสอนของข้า พลังวิญญาณข้ามีจำกัดอยู่ได้ไม่นาน” สวีฝานกล่าว

มิติรอบตัวเปลี่ยนแปลงกลายเป็นท้องฟ้าสีคราม ทุ่งหญ้า สายน้ำ แม้แต่ขุนเขาในระยะไกลก็เลือนลางปรากฏขึ้น

สัตว์อสูรพันธุ์ตั๊กแตนเกราะหินช่วงหล่อปราณชั้นที่เจ็ดปรากฏตัว

“ตอนนี้ข้านึกออกว่าสัตว์อสูรที่เร็วที่สุดแข็งแกร่งที่สุดก็คงเป็นเจ้าตัวนี้”

“ข้าให้เวลาหนึ่งเค่อ ดูเจ้าจะสังหารมันได้หรือไม่ แล้วข้าจะชี้จุดอ่อนให้”

ยังไม่ทันจบคำดี ตั๊กแตนเกราะหินก็ยกแขนดาบพุ่งเข้าใส่หวังอวี้หลุนราวกับเงา

“เฮ้ย ไม่บอกก่อนหรือว่ามันเริ่มแล้ว”

หวังอวี้หลุนก็กลายเป็นเงาร่างโต้กลับเข้าใส่ตั๊กแตนเกราะหิน

เขาใช้เวทขนนกเบาร่างกลืนลมถึงขีดสุด สองมือผนึกอาคม ปรากฏหอกไม้เพลิงหนึ่งเล่ม พุ่งใส่ตั๊กแตนที่ไล่ตามมาด้านหลัง

ทว่าอีกฝ่ายพลันเร่งความเร็ว หลบหลีกหอกเพลิงไปได้

“ความเร็วพอใช้ได้ แต่การร่ายเวทหอกเพลิงช้าเกินไป การคาดคะเนล่วงหน้าของเจ้าก็ยังอยู่ในระดับเด็กเล่น” สวีฝานกล่าวอย่างไร้ปรานี

ร่างของหวังอวี้หลุนชะงักเพียงครู่เดียวก็ถูกตั๊กแตนเกราะหินฉวยโอกาสกรีดเป็นแผลหนึ่ง

“อีกอย่าง เวลาต่อสู้ เจ้ากล้าฟุ้งซ่านอีกหรือ”

“ต่อไป”